Grace i Grace

„Gdyby sądzono nas za nasze myśli, wszyscy zostalibyśmy powieszeni.”

Kiedy w moje ręce wpada książka, która jest oparta na faktach, to biorę ją w ciemno. Czuję jakiś dreszczyk czytając stworzona opowieść, która kiedyś miała miejsce. Dla mnie jest to o tyle niesamowite, co niewiarygodne.

Wielkie pokłony dla Margaret Atwood, która przez kilka lat zbierała przeróżne materiały, by w ogóle książka mogła powstać. Należy dodać, że na temat sprawy Grace Marks nie było za wiele zeznań, sprawozdań, materiałów. Była to nad wyraz bardzo tajemnicza sprawa.

Nudziły mnie trochę opisy samej Grace, ale wiem, że były one potrzebne do tego, by zrozumieć ją i jej sytuację w jakiej się znalazła i jak doszło do tragedii.

„Droga do śmierci jest bardzo samotna i długa, nawet jeśli prowadzi prosto w dół do szubienicy. To ciemna droga, nie oświetla jej żaden księżyc.”

Swoją historię odpowiada nam sama Grace, ale poznajemy też ją z punktu widzenia doktora Simona Jordana, który jest naszych współczesnym psychologiem, czy też psychiatra. Zajmuje się osobami z chorobami umysłowymi. Właśnie dlatego bada naszą bohaterkę pod tym kątem, chcąc dowiedzieć się co się stało tego tragicznego dnia i odblokować amnezję Grace. W książce znajduje się też kilka listów, które wymieniane są między poszczególnymi osobami, które kreślą obraz Grace.

Więcej na: [Adres usunięty]

W połowie XIX wieku Grace Marks zostaje skazana na karę śmierci za współudział w zabójstwie swojego pracodawcy i jego gospodyni. Jednak Grace utrzymuje przed sądem, że nic nie pamięta z tego wydarzenia.

Znajduje się lekarzy, ktiry chxe się przyjrzeć Grace i być może uda mu się wyłuskać ze strzępów wspomnień prawdę, jaka kryje się w zakamarkach pamięci Grace.

Po lekturze #opowieścipodręcznej postanowiłam się zaznajomić trochę bardziej z twórczością tejże autorki. Wybór padł na ,,Grace i Grace". Historię na faktach. Obawiałam się trochę zarówno języka i stylu jak i przesłania. A jednak pochłonęła mnie ta lektura bez reszty. Jakże zupełnie inna od ,,opowieści..." Początek był bez uniesień, emocje narastały stopniowo. W pewnym momencie robi się sprost nieprzyjemnie. Człowiek był tendencję do strachu przed tym czego nie potrafi objąć umysłem. I być może słusznie.

Głównym wątkiem powieści jest morderstwo. Oczywiście wyrok ma swoich zwolenników jak i przeciwników. Grace przedstawia wszytko że swojej perspektywy, zmienia zeznania. Mami swoimi, świadomymi lub nie, złudzeniami, przekazuje obrazy jakie jawią się w jej głowie.

Winnna czy nie? Opanowana żądzą mordu czy może chora psychicznie?

Niezależnie od tego wszytkiego staje się tematem rozmów, plotek i dyskusji a każdy szczegół jej życia poddawany jest wiwisekcji. Poddana ciągłej ocenie nauczyła się ukrywać swoje emocje za maską obijętności. Ludzie i tak zobaczą to co chcą dojrzeć. Bezzwgledną femme fatale i manipulantkę lub niewinną i delikatną kobietę uwikładą w brzydliwą zbrodnię.

W powieści można dostrzec podobne ścieżki życiowe wielu bohaterów, ale zupełnie inne wybory prowadzą w konsekwencji do zgoła innych zakończeń ich histori.

Atwood pokazuje nam także jak przedstawiała się w XIX wieku rola kobiety, obraz przepełniony wieczną udręką, pełen stereotypów dotyczących wielu aspektów życia. Stara panna źle, wdowa nie najlepiej, ale i mężatka nie mała lekkiego życia, choć to w dużej mierze zależy od kręgu, społeczności w jakiej żyje i jej statusu. Niemniej kobieta miała milczeć i być ozdobą mężczyzny niezbędną do prokreacji i zarządzania służbą. Nie zdolna po pracy umysłowej że zwgeldu na swoją chwiejną naturę emocjonalną, która często była przyczyną kłopotów w oczach ówczesnych uczonych.

