Grzech. Tron we krwi. Tom 3

Miałam tę przyjemność, by recenzować trzeci tom jedynej w swoim rodzaju sagi. Przedstawia ona dawne czasy, w których przeważała brutalność, a nawet klątwy.

Tym razem tej brutalności jest nieco mniej niż w poprzednich częściach. Według mnie działa to zdecydowanie na plus. Tak jak w poprzednich tomach, tak również i tutaj, został zamieszczony słownik postaci, jakie występują w książce. Dodatkowo mamy także indeks wyrazów, które dziś mogą być dla nas niezrozumiałe. To duże uproszczenie, które np mi ogromnie pomogło zrozumieć wiele kwestii.

Jestem pod wrażeniem tego, jak bardzo autorka musiała zgłębić wiedzę historyczną. To niebywałe. Sama nigdy nie byłam fanką tego przedmiotu jako całości. Interesowały mnie jedynie poszczególne okresy. Możecie spodziewać się wielu szczegółów, o których nawet nie słyszeliście.

Mimo specyficznego języka, jakiego użyto w tej książce, czyta się ją dosyć łatwo. Jednak to nie tak, że nie ma tu żadnego minusa. Ależ jest. Jak dla mnie jest zdecydowanie zbyt dużo postaci. Ich ilość momentami mnie przerażała. Zdarzało mi się gubić w całej historii. Jednak zdaje sobie sprawę z tego, że książki w tym stylu mają to do siebie, że przez nadmiar szczegółów tych postaci musi być dużo.

Sama w sobie historia opowiada o dalszych losach rodu po śmierci Bolesława Krzywoustego. Żaden z synów nie jest zadowolony z tego, w jakiej sytuacji się znalazł i chciałby dla siebie zagarnąć jak najwięcej.

Muszę przyznać, że z jedną postacią się zżyłam. Chodzi mi o Sambora. Wierna postać, która obiecała królowi Bolesławowi, że stanie u boku jego następcy jako wierny sługa.

Jeśli lubicie książki historyczne, w których jest wiele prawdy to polecam Wam wszystkie tomy tej sagi.

‘Tron we krwi. Grzech.’ to trzeci tom powieści historycznej będący częścią cyklu ‘Tron we krwi’. Autorka ponownie zabiera nas do klimatycznego i mrocznego czasu panowania Piastów. Spiski, zdrady, walka o władzę, uczty, krucjata czy brutalne okaleczanie, piękne opisy czy zakazane uczucie. To tylko nieliczne motywy, jakie możecie znaleźć w tej serii. Jednak zanim sięgniecie po tę książkę muszę Was poinformować, iż znajomość poprzednich tomów jest wymagana. Ponadto ze względu na brutalne sceny bitew nie jest to pozycja dla czytelników o słabych nerwach.

Tak jak w poprzednich tomach tak i teraz mamy do czynienia z wielowątkową, wciągającą i bardzo klimatyczną historią. Klimat zachowany został dzięki użytemu językowi, mamy tu do czynienia ze staropolską mową oraz dużą ilością postaci historycznych oraz opisów [Adres usunięty]. bitew czy otoczenia. Jeśli chodzi o język to nie ma co się go bać, tak jak w poprzedniej części tak i teraz na początku książki autorka umieściła słowniczek pojęć zapomnianych, co pozwala czytelnikowi odnaleźć się w gwarze. To samo tyczy się postaci, już na samym początku mamy wypisane postaci historyczne, jakie spotkamy w książce, z krótką informacją kimy były oraz spis postaci fikcyjnych wraz z wyjaśnieniem na kim są wzorowane. Ogromnym atutem tej powieści, jak i całej serii jest wielowątkowość. Mamy tu do czynienia z opisem bitew, przebiegu uczt, bierzemy udział w knowaniach i to nie na jednym dworze, do tego podróże, spiski, polowania i wiele, wiele innych wątków, a to wszystko pięknie i przede wszystkim spójnie połączone w całość. Autorka stworzyła spójne realia opisujące dzieje Piastów oraz ukazała realia dworskie pełne zdrady, oszustwa i walki o władzę.

