Gospoda pod bocianem

Wybitna pisarka i autorka sagi rodzinnej ”Pokolenia” dzis zaprasza Was do swojej najnowszej powieści pt. ”Gospoda pod bocianem”.

Są tu opisane losy rodziny, a właściwie klanu Bogoszów, którzy osiedlili się na Podlasiu już w XIX wieku.

”Niegdyś była to tylko niechciana parcela za miasteczkiem, zaniedbany plac przy rozwidleniu dróg”.

Kupił więc tę parcelę Henryk Bogosz, wybudował karczmę z noclegiem i ze stajniami, by podróżny mógł wypocząć i zjeść, a woźnica zmienić konie.

Znakiem firmowym tej oberży stało się szczęśliwe bocianie gniazdo, gdzie ptasia rodzina zawsze wracała tu na wiosnę.

Jedynie podczas I-wszej i II-giej wojny światowej było tu pusto.

„Tak jak Gospoda pod Bocianem”.

Tak więc syn Henryka-Teodor przejął od ojca owa karczmę i ożenił się z piękną kobietą o imieniu Teodora, z która miał czterech synów: Józefa, Stanisława, Jana i najmłodszego-Konstantego.

Lecz Teodor bardzo kochał piękne kobiety i zdradził swoją żonę z Karoliną Laskowską, która urodziła mu córkę Krystynę. Teodora Bogosz przysposobiła więc maleńką Krystynkę i pokochała ją jak własną córkę, której bardzo pragnęła.

Nadeszła I wojna z bolszewikami, potem II-ga i nagle Teodor zaginął.

Żona wybaczyła mu zdradę i bardzo się o niego martwiła. Za wszelką cenę próbowała go odszukać.

Podczas II-giej wojny rozproszyły się także dzieci Teodory Bogosz między innymi Krystyna została wywieziona do obozu w Treblince, jako mała dziewczynka, co było ciosem dla Teodory.

Czy Krystyna się odnajdzie?

Czy pani Teodora dowie się, gdzie pochowany jest jej mąż?

Piękna, przejmująca historia.

W starym rodzinnym albumie widnieje stara fotografia, z tyłu zdjęcia widniał zaś podpis ”Zakład Braci Bogosz. Kalinowo 1942”.

Za sprawą nazwiska Bogosz tylko Konstanty Bogosz może odpowiedzieć na wszystkie pytania, bowiem jest już starym fotografem z Kalinowa.

Wszystkie fotografie w okolicy przez dziesiątki lat były wykonywane w jego pracowni.

”Starzy ludzie niosą w sobie ogląd całości, coś na kształt pełnego obrazu lub prawie pełnego. Niedomkniętego tylko jedną odpowiedzią, na ostatnie pytanie. Maja siłę, jakiej nie ma jeszcze młodość. Uśmiech dziecka, nieporadność w ruchu i drżące ręce”.

Poznaj losy rodzin, które są jak drzewa o rozwidlonych gałęziach, splatają się ze sobą na wiele sposobów.

Cudowna, wzruszająca i trzymająca w napięciu do ostatniej strony.

Bardzo ją Wam polecam i szczerze zachęcam do czytania.

„Gospoda pod Bocianem” przedstawia dzieje rodu Bogoszów począwszy od XIX, kiedy to Henryk Bogosz kupił kawałek ziemi pod Kalinowem aż po czasy współczesne. Dzieje rodu splatają się także z ważnymi i trudnymi czasami – II Wojną Światową czy komunizmem, a świadkami tego wszystkiego są ciągle powracające bociany…

„- Tego mnie wojaczka nauczyła-odpowiedział- że człowiek bezpieczny to człek bogaty. Ciało ludzkie rwie się od kul jak szmata. Zdrowie nic tu nie da, szczęścia łut więcej. A moneta przetrwa…”

Historia rodziny Bogoszów jest naprawdę piękna i wciągająca. Jednak jak w każdej rodzinie i w tej są rysy – zdrady, tajemnice, niewypowiedziane słowa. Bogoszowie muszą zmierzyć się też z takimi tragedią jak morderstwo czy zaginięcie. Autorka posługuje się także bardzo obrazowym językiem, co sprawia, że książka ma swój niepowtarzalny klimat. Bohaterowie są wyraziści i dobrze wykreowani, co prawda jest ich dość dużo, ale na końcu książki można znaleźć drzewo genealogiczne, dzięki któremu nie można się pogubić. Książka najbardziej podobała mi się, kiedy akcja rozgrywała się w okresie międzywojennym i II Wojny Światowej, najmniej interesujące natomiast, były dla mnie czasy współczesne, szczególnie wątek Mateusza i Helenki, który trochę mnie nudził.

„Najprostsze rozwiązania przychodzą do głowy ostatnie...”

Jest to moje pierwsze spotkanie z autorką, jednak mam nadzieję, że nie ostatnie. Szczególnie polecam fanom powieści obyczajowych.

