Gra Luizy

Ta książka swego czasu wyskakiwała mi niemal zewsząd, więc trochę odczekałam i zabrałam się za czytanie. Przyznam szczerze, że nieco się jej obawiałam. Dość ostrożnie podchodzę do tak mocno reklamowanych książek, ale moje obawy okazały się niepotrzebne.

Luiza to córka Witolda, która po rozwodzie rodziców mieszkała z matką w Stanach Zjednoczonych. Po jej śmierci wraca do z ojcem do Polski. Ma na siebie konkretny plan i dość kontrowersyjny sposób, by go zrealizować.

Tytułowa Luiza niemiłosiernie działała mi na nerwy. Nie dało się jej lubić. W każdym razie ja nie potrafiłam tego zrobić. To była taka mała, rozpieszczona księżniczka, która musiała dostać wszystko już, teraz. Czy wzbudzała we mnie strach? A gdzie tam. Współczucie prędzej. I nie są to zarzuty z mojej strony, to tylko pokazuje, że autorce udało się wykreować bohaterów, wobec których nie byłam obojętna. Witold był intrygujący. W sumie odczuwam niedosyt, jeśli chodzi o jego postać. Było go dla mnie trochę za mało. Nie do końca wiedziałam, co mam myśleć na jego temat. Tak samo nie umiałam rozgryźć Olafa.

Ta książka to zdecydowanie bardziej powieść obyczajowa z elementami thrillera niż sam thriller. I nie jest to zarzut z mojej strony, po prostu stwierdzam fakt. Jeśli podejdziecie do tej książki z założeniem, że wciśnie Was w fotel tym, jak dużo się w niej dzieje, jak akcja mknie na złamanie karku, to będziecie rozczarowani. Lepiej nastawcie się na powieść obyczajową. Jako taka doskonale się według mnie broni.

Cierpię teraz na pewien zastój czytelniczy, a tej książce udało się go przełamać. To najlepsza rekomendacja, jaką mogę dać tej powieści.

Jeśli lubicie czytać mroczne historie to ta powieść zaciekawi Was od pierwszej strony. 

Bohaterka powieści Luiza wciągnie Was w niebezpieczną grę i nie oderwiecie się od tej książki. 

Luiza to hipnotyzująca psychopatka, intrygantka i manipulantka, która zrobi wszystko, aby dopiąć swego.

Toksyczna relacja córki i ojca trzyma w napięciu i szokuje. 

Powieść, na którą czekałam, bo to powiew świeżości i zdecydowanie warto poświęcić swój czas dla tej książki.

Autorka sprawiła, że jestem usatysfakcjonowana tą historią.

Gwarantuję, że doznacie wielu emocji i nie odłożycie książki dopóki nie dowiecie się w co gra Luiza...

Luiza po śmierci mamy wraca do Polski i wprowadza się do swojego ojca biznesmena. On nie jest zadowolony z tego, bo zna ją i wie do czego jest zdolna jego córeczka. 

Dziewczyna z łatwością manipuluje ludźmi czarując ich swoją osobą.

Teraz jej ojciec wie, że przyjechała do niego, bo chce prowadzić luksusowe życie, a to może jej zapewnić bogaty ojciec.

Witold chce pozyskać do swojego biznesu pomysłowego Olafa. Luiza zaczyna rywalizować ze swoim ojcem o uwagę Olafa. Posunie się do wszystkiego.  Nikt poza Witoldem nie wie, jaka naprawdę jest Luiza i jaką wyrafinowaną grę prowadzi. 

Co ukrywa Luiza i co kombinuje?

Jeśli  chcecie dowiedzieć się to sięgnijcie po tę książkę. 

Powieść czyta się szybko, akcja jest intrygująca,  a bohaterzy są bardzo ciekawi. 

Nie ma mowy o nudzie.

Polecam gorąco!

Po "Grę Luizy" sięgałam z niepewnością. Jednak okazało się, że był to strzał w 10! Historia tak mnie pochłonęła, że książkę przeczytałam w jeden dzień.

Fabula książki, jak i sama bohaterka są niezwykle złożone. Tak naprawdę główny prym wiodą tutaj toksyczne relacje rodzinne, które stanowią swoisty motor napędowy całej historii.

Postać Luizy jest bardzo intrygująca. Kobieta ma problemy psychiczne, ale i zarazem jest niezwykle uparta przez co do celu dąży zawsze po trupach. Nie liczą się dla niej inni, nie ma dla niej rzeczy nie do pokonywania. Złożoność jej osobowości powoduje, że nigdy nie wiemy czy robi daną rzecz, ponieważ choroba dała o sobie znać, czy może prowadzi swoją grę, której będziemy świadkami na stronach książki.

