Gorzko, gorzko

Kalina córka Violetty próbuje zebrać w jedną całość rodzinną historię, w której głównymi bohaterkami są te trzy kobiety. Czy dobrymi i szlachetnymi są postaciami? Ich oceny dokonają sami czytelnicy. Joanna Bator zdecydowanie zasługuje na wszystkie zdobyte nagrody literackie, a ta książka jest kolejnym dowodem jej talentu pisarskiego.

Bohaterki bardzo dobrze opisane, czytelnie z drobnymi szczegółami. Ich wyraziste charaktery, sposób bycia, ich myśli, to wszystko aż powoduje w czytelniku ciarki. Tak realni przedstawieni, tak dosadnie zinterpretowani, tak mozolnie dopracowani, że jak żywi staną przed nami. To mogłyby być trzy powieści, o każdej kobiecie z osobna, bo jest o czym opowiadać. Fabuła nieustannie zaskakuje i wciąga swoją niebanalną treścią.

Emocji tu nie brakuje, ale nie szykujmy się na wiele szczęścia i radości. To kwintesencja prawdziwego i trudnego życia okupionego wyrzeczeniami, biedą i przemocą. Bezradność miesza się ze złością, a nieliczne chwile szczęścia z ogromną nienawiścią, taką co w sercu zostaje po wsze czasy. Ponad sześćset stron, a czyta się tak płynnie, bo wysoka jakość tekstu nie powoduje znużenia, a ciekawość.

Ależ autorka ma ogromny zasób słów i przekazuje nam fabułę w tak piękny literacki sposób, że nie sposób się od niej oderwać. Nie ma tu zbędnych dialogów, jest czysta opowieść, a każda strona równie ciekawa, wkrada się w naszą duszę i pozostawia ślad na długo, by skłonić do przemyśleń i refleksji.

„Gorzko, gorzko” to wyjątkowa powieść z bohaterkami jakże prawdziwymi i barwnymi. Uczucia, które w sobie noszą kobiety są jak wulkan. Uśpione, ale nie wygaszone i tylko czyhają, by się uwolnić w postaci złości i nienawiści, bo ich ciężar przytłacza tak mocno, że normalny człowiek nie jest w stanie tego udźwignąć. Zbrodnia, nieszczęście, smutek i żal wypełniają karty tej książki, a gdy zawita uśmiech, to będzie go niewiele.

Historia wciąga i pozwala się rozsmakować w opowieści zainspirowanej prawdziwymi wydarzeniami, które autorka zasłyszała w Unisławiu Śląskim. Bardzo dobra powieść z trudną fabułą, pełną smutku i skrajnych emocji, długo o niej nie zapomnimy. Może spodobać się wielbicielom chwil grozy, czy psychologicznych thrillerów. Umysł naszych bohaterek, myśli, które kryją się w ich głowach, mogą przerazić i wzbudzić odrazę. Tak dogłębnie scharakteryzowani bohaterowie książek to rzadkość, a przypisane im cechy charakteru nas zaskoczą.

»Cztery kobiety, cztery pokolenia, cztery spojrzenia na świat. A każda z nich pragnie tego samego - szczęścia. Jednak na drodze każdej z nich, zamiast prawdziwej miłości, staje nieodpowiedni mężczyzna.

"Gorzko, gorzko" to wielowątkowa powieść, którą trzeba się delektować - powoli, wszystkimi zmysłami. Napisana pięknym językiem powieść, już od pierwszego zdania zabiera Czytelnika w niesamowitą podróż. Na próżno szukać w niej zbędnego wątku czy słowa. Miłość, skomplikowane relacje między bohaterami, samotność, niespełnione marzenia, chwile dobre i złe. Wszystkie odcienie szarej codzienności. Historia, choć fikcyjna, wydaje się tak bardzo realna, wręcz namacalna. Tłem powieści są wydarzenia i przemiany ustrojowe z ostatniego stulecia, które znacząco odcisnęły swoje piętno na życiu z każdej z bohaterek, co jeszcze bardziej wpływa na wrażenia podczas jej lektury.