Za możliwość przeczytania dziękuję portalowi [Adres usunięty]

Gospoda pod Bocianem idealnie wpisała mi się w obchody 100-letniej Niepodległości Polski. Zarówno czytałam polskiego autora, a właściwie autorkę, a dodatkowo fabuła obejmuje okres walk o niepodległość Polski. Książka napisana jest pięknym językiem i przeczytałam ją ze smakiem - dosłownie takie miałam skojarzenie. Miałam wrażenie jakbym sama siedziała naprzeciwko Konstantego i z otwartymi ustami słuchała jego opowieści. Konstanty Bogosz opowiada nam bowiem dzieje swojej rodziny bezpośrednio powiązane z rodzinną siedzibą, jaką była Gospoda Pod Bocianem. A wszystko rozpoczyna się od starej fotografii oznaczonej zakładem fotograficznym jego rodziny. ...

Dzieje rodziny Bogoszów sięgają XIX wieku, kiedy Henryk Bogosz przybył do Kalinowa, kupił ziemię i gdzie powstała gospoda. Budynek stał na trakcie podróżnym, więc cieszył się obecnością gości. Po ojcu przejął gospodę Teodor, który odnowił ją i unowocześnił, a jego żona Tosia sprawiła, że miejsce wypiękniało i stale miało mnóstwo gości. To tutaj rodziły się ich kolejne dzieci. To tutaj doszło do tajemniczego zaginięcia Teodora i ciężarna żona sama musiała sobie radzić z gospodą, dziećmi i zawieruchą wojenną, która finalnie zabrała im gospodę. Po wywłaszczeniu pracowali dla PSS Społem jako zarządcy swojego rodzinnego miejsca. Wtedy też rozwijany był zakład fotograficzny, który przechodził z rąk do rąk kolejnych Bogoszów. Czasy się zmieniały, ludzie się zmieniali, a ich rodzina trwała w radości i smutku, w czasie wojny i pokoju. Aż doszliśmy do czasów współczesnych, kiedy na strychu jednego z domów została znaleziona fotografia sygnowana zakładem Bogoszów. I tak przez wnuczkę docieramy do Konstantego, który przedstawia historię swojej rodziny i tak czas zatacza koło odkrywając rodzinne losy i tajemnice.

Gospoda pod Bocianem to przepięknie napisana saga rodzinna, która otacza czytelnika i sprawia, że przepada ON bez reszty w opowieści Konstantego. Czytam i nie mogłam się oderwać - pani Katarzyna pisze tak doskonale, jak potrafili opowiadać kiedyś bajarze. Książka ma swój specyficzny i niepowtarzalny klimat - brzmi jak opowieść przy ognisku. Mnie zafascynowała na tyle, że już szukam kolejnych powieści pani Katarzyny Drogi, bo w jej słowach jest magia - magia rodowych opowieści. Polecam gorąco!

[Adres usunięty]

Literatura obyczajowa to taki rodzaj książek, po które rzadko sięgam. Tym razem, zachęcona przez portal [Adres usunięty], sięgnęłam po „Gospodę pod bocianem” autorstwa Katarzyny Droga.

Muszę przyznać, że książka sama w sobie jest naprawdę barwna, bogato opisana. Autorka w sposób subtelny i przemyślany łączy zawiłe wątki rodziny Bogoszów, ich historię, jak i losy obecne. Trzeba przyzna, że styl pisarski Katarzyny Droga jest bogaty, słownictwo różnorodne, a wyobrażeniowe opisy wydarzeń przenoszą czytelnika w świat Bogoszów.

„Naiwnym jest każdy, kto sądzi, że można przejść przez życie bez wstrząsów, wzlotów i upadków, że zależy to od cech osobniczych jednostki, czasów, w których przyszło jej żyć, jest dziełem przypadku albo kwestią nagrody lub kary Bożej. Nic podobnego. Tak w przypadku człowieka poczciwego, jak i niespokojnego, nadchodzi czas klęski i wichury, czas budowy, spokoju, znów trzęsienia ziemi i tak dalej. Na pytanie, czemu tak bywa i jak się to zwykle kończy – nikt nie zna odpowiedzi.” (Gospoda pod bocianem, K. Droga)

Jak w każdej sadze rodzinnej, tak i w „Gospodzie pod bocianem” wydarzenia są dynamiczne, czas płynie bardzo szybko, także trzeba czytać uważnie, aby nadążyć za losami rodziny – w końcu „losy rodzin są ja drzewa o rozwichrzonych gałęziach, splatają się ze sobą na wiele sposobów…” (Gospoda pod bocianem, K. Droga). Ta powieść to jedna wielka się miłości, zawodów, wzlotów i upadków, przyjaźni i nienawiści, fascynacji i pogardy.

