Groza wokół K2

,,Groza wokół K2” to bardzo dobrze napisana książka przedstawiająca zmagania śmiałków z 1986 roku. Kiedy zaczyna się, ją czytać całkowicie zatraca się w losach wspinających osób. Opisy kolejnych dni spędzonych w górach trzymają czytelnika cały czas w napięciu, bo nie wiadomo co przyniosą kolejne godziny, ekscytujące wiadomości, czy też tragicznie. W ciekawy sposób został uchwycony też charakter góry i natura ludzi, którzy nie boją podejmować się ryzyka i chcą być najlepsi. Rzadko się zdarza, żebym podczas czytania miała dreszcze, w przypadku ,,Grozy wokół K2" i tak było i to nieraz. Tej książki nie da się po prostu przeczytać. Walka o przetrwanie śmiałków w górach pozostawionych na łaskę natury nie jest obojętna czytelnikowi. Ta książka daje poczuć grozę i wielkość tej góry. Przez całą jej treść w głowie przewija się pytanie, które pojawiło się praktycznie na samym początku książki: ,,Zwycięstwo czy klęska"? Myślę, że autorka dobrze ujęła odpowiedź na nie. Nie jest to jednak jedyne pytanie, z którym pozostaje czytelnik. ,,Grozę wokół K2" polecam każdemu nie tylko osobą zafascynowanym górami i wspinaczką, ale także szykujących nietuzinkowych, wciągających, autentycznych historii. Pełna recenzja na blogu Książki jak narkotyk

Biorąc do ręki "Grozę wokół K2" wiedziałam, że nie będzie to łatwa lektura... minęło kilka dni od momentu, w którym skończyłam czytać, a nadal nie umiem się po niej pozbierać...

"Groza wokół K2" to bardzo osobisty i niezwykle poruszający zapis tragicznych wydarzeń które miały miejsce latem 1986 roku i gdyby nie świadomość, że góra w niespełna dwa miesiące odebrała trzynaście ludzkich istnień, napisałabym, że to bardzo dobra sensacyjna opowieść.... niestety, to nie nie jest film, a bolesna i przerażająca prawda. Niezwykle wzruszająca i porywająca lektura...

Autorka dokładnie tłumaczy, jak ważna jest współpraca pomiędzy uczestnikami poszczególnych wypraw, ale czasami, by przeżyć, potrzebna jest olbrzymia doza egoizmu, oraz zgoda by współtowarzysz odszedł na zawsze. Niesamowicie poruszyło mnie wspomnienie małżeństwa Barradów i jakże wymowny, a zarazem trafny cytat:

"Dźwiganie uczuć w górach wysokich jest czasami trudniejsze, niż dźwiganie ciężarów".

Opowiada o przygotowaniach do zakładania poszczególnych baz, atakach szczytowych obawach i strachu, ale także o nadziei, wielkiej miłości, a zarazem ogromnym szacunku do gór.

Nikogo w tej książce nie oskarża, ale też nikogo nie wybiela. Wytyka błędy, nie koloryzuje, pisze jak było, bez owijania w przysłowiową bawełnę.

Opisana historia tak bardzo wciąga, że nie sposób odłożyć książki na bok bez poznania dalszych wydarzeń. Wielokrotnie zaskakuje i niesamowicie wzrusza. Zmusza do refleksji i zrozumienia, że dla każdego człowieka ważna jest jego pasja, a inni nie powinni nigdy tego oceniać. Na prawdę warto poświęcić czas tej pozycji... Nie zawiedziecie się- to gwarantuję!

Kiedyś wspomniałam, że uwielbiam książki wydane przez Annapurne za ich cudowne wydania. Nie inaczej jest teraz. Skromna, ale niezwykle przyciągająca wzrok okładka, olbrzymia ilość zdjęć i map z zaznaczonymi drogami, pozwalają sobie wyobrazić niesamowity trud, jaki trzeba znieść, by zdobyć szczyt, ale przede wszystkim przeżyć...

Czy polecam?

Zdecydowanie. To książka, którą powinien przeczytać każdy z nas, a dla mnie to zdecydowanie jedna z lepszych książek, które przeczytałam w tym roku.

POLECAM...