Pięknie zostało ukazane co kierowało osobami chcącymi zyskać władzę, a także jak religia przenika do sfery politycznej. Skoro przy religii jesteśmy to na uwagę zasługuje fakt, iż autorka przybliża nam informacje o tym jak ciężko wyprzeć stare przyzwyczajenia czy wierzenia a także jak wiele można osiągnąć pod przykrywką ‘nawracania’, czy ‘szerzenia słowa Bożego’. Na uwagę zasługuje również sposób wydania książki. Cudowna klimatyczna okłada czy ozdobne ornamenty w środku sprawiają, że cudownie się a nią patrzy. Wszystkie trzy części pięknie razem wyglądają na półce.

‘Tron we krwi. Grzech.’ to cudowna kontynuacja serii, od której ciężko się oderwać. Zważywszy na język użyty w historii, jak i na opisane dzieje nie jest to lekka literatura, ale za to bardzo wartościowa. Polecam nie tylko tę książkę, ale i całą serię. Dajcie się oczarować dawnym czasom.

#recenzjaprzedpremierowa

Walka o tron

Po śmierci Bolesława Krzywoustego zgodnie z jego ostatnią wolą, najstarszy syn, Włodzisz zostaje seniorem, zwierzchnim księciem Polski. Jego młodszym braciom przypadają w udziale dane dzielnice w kraju. Takie rozwiązanie jest nie w smak ani wdowie po Krzywoustym, Salomei ani młodszym braciom Włodzisza. Prowadzi to do konfliktów i sporów między braćmi, a także do krwawych walk, a w ostateczności do wygnania Włodzisza z Polski, stąd jego przydomek Władysław Wygnaniec.

"Kto raz zdradził, ten zawsze będzie zdradzał."

Tak wygląda historyczny zarys trzeciego, a zarazem ostatniego tomu Tronu we krwi. Grzech. Prócz losów synów Bolesława Krzywoustego, poznajemy tu również dalsze dzieje Sambora, Nadara, a także ich dzieci.

Muszę przyznać, że początkowo trudno było mi zatopić się w lekturę, w poprzednich tomach fabuła porywała mnie od razu, a tu dopiero gdzieś koło setnej strony poczułam to zaangażowanie i zaciekawienie lekturą. Ostatecznie jednak trzeci tom czytało mi się dobrze, brakowało co prawda nawiązań do wierzeń słowiańskich, ale taka specyfika czasów opisywanych w powieści, bowiem wiara chrześcijańska zastępowała i wypierała wierzenia pogańskie. Możemy także przeczytać tu o drugiej krucjacie do Ziemi Świętej czy o sytuacji politycznej w krajach sąsiadujących z Polską, jak i tych odległych.

"Dla zaspokojenia głodu i lubieżnej pożądliwości, a nade wszystko dla władzy i bogactwa, gotów jest wyrzec się wszelkich wzniosłych ideałów, a nawet własną duszę zaprzedać."

Ta część jest też najsmutniejsza ze wszystkich, wiadomo jest to tom wieńczący trylogię, przychodzi czas na pożegnania i nie ukrywam, że żal było rozstawać się z bohaterami Tronu we krwi. Zazdroszczę tym, którzy mają lekturę całej trylogii jeszcze przed sobą. To była wspaniała przygoda i smutno troszkę, że to już koniec.

"To, co jest, już było, a to, co ma być kiedyś, już jest."

Autorka sprawnie łączy wydarzenia i postacie historyczne z tymi fikcyjnymi, wykreowanymi często na wzór postaci autentycznych ze światem i wierzeniami słowiańskimi, które powoli odchodzą do lamusa na rzecz wiary chrześcijańskiej. Wszystko to sprawia, że cała trylogia staje się pasjonującą lekturą, a ty wraz z jej bohaterami przeżywasz wiele przygód, dzielisz z nimi ich troski i radości, obserwujesz tą krwawą i pozbawioną skrupułów walkę o tron i gdy przychodzi pożegnanie odczuwasz smutek i żal. Ale bohaterowie Tronu we krwi na długo pozostaną w sercach i pamięci czytelników, a autorce należą się wielkie brawa za to, że dzięki tej trylogii zachęca do poznawania historii Polski i przybliża ją w taki sposób, że chce się ją poznawać i odkrywać.