Tak naprawdę w tej książce nie ma miejsca na nudę. Ciagle coś się dzieje, nie jesteśmy w stanie odkryć intencji bohaterów, ani ich prawdziwych twarzy. Intryga goni intrygę, a w naszych głowach powstaje istny galimatias. Jednak pewne jest to, że od książki się nie oderwiecie. Zdecydowanie polecam!

Dziś przychodzę do Was z książką zdecydowanie wyróżniającą się na tle innych. "Gra Luizy" autorstwa Anny Robak-Reczek to powieść obyczajowa z elementami thrillera napisana na podstawie słuchowiska.

Autorka zaczyna książkę dość mocną sceną, w której dowiadujemy się na co stać tytułową bohaterkę. Mam nadzieję, że nie przestaniecie odzywać się do mnie, jak napiszę, że postać Luizy zafascynowała mnie. Serio. Jej psychopatyczna osobowość jednocześnie przerażała i przyciągała. Jej manipulacje i brak odpowiedzialności, bezczelność i arogancja sprawiały, że włos się jeżył. Natomiast zazdrościłam jej tej swobody działań i pozornej wolności. Może i jest to absurdalne, ale czy nie chcemy w naszym życiu choć przez chwilę nie martwić się niczym i nie czuć ciężaru konsekwencji własnych działań?

Według mnie postać Luizy jest uosobieniem wewnętrznych ukrytych szaleństw i pragnień, które nosimy w sobie i chowamy głęboko, bojąc się oceny otoczenia.

Ukrywanie, kamuflowanie pewnych spraw było rewelacyjnie pokazane na przykładzie ojca Luizy. Oprócz własnych sekretów ten czwowiek dzwiga też brzemię tajemnic córki. Mężczyzna doskonale zdaje sobie sprawę z zagrożenia jakie stanowi jego nieobliczalne dziecko. Nie wie natomiast jaka część ich tajemnic może ujrzeć światło dzienne. On walczy. I ta wewnętrzna walka, te emocje kotłujące się w nim, od miłości po nienawiść są wręcz namacalne.

Fabuła mnie wciągnęła, oj tak, dałam się wciągnąć w grę Luizy, oszałamiającą, bez reguł i zasad. Będąc już przy samym końcu czułam niedosyt. I teraz pytanie: czy Autorka zostawiła dobie furtkę do napisania kontunuacji? Czy może jest to jedno z tych zakończeń, które powinno pobudzić wyobraźnię czytelnika (co w moim przypadku się wydarzyło) do snucia domysłów i rozgrywania tej historii gdzieś tam w głowie po swojemu, jeszcze długo długo po przeczytaniu?

Polecam Wam tę książkę, nieoczywistą i nurtująca.

A Autorce gratuluję pomysłu i czekam na więcej.

„Wszystko można było traktować jak grę, w kto kogo przechytrzy. Albo kto będzie szybszy.”

Luiza po śmierci matki wraca do Polski, do ojca. Ma zamiar odnowić z nim relacje. Luiza jest psychopatką, myśli tylko i wyłącznie o sobie, a ludzi wykorzystuje do własnych celów. Nie wie co to kompromis, jest bardzo bezczelna, bezpośrednia, kocha władzę i sprawowanie kontroli. Fascynuje zarówno mężczyzn jak i kobiety, umiejętnie potrafi nimi manipulować i nagiąć do swej woli. Ma zamiar przejąć dobrze prosperująca firmę ojca, zaczyna swoistą grę manipulacji. Krok po kroku zmierza do zamierzonego celu. Czy jej się uda? Dość niespodziewanie wraca do niej zła przeszłość.

Nieoczywista i bardzo daleka od stereotypów porywająca opowieść. Przykuwająca uwagę fabuła jest ciekawie poprowadzona, dopracowana w każdym szczególe, niesie bardzo sprzeczne emocje. Autorka z wnikliwością i przejrzystością ukazuje nam skomplikowaną, chorą psychikę Luizy, ta kobieta zadziwia i jednocześnie przeraża. Jej nie można polubić, to intrygantka, toksyczna, bezduszna, nieprzewidywalna osoba, a przy tym niesamowicie inteligentna. Podąża po trupach do celu, pozostawia za sobą spalone mosty i zgliszcza. Na jej drodze staje mężczyzna, trudno rozeznać się w tym czy to miłość czy gra z jej strony.