Joanna Bator stworzyła kolejną wspaniałą powieść, która intryguje, wzrusza i zachwyca, ale przede wszystkim na długo zapada w pamięć. To przepiękną rodzinna saga o odwadze, sile rodzinnych więzów i poszukiwaniu miłości oraz szczęścia. Powieść, która w doskonały sposób opowiada o kobietach, ich potrzebach i troskach. Jest to powieść ponadczasowa, po którą powinien sięgnąć każdy i rozsmakować się w tej literackiej uczcie.

Cztery kobiety. Cztery historie. Cztery pokolenia. Ta sama krew. Mnóstwo niespełnionych marzeń. Potrzeba miłości i akceptacji. Poszukiwanie szczęścia. Walka z okrucieństwem ze strony innych. Nienawiść względem siebie. Uciekanie od demonów przeszłości, które pragną chwycić za gardło. Mierzenie się każdego dnia z traumami tkwiącymi pod skórą.

Berta, Barbara, Violetta i Kalina. Każda z bagażem doświadczeń, najczęściej tych smutnych, przerażających i zostawiających zadrę w sercu. Życie ich nie rozpieszczało. Nie zawsze mogły liczyć na wsparcie innych, nawet siebie samych. Często pozostawione sobie, szukające pomocy, niekiedy nie w tych miejscach i nie u tych ludzi, co trzeba. Rzucone przez los tu i ówdzie, zmuszone do stawiania czoła przeciwnościom bez jakiejkolwiek taryfy ulgowej.

Tej książki nie połyka się jednego dnia - zarówno ze względu na objętość, jak konieczność smakowania każdego pojedynczego słowa, niemal wibrującego na języku i pragnącego wedrzeć się do głowy czytelnika. Autorka charakteryzuje się niepowtarzalnym stylem - mało kto potrafi tak pięknie pisać nawet o ludzkiej fizjologii. Wrażliwsi czytelnicy muszą czasami zagryźć zęby i przymknąć oczy, ale i tak niekiedy bywa, bo życie to nie bajka.

Pomimo momentów pewnego zagubienia i znudzenia (na szczęście tylko momentów!), jestem zauroczona tą historią. Może nie będę wracać myślami do najmłodszej bohaterki, która w moim odczuciu jest najbardziej bezbarwną postacią, ale o reszcie kobiet z jej rodu na pewno nie zapomnę. Przez te ponad sześćset stron wryły się w moją pamięć, moszcząc się w niej wygodnie i na pewno na dłużej.

"Gorzko, gorzko" to opowieść, przez którą prawdopodobnie nie przebrnie każdy czytelnik. Tak naprawdę nie dzieje się tu zbyt wiele, a panujący chaos oraz powtarzalność, niekiedy wręcz natarczywa i zbyteczna, mogą odrzucić. Zapewne usunięcie dwustu stron tej historii nie zniszczyłoby zbyt wiele, a może nawet zagęściłoby akcję i nie wprowadzało znużenia, jakie momentami może człowieka ogarnąć. Niemniej warto: dla wyjątkowego stylu, intrygującej i nietuzinkowej historii, plastycznych opisów oraz bohaterek, które albo można polubić, albo nie - jednak na pewno nie pozostawią obojętnym, a to niezmiernie cenię.

[Adres usunięty]

„Gorzko, gorzko”- tytuł mógłby się kojarzyć z okrzykiem weselnym nawołującym młoda parę do publicznego okazania sobie czułości i mógłby sugerować, że książka Joanny Bator to właśnie saga o szczęśliwym życiu pewnej polskie rodziny – nic bardziej mylnego.

To jest książka trudna, skomplikowana, budząca skrajne emocje czytelnika, ale to też książka ważna i potrzebna. „Gorzko, gorzko” to historia czterech kobiet z czterech różnych pokoleń. Berta, której historia dzieje się w dwudziestoleciu międzywojennym, Barbara której historia zaczyna się w czasie drugiej wojny światowej i trwa do czasów współczesnych, Violetta – której historia rozpoczyna się w głębokim PRLu, ale jednocześnie jej postać wprowadza nas w czasy przewrotu, kapitalizmu i zmian ustrojowych i Kalina – ja podciągam ją pod pokolenie millenialsów. Kalina jest jednocześnie narratorką, na marginesie sposób narracji jaki wprowadza autorka jest specyficzny i potrzeba chwili, żeby się przyzwyczaić do braku dialogów w standardowej formie.