Polecam Wam z całego serca zarówno ten tom jak i całą trylogię, to doprawdy znakomity kawał literatury historycznej. Jeśli pokochaliście Koronę Królów, pokochacie Tron we krwi.

Za możliwość lektury przedpremierowej i egzemplarz finalny dziękuję wydawnictwu Otwartemu.

Grzechy dziadów, grzechy rodziców, grzechy nas samych, kiedyś dojdą do głosu, do tego czasu kładą się cieniem na wszystkich i wszystkim, ledwie dostrzegalnym, ale wciąż obecnym. Jeden grzech rodzi drugi, a ten następny, kolejne ogniwa niegodziwego łańcucha wydłużają go jednocześnie coraz ciaśniej oplatając jego autorów. Czy znajdzie się ktoś odważny, kto przetnie go i nie pozwoli by znowu powstał?

Umarł król, niech żyje … Władza obiecana wcale nie musi stać się faktem i trafić do rąk obiecanemu. Książę Włodzisław dobrze zna siłę swoich wrogów i zdaje sobie sprawę, że nie cofną się przed niczym by zdobyć tron, należny jemu, ale chętnych na niego aż nadto jest. Od dziesięcioleci królewska scheda przechodziła z rąk do rąk, teraz zgodnie z uświęconym zwyczajem jej splendor, ale brzemię kolejne pokolenie przejmuje. Czego będzie więcej w tym panowaniu? Dziejowe koło nigdy nie zatrzymuje się nigdy, jedni je pchają do przodu, drudzy giną pod jego ciężarem, są jeszcze ci, którzy obserwują je z boku i wykorzystają każdy dogodny moment by zmienić kierunek w jakim podąża. Sędziwy Sambor widział już niejedno, dużo chowa w swoim sercu i głowie, doświadczył już królewskiej łaski oraz potępiania, był świadkiem wielu wydarzeń odnotowanych przez kronikarzy. Krew i mrok nie jest mu obcy, takoż i grzech, zazna jego odpuszczenia? Może odkupi go kolejne pokolenie, chociaż samo nie wolne od niego? Ono jest nadzieją, ale czy Włodzisław udźwignie jej ciężar, tak samo jak i prawdy, zagrażającej wszystkiemu co dla niego cenne? Sambor po raz kolejny musi stawić czoła gwałtownej burzy, mającej swoje korzenie w dawnej obietnicy, dotrzymywanej bez względu na okoliczności. Przeszłość odbija się echem w teraźniejszości, czy odbije się na jego bliskich. Co czeka państwo, gdzie coraz mocniej silniej słyszy się fałsz i oszczerstwo, a wokół królewskiego stolca kłamstwo oraz zdrada zbierają krwawe żniwo?

Zdrada. Kłamstwo. Grzech. Finał. Trzeci tom trylogii pióra Jolanty Marii Kalety jest prawdziwym ukoronowaniem niezwykle barwnej opowieści o piastowskich władcach. Tak jak w poprzednich częściach tak w i tej nie brakuje intryg, zakulisowych knowań, wyrazistych postaci oraz przede wszystkim tytułowego „Tronu we krwi”, stojącego w samym centrum akcji. Pisarka nim zakończy każdy z wątków, daje im pole do popisu by wybrzmiały całkowicie, nawet najmniejszy detal nie pozostaje pozostawiony samemu sobie. Jednak wpierw otwiera po raz kolejny bramę do świata, gdzie blask korony i berła kusi niejednego, ale równie często omamia iluzją oraz wodzi na pokuszenie. Ze zdrady rodzi się kłamstwo, jedno i drugie jest grzechem, zmazanie go nie zawsze jest możliwe, co widoczne jest w tej historii wielokrotnie. Bezkompromisowa, brutalna, bratobójcza walka o władzę ukazana jest od podszewki, splamionej krwią i mokrej od łez niewinnych. Jolanta Maria Kaleta wykorzystała historyczną kanwę do wykreowania fabuły, w jakiej nie brakuje rzeczywistych faktów, doskonale oddanych skrajnych emocji, zapadających w pamięć bohaterów oraz mistrzowskiego zatarcia granicy pomiędzy realnością a licentia poetica. Ostatni tom sagi, pozwala czytelnikowi poznać słodki smak chwały i sławy jednych, podszytej goryczą porażki innych, blaski władzy oraz cienie od jakich nie uciec trudno, a także ciężar tajemnic, od jakich zbyt wiele się zaczyna i za mało kończy. Piastowska epoka wiele ma oblicz, jaśniejsze, mroczniejsze, pozwalające z ufnością patrzeć w przyszłość, lecz i z niepokojem za siebie, a „Tron we krwi. Kłamstwo” odkrywa to, co kryje się pod kronikarskimi słowami i dziejowymi maskami.