Pokomplikowana, trudna relacja ojciec – córka, tutaj nie ma pozytywnych uczuć, dominują te negatywne i wzajemna niechęć. Gdy tych dwoje jest blisko siebie, atmosfera gęstnieje, wzajemne pretensje i oskarżenia nie mają końca. Chociaż chwilami miałam wrażenie, że ojciec na swój sposób czuje się za nią odpowiedzialny. Luiza od zawsze stwarzała problemy, kradzieże, narkotyki, pobicia. Została zdiagnozowana, obydwoje ojciec i córka dokładnie wiedzą co jej dolega i jakim jest człowiekiem – osobowość socjopatyczna i psychopatyczna. Umiejętnie potrafi się wpasować się w otoczenie i doskonale radzi sobie z codziennością.

Powieść do bólu prawdziwa, złożona, mroczna. Toksyczne relacje rodzinne, choroba, która ma ogromny wpływ na życie. Rewelacyjne połączenie powieści obyczajowej i thrillera psychologicznego. Zakończenie pozostawiło mnie z całą masą pytań. Bardzo polecam, Tatiasza i jej książki :)

Często zdarza nam się mówić, że nasze życie jest takie normalne. Codzienność jest zwyczajna, a pojęcie psychopatii jest dla nas raczej odległe. Psychopata kojarzy nam się z wariatem, osobą, która nie potrafi dostosować się do panujących norm, często stwarzającą zagrożenie dla siebie i otoczenia. Tymczasem bohaterka powieści Anny Robak-Reczek zdaje się zadawać kłam tym wyobrażeniom. Luiza jest kobietą bezkompromisową. Arogancka, pewna siebie, dążąca po trupach do raz obranego celu, nie zważa na konwenanse i ludzkie uczucia. Wydaje się, że poza podłym charakterem nie różni się od swoich rówieśniczek. A jednak. Mając na uwadze jej problemy psychiczne nasza bohaterka zadziwiająco dobrze radzi sobie z codziennością. Manipuluje, wykorzystuje, obraża, ale wciąż prze do przodu niepomna na to, że może za sobą zostawiać zgliszcza i spalone mosty. Bohaterka niezwykle ciekawa w swej konstrukcji psychologicznej. Często łapałam się na tym, że nie wiedziałam do końca, czy jej działania to wynik choroby, czy być może doskonałej gry, do której zaprasza czytelnika. I ja dałam się w nią wciągnąć. Błądziłam w meandrach psychiki Luizy, obserwując jej działania z niekłamanym podziwem i momentami przerażeniem. Tak, jest chora, ale czy to daje jej prawo do zwolnienia z konsekwencji swoich poczynań? Autorce udało się stworzyć postać bardzo złożoną, a tym samym zupełnie nieprzewidywalną. Dzięki temu fabuła trzyma w napięciu, rozwijając się w nieznanym dla czytelnika kierunku i trudno do końca mieć pewność, czy lada chwila nie czeka nas jakiś zwrot akcji, który wprawi nas w osłupienie. I tak było, kiedy Luiza związała się z mężczyzną. Do końca nie wiedziałam, czy jest to prawdziwa miłość, bo przecież choroba nie odbiera do niej prawa. Czy jednak kolejne narzędzie w jej rękach, które ma przybliżyć ją do wyznaczonego celu, jakim jest zdobycie władzy, ale w efekcie zmierzające do pogłębienia negatywnej relacji z ojcem, która i tak jest toksyczna. Relację ojca i córki można w powieści Anny Robak - Reczek porównać do relacji hate-love. Z jednej strony wydaje się, że to uczucie, choć okazywane w dziwny sposób przez obie strony, jest jednak obecne. Szczególnie widoczne po stronie ojca, podszyte rodzicielskim strachem oraz poczuciem odpowiedzialności za swoje dziecko. A z drugiej, można odnieść wrażenie, że tych dwoje ma na siebie alergię. Czy istnieje szansa, że to się zmieni?

Podsumowując:

„Gra Luizy” to nie tylko powieść o toksycznych relacjach rodzinnych. To przede wszystkim historia kobiety, dla której choroba była przekleństwem i błogosławieństwem jednocześnie. Autorka świetnie połączyła powieść obyczajową oraz thriller psychologiczny, tworząc zawiłą fabułę, którą można porównać do gry. Karty w tej partii rozdaje Luiza, która zdaje się pociągać za wszystkie sznurki i do samego końca nie jesteśmy pewni, czy to, co widzimy, jest na pewno prawdziwe. A może to kolejna psychopatyczna fatamorgana? Nieoczywista, zawiła, wciągająca, nieco mroczna opowieść, która wiele razy Was zaskoczy. Jaki będzie finał tej rozgrywki? Przekonajcie się sami, sięgając po „Grę Luizy”.