Poznajemy historie kobiet, które przepełnione są goryczą, rozpaczą, utraconą nadzieją i przemocą. Berta, Barbara i Violetta to kobiety, które podjęły szereg złych decyzji w życiu, które lokowały uczucia w złych mężczyznach. To doprowadza w ich przypadku do serii zdarzeń, które rzutują na życie kolejnego pokolenia, zranione – nie mogą lub nie chcą pokochać swojego dziecka, nie godzą się na zastaną rzeczywistość, buntują przeciwko niej. W rozpaczy posuwają się do czynów okrutnych. Przy czym ich okrutne czyny opowiedziane w taki sposób, że czytelnik poznaje całe „zaplecze” tych sytuacji, stara się bohaterki powieści niejako usprawiedliwiać, bądź jakkolwiek zrozumieć, a nie jedynie piętnować.

Autorka dokonała tego, co nie każdemy autorowi się udaje, mianowicie napisała książkę w taki sposób, że czytelnik całkowicie wciąga się w historię, żyje nią, analizuje, kontempluje. Tej książki nie można odłożyć, póki nie pozna się jej do końca.

Polecam tym którzy szukają historii niełatwych, nieoczywistych, będziecie usatysfakcjonowani.

Dziękuję Wydawnictwu Znak za egzemplarz.

Przede wszystkim - język, którym posługuje się autorka jest przepiękny, aż miło się czyta! Fabuła momentami wstrząsa, bo opowiada o prawdziwym życiu, które, jak wiadomo, jest gorzkie. Dramatyczne losy czterech bohaterek splatają się ze sobą i stopniowo odkrywają smutną historię jednej rodziny. Ładunek emocjonalny, który niesie ta opowieść jest ogromny, przez co niekoniecznie da się ją przeczytać jednym tchem, ale jednocześnie trudno odłożyć ją na "wieczne nieprzeczytanie". Na pewno zostanie w mojej pamięci na dłużej.

''W życiu nie ma przedtem ani potem. Nie ma również teraz. Teraz nie ma najbardziej. Jest raczej wszystko naraz, to, co było, co jest i co będzie, splecione jak warkocz, którego nie da się już rozsupłać. A do tego żyje się nie tylko swoje życie, ale też tych, którzy byli przed tobą, i nic na to nie można poradzić.''

; Gorzko, gorzko ;

Joanna Bator.

Wydawnictwo: Znak.

Literatura: piękna.

Z literaturą autorki spotkałam się kiedy po raz pierwszy przeczytałam ; Piaskową Górę ; a potem zaciekawiona wzięłam do ręki ; Chmurdalię ; gdzie już wiedziałam że Joanna Bator trafiła mnie strzałą amora w samo serce, urzekła mnie w powieści ; Purezento ; bym przepadła dla ; Ciemno, prawie noc ; gdzie z wielką rozkoszą oddałam swój czas, dla tych ambitnych lektur, gdzie spojrzenie na sprawy codzienne, kobiece wzmagania i ten piękny język, styl, przeniósł jakże w wymiar dobrze znany, a jednak trudno zawsze oderwać wzrok od łączących losów, sag, historii tak pięknych i trudnych jednocześnie. Tyle wzruszenia, emocji, powstało czytając ; Gorzko, gorzko ; iż saga o czterech pokoleniach kobiet, Berty, Barbary, Violetty i Kaliny, stała się historią dającą początek w latach tuż przed drugą wojną światową, opisującą zmagania Berty wychowanej ręką ojca, cudownie władającą kunsztem masarskim, pragnącą i marzącą o świecie dalekim, pięknym, oderwanym od jej codziennych obowiązków, aż któregoś dnia spotyka księcia na białym koniu? Barbara stała się dzieckiem adoptowanym przez Marię i Jakuba Serce, wycofana, małomówna dziewczynka dorasta w domu gdzie sekrety, powracające demony przeszłości otulają mieszkanie jak mgłą, dlaczego zniknęła? Violetta która pragnęła blichtru, kariery, pieniędzy, sławy, bycia kimś niż tylko Violettą przez V i dwa t, pojawienie się Kaliny niweczy jej plany, po tym jak Barbara znika, ta ; musi ; zająć się wychowywaniem córki, co przysparza jej kłopotów, hamuje jej plany, burzy jej marzenia, pragnienia, staje się zgorzkniałą kobietą, która za wszelką cenę próbuje udowodnić sobie i światu, że osiągnie nieosiągalne, jeszcze im pokarze...Kalina jako najmłodsza z pokolenia kobiet, próbuje zrozumieć te trzy, połączyć ich historie w jedną całość, staje się narratorem, a otwarta puszka Pandory ukazała prawdę, rekonstruując pamięć naznaczonej wielkimi trudami rodziny, tym samym mierząc się z miłosnym zawodem.

