Batman Detective Comics. Gothamski Nokturn. Tom 5. Akt III

W końcu mamy finał. „Gothamski nokturn” wraz z tym tomem (znów całkiem grubiutkim, bo to jednak trzysta stron jest) wreszcie dobiega końca. Całkiem fajna była to opowieść, o wiele lepsza dzięki znakomitym, nastrojowym rysunkom, a teraz wreszcie mamy ją w całości. I można się cieszyć, bo jak na współczesnego Batmana jest naprawdę dobrze, chociaż podobnych opowieści już trochę mieliśmy.

Gothamskiego nokturnu to taka próba opowiedzenia historii w stylu „Trybunału sów”. Takich inspiracji jest tu zresztą więcej, Ram V nie tworzy w zasadzie niczego nowego. A nawet pokusiłbym się o stwierdzenie, że nie tworzy, a odtwarza, ale na szczęście robi to całkiem dobrze. zgrabnie wybiera z uniwersum Batka to, co lubi, co mu pasuje i co układa się w opowieść, w której historia może i jest ważna, ważniejszy jest jednak klimat.

I tu Ram V wchodzi w te klimaty, które z Gackiem nam się kojarzą i stanowią przez niego przekrój. Od początku tej historii idzie w klimat na styku thrillera i horroru, ale w estetyce legendy miejskiej. Dorzuca pewnej detektywistycznej nuty, bez której by nie było Batmana, a i idzie jeszcze w oniryczne klimaty… A to wszystko tak między innymi. Do tego jest akcja, potężny wróg, sporo wydarzeń. Różnorodnie się dzieje i ciekawie.

I różnorodnie i ciekawie jest też od strony graficznej. Kawał dobrej roboty różnych twórców, ze świetnym kolorem. Bywa mrocznie, bywa duszno, bywa jak w noir i kinie Burtona. A jest przede wszystkim dobrze i jest na co popatrzeć. Kto Gacka lubi, nawet jeśli podobne opowieści już czytał, śmiało ten Gothamski Nokturn poznać może, bo całkiem epicka i udana to rzecz.

Od samego początku ta seria nie była w żadnym wypadku sztampowa i klasyczna w komiksowym rozumieniu. To gotycka historia, gdzie trzeci. Tom jeszcze bardziej przesuwa granice zarówno fabularne, jak i emocjonalne. Tym razem przeciwnik Batmana to nie klasyczny złoczyńca, jego wrogiem jest własny zatruty umysł, który wymaga ogromnych pokładów siły, by się odrodzić i odzyskać siebie.

Kluczowe i chyba najmocniejsze wydarzenie z albumu to wymazanie z pamięci Gotham Mrocznego Rycerza. To wydarzenie pozornie uspokaja miasto, gdzie przestępczość zaczyna malec, a ludzie nie żyją w strachu mrocznego cienia nad głowami, jednak to tak naprawdę miły złego początek…

Ten album przypomina o informacji kluczowej, a bardzo często zapominanej, a mianowicie Batman to nie jest postać, to nie superbohater, od samego początku Wayne chciał być ideą, która ma przywrócić kompas moralny w zdegenerowanym mieście.

Graficznie ta seria niezmiennie mi się podoba za sprawą różnorodności i rozmachu, gdzie noir pełen cieni dodaje całej historii jeszcze więcej psychologicznego napięcia. Gra barw jest ekspresyjna i sprawia, że niemal każda plansza nadaje się na plakat, a przy tym wszystko jest zaskakująco spójne.

Zakończenie nie, to nie spektakularny finał, a bardziej gorzka refleksja o człowieczeństwie, pamięci. I tożsamości. To album niezwykle dramatyczny, który stawia fundamentalne pytanie, czy miasto potrzebuje batmana…