Grzechy ojców. Dzieci Starych Bogów. Tom 2

Z racji tego, że książki z serii "Dzieci Starych Bogów" to jedna historia, recenzja dotyczyć będzie obu tomów.

Głównymi bohaterami historii są Aine i Bertram, potomkowie dwóch Starych Rodów, kiedyś będących blisko bogów i utożsamianych z siłą i mocą, teraz jednak tępionych i wyżynanych przez wyznawców nowego boga. Ich drogi krzyżują się już w dzieciństwie, właściwie wychowują się razem, ale wkrótce okazuje się, że ich losy są jeszcze ściślej związane, że razem staną się elementami gry między bóstwami.

To co uderzyło mnie od samego początku, to klimat tych książek. Od samego początku jest on gęsty, przesycony emocjami, mrokiem i tajemnicą. Od razu wiadomo, że są to książki skierowane do dorosłego czytelnika. Pełne są przemocy, zarówno tej fizycznej, jak i $eksualnej. Autorka nie cacka się z naszymi bohaterami. Krew leje się litrami, tracą bliskich i przyjaciół. Niby jest to fantastyka, ale nie skupia się tylko na akcji( której tu nie brakuje), podejmuje też ważne tematy, takie jak radzenie sobie z traumą, dążenie do akceptacji i zasłużenia na miłość rodzica, role społeczne i przypisane do płci obowiązki. Autorka świetnie buduje atmosferę, wręcz czuje się ten mrok, strach, szaleństwo. Dobrze też pokazała rozwój postaci. Brawa należą się jej również za pomysł na fabułę, jeszcze się z czymś takiem nie spotkałam. Język powieści jest bardzo plastyczny, autorka doskonale wplatała opisy świata, między dialogi i akcję, dzięki temu człowiek nie czuje się nimi znużony.

Jak już pisałam na początku, książka pełna jest tajemnic i zagadek. I jak dla mnie w pewnym momencie chyba było ich za dużo. Momentami czułam się zagubiona. Miałam wrażenie, że te wszystkie zagadki i niedomówienia niepotrzebnie się piętrzą. Naszym bohaterom wszystko podawane jest w małych dawkach, choć czasami aż prosiło się o większą porcję wiedzy. Do tego pojawiają się przeskoki czasowe, które dodatkowo wprowadzały zamieszanie. Zabiegi te, zapewne miały potęgować mroczną atmosferę, mnie jednak często zbijały z tropu i wytrącały z rytmu. Jednak jeśli lubicie aurę tajemniczości, to nie powinniście mieć z tym większego problemu.

Książki polecam i czekam już na kolejny tom.

Czasem przeszłość zatacza koło i tym razem tak się stało, a Las Śpiących ponownie przemówił. Aine, Bertrama i ich towarze dalej wędrują po Kerhalorze, próbując zatrzymać wyznawców nowej wiary i uchronić kontynent przed zniszczeniem. Nie jest to jednak takie łatwe, a decyzje, jakie będą musiały zapaść, mogą odmienić życie niekoniecznie w pozytywny sposób. Co zrobi Aine? Jak potoczą się losy bohaterów?

Wiedza bywa czasem groźniejsza od miecza, a ci którzy nie umieli zapanować nad ciekawością, kończyli najczęściej z ostrzem w piersi.

Pierwszy tom okazał się perełką, co sprawiło, że do kontynuacji podchodziłam już z dużo większymi oczekiwaniami i wiedziałam, czego mogę się spodziewać. To jednak nie uchroniło mnie przed kolejnym zaskoczeniem, myślałam, że nie może być nic lepszego niż ‘Śmiech diabła” jakże byłam w błędzie. “Grzechy ojców” okazały się być jeszcze lepsze. Wow, duże wow.

Całość recenzji [Adres usunięty]

„Grzechy ojców” to drugi tom trylogii „Dzieci Starych Bogów”, w którym naprawdę dużo się dzieje.

O ile w pierwszym tomie było już dużo mroku, tak tutaj przenika on nas z każdej strony. Groza czai się za rogiem i na nas poluje. Jednak czuć, że to co najważniejsze dopiero ma nadejść i jestem pewna, że nadejdzie wraz z trzecim tomem na który bardzo czekam.

Tutaj podczas czytania przychodzi nam namyśl tylko jedno zdanie: „To czyste szaleństwo!”. Jestem pod wrażeniem tego co przygotowała dla nas autorka. Wiele zagadek, intryg, sekretów, niepowtarzalny klimat, legendy i fanatyzm religijny! Do tego prześladowanie religijne, brutalne morderstwa, gwałty, czy zbrodnie wobec dzieci. Każda wrażliwa osoba będzie miała przy tych scenach ogrom buzujących emocji. Sama łapałam się na tym, że momentami zbierało mi się na płacz, gdy czytałam o piekle jakie miało tam miejsce.