Polecam, bo na prawdę warto 😊

Grace i Grace to opowieść oparta na prawdziwej historii biednej dziewczyny, historia, która bardzo mnie poruszyła.

Grace Marks (bo tak się nazywała) w 1. połowie XIX wieku kilka lat po emigracji wraz z rodziną do Kanady, została oskarżona o współudział w podwójnym morderstwie. Ale nie tylko od tego momentu życie Grace zaczęło się źle układać. Wcześniej była maltretowana fizycznie i psychicznie przez ojca alkoholika, a przez bogatszych od siebie (o co nie było trudno) była lekceważona, obrażana, poniżana, traktowana w najlepszym przypadku jak przedmiot.

Po aresztowaniu i kuriozalnym skądinąd procesie, wcale nie jest lepiej. Można śmiało powiedzieć, iż z każdym dniem, tygodniem jest coraz gorzej. Zmienia się tylko sposób dręczenia (fizycznego i psychicznego) Grace, oraz zmieniają się dręczyciele i dorabiana do ich czynów ideologia. Czy to jednak wina innych, innych ludzi, czy w jakimś stopniu samej Grace? Czy bohaterka to ofiara, czy może jednak przebiegła na swój sposób sprawczyni, kat? A może jedno i drugie?

Książka porusza i to bardzo. Atwood pisze niezwykle sugestywnie, obrazowo. A Grace wzbudziła we mnie sympatię, litość, chęć niesienia jej pomocy, ale także czasami obrzydzenie. Atwood udało się mistrzowsko skonstruować tę postać. To co ją na przestrzeni lat spotkało jest po prostu przerażające, szokujące zwykłego człowieka i wprost niewyobrażalne. Ale następstwa....

Autorka nie tylko wspaniale nakreśliła postać głównej bohaterki, ukazała jej umysł, zaprezentowała to, co Grace wypiera, czego podobno nie pamięta, ale także mistrzowsko nakreśliła zachowania ludzi, ich ułomność, kuriozalny sposób pojmowania prawdy, roli kobiety i jeszcze bardziej zadziwiające rozumienie pojęcia - sprawiedliwość.

Gdy czytałam tę książkę automatycznie nasuwało mi się porównanie do Opowieści podręcznej. Trudno od takich porównań uciec. Obie książki są poruszające, obie traktują o kobietach, ich życiu, traktowaniu ich przez innych, pojmowaniu tego co ważne. Opowieść podręcznej to jakby bezpośrednie oskarżenie,w skazanie tego co co zawiniło, ukazanie sprawcy. Grace i Grace w tym zakresie jest bardziej powściągliwa, chociaż nie ukrywam, zmusza do pomyślenia, wiele ukazuje, tak samo wstrząsa. W recenzowanej książce jest jednak więcej niedomówień, wskazań jakby mimochodem. Nie znaczy to, iż Grace i Grace robi mniejsze wrażenie. Nic z tych rzeczy. Jest po prostu odrobinę inaczej ukierunkowana. Jednak podobnie wali czytelnika prosto w serce i zmusza do niecierpliwego odwracania kolejnych kartek. Czyta się doskonale. Polecam.

Twórczość Margaret Atwood przez wielu zaliczana jest do klasyki. Dla mnie "Grace i Grace" to jedne z pierwszych kroków na tej literackiej ziemi.

Opowieść oparta jest na prawdziwej historii. W XIX wieku miało miejsce morderstwo właściciela posiadłości Thomasa Kinneara oraz jego gospodyni i jednocześnie kochanki Nancy Montgomery. Za sprawców uznano Jamesa McDermott i pokojówkę – 16-letnia Grace Marks. Margaret Atwood przedstawia nam te wydarzenia, opisując historię życia Grace, poprzez rozmowy bohaterki z doktorem Jordanem. Te wspólne konwersacje mają wyjaśnić czy Grace rzeczywiście dopuściła się morderstwa czy luka w jej pamięci, jest może drogą do jej uniewinnienia.