Dziwna. Niepokojąca. Psychopatyczna. Taka jest Luiza. Dziewczyna przyciąga kłopoty jak magnes, a równocześnie prowadzi niebezpieczną grę, która nie skończy się dobrze. Ja dałam się wciągnąć od pierwszej aż do ostatniej strony!

Te słowa możecie przeczytać w środku tej powieści. I tak na szybko można streścić fabułę. To powieść o trochę toksycznym uczuciu, trudnej relacji córki z ojcem, walką o siebie samą, a wszystko to zostało podszyte taką niepewnością i niewiarą w decyzje bohaterki. Luizę można polubić, jednak jej impulsywność, szaleństwo i brak zahamowań nie będzie tego ułatwiał. Co prawda nie obędzie się bez mankamentów, bo zaintrygowana wątkiem "technologicznym" liczyłam na rozwinięcie. A tu totalnie tego brakło.

Może momentami niezrozumiała, czasem pełna takiego chaosu, jednak oryginalana i nieschematyczna.

Gra Luizy kupiła mnie opisem. Okładka całkiem do mnie nie przemawia.

Poznajemy Luizę która ma problemy psychiczne. Lubi mieć kontrolę i manipulować ludźmi. Po śmierci matki wraca do Polski do ojca. Który zarządza firmą a córką nigdy się nie interesowal wszystko załatwiał pieniędzmi. Teraz mają zamieszkać razem a Luiza chce dołączyć do firmy i żyć na wysokim poziomie.

Książka to ponoć obyczajówka połączona z elementami thrillera. Którego tutaj nie znalazłam. Ani przez moment nie czułam napięcia. Tym bardziej liczyłam na emocje bo bohaterka psychiczna na pewno będzie mocne ale tak nie było. Jedynie co był moment jej agresji i tyle. Przez całą książkę szukałam tej gry... I jedynie czego się doszukałam że dziewczyna umie kłamać i wszystko obrócić na swoją kartę.

Plusem książki to jest ze szybko się ją czyta i szukając tych mocnych wrażen się nie nudziłam. Ale oprócz przyjemnej lektory nie dostałam nic. Zdecydowanie świat Luizy nie jest dla mnie. I całe szczęście mamy dużo dialogów bo na samych opisach na pewno książkę bym szybko nie skończyła.

"Gra Luizy" to historia, którą możecie czytać, ale również słuchać w formie serialu audio z obsadą córki i ojca - Aleksandry i Bogusława Lindy. Anna Robak-Reczek wygrała konkurs Empik Go STORY na najlepszy scenariusz słuchowiska. Jest to pierwsza taka historia na rynku wydawniczym. 

Książka zaintrygowała mnie nie tylko pomysłem na jej wykonanie, ale przede wszystkim byłam bardzo ciekawa jak autorka poradzi sobie z kreacją bohaterki z licznymi dysfunkcjami. Muszę przyznać, iż wyszło jej to znakomicie. Postać Luizy stale mnie czymś zaskakiwała. Dziewczyna łamie wszelkie normy społeczne. Jej bezkompromisowość, bezpośredniość, bezczelność, manipulanctwo, nieliczenie się z uczuciami innych, brak empatii sprawia, że czujemy do niej niechęć, z drugiej strony w jakiś sposób ją podziwiamy. Czytając jej perypetie miałam nieodparte wrażenie, że nie tylko z innymi bohaterami podjęła grę, ale również i ze mną. W trakcie lektury pojawia się wiele pytań, a odpowiedzi niekoniecznie nadchodzą.

Relacja ojca i córki jest złożona i toksyczna. Przenika się tu miłość i nienawiść. Moim zdaniem obojgu należałaby się terapia. I jedno i drugie kieruje się motywami, które niekiedy naprawdę trudno zrozumieć. Każde ma swoje słabości i tajemnice, które próbuje przed sobą ukryć.

Fabuła obfituje w dużą ilość wulgaryzmów, jednakże uważam, że były potrzebne, co uwiarygodniło postać Luizy.

"Gra Luizy" to intrygująca i emocjonująca historia młodej kobiety ze stwierdzoną psychopatią. To obraz damsko-męskiej walki o miłość i władzę. To trzymający w napięciu thriller z ciekawie poprowadzoną intrygą. Do czego będzie w stanie się posunąć Luiza, by osiągnąć swoje cele? Zachecam Was do przeczytania lub do wysłuchania sześcioodcinkowego serialu audio.