W pierwszym tomie rozpływałam się nad wykreowanym światem. Jednak dopiero tutaj pani Agnieszka puściła wodze fantazji. Dosłownie czułam się jakbym znalazła się w Kerhalorze. Potrafiłam sobie szczegółowo wyobrazić każde z miejsc i wydarzeń. Za to należą się autorce ogromne brawa.

Na koniec kilka słów o bohaterach, którzy są bardzo dobrze dopracowani, a wręcz dopieszczeni. Aine zyskała moją ogromną sympatię ze względu na silny i wojowniczy charakter. Nie wyobrażam sobie przez co musiała wewnętrznie przechodzić przez ciągłe udowadnianie innym, że nie jest w niczym gorsza. Co musiała czuć dziewczynka, która nigdy nie zaznała ojcowego uczucia miłości, którego tak bardzo pragnęła?

Obok starych postaci, które znamy z pierwszej części pojawiają się także nowe, które odgrywają kluczowe role w całej fabule i nieźle potrafią namieszać.

„Grzechy ojców” to wielowątkowo powieść od której naprawdę ciężko się oderwać. Jeżeli lubi mroczne opowieści i fantasy to to ta trylogia jest dla Ciebie! Polecam.

"Grzechy ojców" to kontynuacja "Śmiechu diabła" autorstwa Agnieszki Miela oba książki należą do gatunku fantasy oraz należą do cyklu pod tytułem "Dzieci Starych Bogów". Według mnie (i sądząc po nie których opiniach nie tylko ja tak uważam) "Grzechy ojców" jest lepiej napisana książka niż jej poprzedniczka. Fabuła jest o wiele ciekawsza, postacie są bardziej wiarygodne ,a także sposób pisania stał się odrobinę lepszy. Kontynuacja Agnieszki Miela jest pod praktycznie każdym kątem lepsza niż poprzedniczka. Polecam !

Uwielbiam czytać książki. Sięgam po różne gatunki i nie boję się trudnych, wielowątkowych powieści. Dlatego gdy 12 lipca miała miejsce premiera książki „Dzieci Starych Bogów. Grzechy Ojców” Agnieszka Miela - Dzieci Starych Bogów drugiego tomu serii „Dzieci Starych Bogów” od razu się nią zainteresowałam i miałam przyjemność objąć tę powieść patronatem. Jeżeli sięgasz po książki z gatunku fantasy i science fiction, to ta pozycja od Zysk i S-ka Wydawnictwo powinna Cię zainteresować.

Wielu autorów wydaje kilkutomowe serie książek, jednak sporą część z nich można czytać niezależnie, ponieważ przedstawiają zupełnie inne historie. W przypadku serii „Dzieci Starych Bogów” jest to niemożliwe. Jeżeli już zdecydujesz się na przeczytanie tej serii, to najlepiej czytać ją ciągiem i to z uwagą, ponieważ w kolejnej części znajdują się odniesienia i nawiązania do fabuły z części poprzedniej.

Aine, główna bohaterka otrzymuje wiele wskazówek i musi rozeznać się w tym, o co właściwie chodzi w jej życiu. Zastanawia się, czy od początku była tylko marionetką stworzoną przez ciemność. Dokonuje wyboru i musi ponieść jego konsekwencje. Las Śpiących przemówił i oczekuje, że złożone niegdyś przysięgi zostaną wypełnione. Co ważne, teraz nabrały zupełnie nowego znaczenia…

Tę książkę trzeba czytać bezpośrednio po pierwszej części. Jeśli będziesz mieć zbyt długą przerwę, to po prostu możesz się w pewnych rzeczach pogubić. W tej powieści jest tak wiele wątków, że trzeba być bardzo uważnym. To jednak ogromna zaleta, a Agnieszka Miela utrzymała wysoki poziom i zawieszoną sobie przez pierwszą część poprzeczkę.

Starzy Bogowie nie opuścili Kerhalory, a ich głosy i podszepty demonów sieją spustoszenie w szeregach Karmazynowego Bractwa. Dlatego też poznanie prawdy oraz odkrycie swojego powołania bohaterowie przepłacają bólem. Cierpią fizycznie i psychicznie i powoli zaczynają tracić nadzieję. Nie wiedzą, czy poznają prawdę i jeśli tak, jaka ona będzie. To mroczna i ciężka lektura, przy której czasem popłyną Ci łzy. Jednocześnie jest tak wciągająca, że nie sposób się od niej oderwać. Pomimo kilkuset stron płynie się przez nią. Dlatego jeśli i Ty kochasz fantastykę, to tą pozycją będziesz zachwycony.