Książkę czyta się bardzo dobrze. Im dalej Grace snuje swoją opowieść, tym czytelnik jest bardziej zainteresowany. Już sam do końca nie wie, czy ma do czynienia z morderczynią, czy też całkiem niewinną młodą dziewczyną. Nie trzeba spodziewać się wartkiej akcji. Powieść prowadzona jest powoli z dużą dokładnością. Ale czytelnik nie traci przy tym zainteresowania.

Przyznaję,że sięgnęłam po tę powieść, pod wpływem wielkiej fali "Margaret Atwood" jaka teraz zalewa rynek książkowy oraz serialowy . I choć jest to zupełnie inna niż "Opowieść podręcznej", to jednak moje zainteresowanie prozą autorki wcale nie zmalało. Może jest tutaj mniejsze napięcie, ale na pewno nie mniejsze pole do przemyśleń i zaintrygowania.

Polecam wszystkim, którzy chcą poznać ciekawą historię osadzoną w czasach wiktoriańskich. Opowieść, która pokazuje różną rolę kobiet w tamtych czasach, zależną od statusu społecznego.

Polecam !

Zapraszam na bloga [Adres usunięty]

Margaret Atwood słynie ze swojej nietypowości jeśli chodzi o powieści. Jej książki są inne niż wszystkie, trochę zaskakujące a trochę intrygujące. Wciągają, kuszą, pozostają w pamięci. Podobnie jest z historią "Grace i Grace", opartą na prawdziwych wydarzeniach.

Powieść osadzona jest w czasach przeszłych. W roku 1843 Grace Marks zostaje skazana za współudział w brutalnym morderstwie swojego pracodawcy i jego gospodyni. Skazana na wyrok dożywocia nie wydaje się szczególnie przejęta swoim losem. Twierdzi, że utraciła pamięć. Zaintrygowani obserwatorzy dzielą się na dwa obozy: jedni kategorycznie uznają ją za winną, drudzy niekoniecznie dają wiarę w jej winę. Dlatego w sprawę angażuje się mężczyzna specjalizujący się w chorobach umysłowych, który poprzez rozmowy z Grace niebezpiecznie zbliża się do dnia tragicznych wydarzeń.

Wydarzenia w tej książce zostały oparte na motywie prawdziwych wydarzeń. Bohaterką okazała się kobieta, która wzbudziła sensację społeczeństwa w XIX wieku opowiadając historię tragiczną w swoim przesłaniu, owianą tajemnicą i nawiązującą do ludzkich słabostek. Dużą zaletą autorki jest jej malowniczy styl, niemal kwiecisty język a jednak delikatny i subtelny, trafiający do każdego czytelnika oraz kilka sekretów w zanadrzu. Atwood potrafi zaczarować czytelnika jedną sceną, by nieoczekiwanie wprowadzić kolejne, jeszcze bardziej emocjonujące wydarzenia.

Życie Grace opowiedziane w sposób dobitny i zaskakujący stanowi pewien punkt zwrotny w postrzeganiu pracy kobiet. Współczesne czasy pozwalają na równe traktowanie obu płci, więc może dlatego powieść Atwood wydaje się tak mroczna. Śledząc losy Grace od jej narodzin, poprzez dojrzewanie, relacje rodzinne i w końcu pracę służącej wciągnęły mnie do lektury kobiecej, a jednak z wyczuwalną ingerencją mężczyzny. Nieprzychylne czasy w których przyszło żyć głównej bohaterce pokazały przełom w strefach społeczeństwa mocno ograniczając dostęp biedoty do tego co ważne w codziennym życiu.

Przeżyłam tą powieść mocniej niż się spodziewałam. Z zapartym tchem śledziłam wydarzenia opisywane przez Grace i nie mogłam nadziwić się absurdalnym dla mnie zasadom. Autorka fantastycznie oddała klimat ówczesnych czasów zatrzymując w kadrze na pierwszym miejscu ludzką mentalność - szokującą i niemal niemożliwą do zrozumienia. A jednak - to nie fikcja, tylko prawdziwe życie, które kiedyś było wyznacznikiem do podziału społeczeństwa. Aż trudno pojąć wszystkie kłębiące się w lekturze emocje i złudne nadzieje. Obok tej książki nie powinno przechodzić się obojętnie.