Akcja książki toczy się z jednej strony w czasach II wojny światowej, kiedy to Teodora Bogosz otwiera Gospodę pod Bocianem, która ma stanowi gniazdo rodzinne Bogoszów, z drugiej strony mamy do czynienia z bohaterami współczesnymi, którzy za pomocą wspomnień, fotografii i kart historii odkrywają swoje korzenie i rodzinne tajemnice. Tutaj pojawia się największy – jak dla mnie minus książki – mianowicie mimo trudnych czasów, których toczy się powieść, autorka nie rozwodzi się na trudami życia w okresie międzywojennym – tak jak by Gospoda po bocianem była po za wojną i wydarzeniami. Mamy tylko ogólny zarys, jakieś echo szumiące w oddali, a cała groza wojny omija bohaterów, a tym samym czytelnika. Po co zatem wracać do czasów II wojny światowej jeżeli omija się jej grozę, strajki, protesty, realizm czasów komunistycznych?

Jak wspomniałam na początku – nie jestem fanem tego typu literatury i mimo brwności opisów, zawiłej historii i wspaniale opisanych losów rodziny Bogoszów – „Gospoda pod bocianem” nie jest lekturą, która na długo zapadnie mi w pamięć. Zdecydowanie jest to ten rodzaj literatury, który trzeba kochać. Mnie osobiście pewne wątki nudziły, akacja mimo, że dynamiczna wydała mi się wątła – nie to o w kryminałach i thrillerach, które kocham. Brakowało mi dreszczyku emocji, które dostarcza tajemnicze śledztwo lub krwawe morderstwo. Moja ostateczna ocena to 5/10 – w końcu nie można dyskredytować typu literatury, którego się nie lubi, dla fanów obyczajówek jednak mógłby być to naprawdę dobra pozycja.

[Adres usunięty]

Pokolenia mają swoje tajemnice, radości i smutki. Podróże w przeszłość dla mnie są tymi najciekawszymi, w taką zabrała mnie autorka, ale czy było ciekawie?

FABUŁA:

Henryk Bogosz w czasie II wojny światowej kupuje kawałek ziemi w którą postanawia zainwestować. Powstaje karczma, która stanie się miejscem wielu pokoleń. Po śmierci seniora rodu, jego syn Teodor postanawia zająć się gospodą. W Kalinowie ciężko było o klientelę, dlatego Henryk przestrzegał syna aby sprzedał karczmę i wyjechał. Mężczyzna nie posłuchał i podejmuje decyzje o poprowadzeniu rodzinnego interesu. Do szczęścia zaczyna mu brakować tylko żony, jednak gdy poznaje Teodorę rychło czekać na ślub. Gospoda pod Bocianem organizuje pierwsze wesele, jest rok 1919 i wczesna jesień. Małżeństwo ma być szczęśliwe, urodzajne w dzieci i trwałe, jednak nie wszystko potoczy się po ich myśli. Henryk nie będzie stronił od kochanek. Mimo powiększającej się rodziny o kolejne dzieci, mężczyzna nie rezygnuje z podwójnego życia. Pewnego dnia pojawi się list, od kochanki Henryka, który być może zmieni całe ich życie. Ród Boguszów to niezwykła, a jednak piękna w swej prostocie opowieść o rodzinie, przyjaźni, zdradzie, rodzicielstwie i trudnych czasach wojny. Historia, która przenosi w czasie i sprawia, że stajemy się częścią rodziny.

MOIM ZDANIEM:

Jeśli kochacie polskie krajobrazy, doceniacie piękno przyrody i zakorzenione historie rodzin to będziecie tak samo zadowoleni z tej książki jak ja. Podlasie jest piękne w swej naturze, ale nie tylko. Ludzie, którzy je zamieszkują w swoim systemie wartości mają zdecydowanie inną hierarchię. Poczujecie wzajemną pomoc ludzi sobie, radość z małych rzeczy i wszechobecną szczerość wobec siebie. Nie ukrywam, że początki z tą książką były trudne. Nie na co dzień wybieram tego typu powieści. Pokrywanie się dwóch wątków - przeszłości i teraźniejszości. Przygotujcie się na dużą ilość bohaterów, którzy po drodze trochę mogą nas pogubić, ale wystarczy skupienie żeby odnaleźć się dość szybko w historii. Na mnie największe wrażenie zrobiły opowieści o losach wojny i Krysi, ale o tym wszystkim dowiecie się z książki. Kalinowo pozwoli Wam wtopić się w historię i mieszkańców wsi. Sprawi wrażenie tajemniczości, ale wmiesza też Was w koneksje rodzinne, które po przeczytaniu jej nie będą już obojętne. Ogromnym plusem jest drzewo genealogiczne, które jest usytuowane na końcu książki, dzięki czemu się nie pogubicie w powiązaniach rodzinnych. Mnie osobiście książka się podobała, aczkolwiek uważam, że wymagającego czytelnika nie powali na kolana. Trochę za dużo dla mnie w niej wątków, zawirowań i osób. Potrafi zaskoczyć.

DLA KOGO:

Urokliwe miejsce, ciekawi ludzie i przeszłość, która nie przejdzie obok ich rodziny obojętnie. Jeśli lubicie odprężyć się przy wielowątkowym serialu to ta książka też będzie dla Was! Rodzina, przyjaźń, zdradza, małżeństwo, rodzicielstwo, kłamstwo i prawda - to wszystko co znajdziecie w rodzie Boguszów.