Seria Tron we krwi to coś, co spełni wasze oczekiwania jeśli chodzi o powieści historyczne. Recenzowałam dwa poprzednie tomy i nie mogłoby być inaczej bym nie przeczytać tomu trzeciego. Czytając tomy poprzednie, z niecierpliwością czekałam na ciąg dalszy losów naszych bohaterów.

Mamy to zakończenie losu Sambora, naszego bohatera, który przewijał się przez wszystkie tomy. Jego historia nie należy do lekkich. Po śmierci Bolesława Krzywoustego staje po stronie Włodzisza jako następcy tronu. Obiecał to Bolesławowi na łożu jego śmierci, że będzie wspierał jego pierworodnego. To nie jest proste ale stara się dotrzymać obietnicy. Tylko czy Włodzisz naprawdę to ten pierworodny? Czy historia mówi prawdę? A może odkryte zapiski w księdze są prawdziwe?

Muszę przyznać, ze to chyba najlepsza część tej serii. To jakby dopełnienie losów, które zostały zapisane gdzieś do naszych bohaterów. Tak jakby nie mieli możliwości zmiany swoich losów. Stare przepowiednie co ich czeka sprawdzają się, choć i los bywa przekorny. Autorka świetnie zobrazowała nam tamte czasy. Walki o tron, sojusze i zdrady, łączenie rodzin poprzez śluby córek bądź synów, które miały zapewnić poparcie i wpływy. Dodatkowo opisuje nam jak na władców miał wpływ kościół, wyprawy krzyżowe, zanikanie wierzeń ludowych.

Oprócz wątków historycznych, które przewijają się z wątkami fikcyjnymi mamy tu bardzo dobrze rozwinięte wątki miłosne. Tom trzeci jest niejako zakończeniem serii. Autorka zakończyła nam historię wielu naszych głównych bohaterów. Nie wszystkie były szczęśliwe, część tragicznie zakończona i było mi żal trochę, że ich losy tak się potoczyły. Duży plus, że całość nie była skupiona na jednym aspekcie walki o tron ale wielowątkowo. Poznajemy nie tylko losy naszych polskich książąt, ale i naszych sąsiednich. Autorka tez dużo wyjaśniła nam z wierzeń naszych piastowskich. Mamy tu przeplatankę wierzeń słowiańskich z nową wiarą chrześcijańska. Muszę przyznać, że my jako Polacy mało wiemy o naszych pradawnych wierzeniach. Mitologia rzymska czy grecka jest dobrze znana. Ale mitologia słowiańska już nie. A szkoda bo my powinniśmy się jej uczyć tak samo jak np. greckiej.

Całość historii zawartej w trzech tomach jest bardzo dobrze napisana. Autorka miała świetny pomysł na fabułę, dobrze przemyślaną, nie ma niedociągnięć, nieścisłości. Gdy wraca do wątków z poprzednich tomów są one spójne i logiczne. Język, jakim książki napisane ciekawy, choć może sprawić trudnego z racji imion i zawrotów, których my już nie używamy. Polecam