Każda z powieści, a zwłaszcza ta, staje się magią stylu, języka który raczy jak dobre wino, jest cierpka a jednocześnie błoga, w której znajdziemy wszelkie cechy silnych kobiet, walczących o wolność, marzenia, miłość, jest także zawód, nienawiść, zazdrość. Odważnie i nowatorsko, wciągająca saga w której znajdziemy się w Wałbrzychu, Unisławiu Śląskim, Sokołowsku, poznamy tradycje, obyczajowość, charakter miejsc i ludzi. Urzekło mnie frywolny język, enigmatyczny, z wszelką analizą która wyciąga po kolei dogmaty i problemy bohaterek, z fantazją ujmując i ubierając je w słowa które w wyobraźni przenosząc w inny wymiar, jesteśmy w przedwojniu, by liznąć PRL, by odnaleźć się w latach dziewięćdziesiątych, trafiając do ówczesnych lat, nostalgiczna, refleksyjna, bawiąca i nadająca niepowtarzalny klimat, atmosferę i urok. Polecam każdemu.

Joanna Bator jest specyficzną pisarką. Jej książki wymagają czasu, skupienia, ale pozostawiają po sobie niezapomniane wrażenia. Są niezwykłe, zapadają w pamięć na długo i mają w sobie to "coś", które sprawia, ze można je czytać wielokrotnie i zawsze odkrywa się w nich coś nowego. Moją ukochaną powieścią Joanny Bator jest Wyspa Łza, która zrobiła na mnie ogromne wrażenie i do której wracam co jakiś czas.

Gorzko gorzko to kolejna fantastyczna opowieść w dorobku Joanny Bator mówiąca o poszukiwaniu własnej drogi życiowej, o miłości, poczuciu wolności, o marzeniach, to rodzinna opowieść o życiu i jego pokręconych meandrach. Cztery pokolenia kobiet, cztery historie, które splatają się na kartach powieści Gorzko gorzko. Poznajemy tutaj historię Berty, Barbary, Violetty, które opowiada Kalina, zbierając w całość niczym puzzle fragmenty rodzinnej historii. Ta podróż w czasie i łączenie ze sobą fragmentów rodzinnych dziejów łączy się tutaj z jej osobistą tragedią.

Gorzko gorzko to porywająca saga rodzinna, pełna realizmu, a przy tym niosąca w sobie jakąś magię. Znajdziecie tutaj szereg sprzecznych, skrajnych emocji, trudnych doznań i to właśnie jej niesamowity klimat zapada głęboko w umysł i pamięć czytelnika. To nie jest lekka i prosta historyjka, ta opowieść jak drzazga wbija się w umysł czytelnika i nie pozwala o sobie zapomnieć.Cztery opowieści, cztery losy, cztery niezwykłe kobiety, które łączą ze sobą rodzinne więzy. Ich historie są trudne, pełne życiowej goryczy, samotności i braku wsparcia najbliższej sercu osoby. Kalina łączy te wspomnienia i traumy rodzinne w całość, a przy tym sama dokonuje wewnętrznego catharsis. To opowieść o poszukiwaniu lepszego jutra i o niespełnionych marzeniach, piękna i mocna.

Gorzko gorzko to opowieść, której się nie zapomina! Polecam gorąco!

[Adres usunięty]

Emocjonująca dawka doskonałej prozy. Autorka potrafi czarować słowem tak, że trudno rozstawać się z bohaterami jej powieści. Już nie pierwszy raz mam ,,książkowego kaca" po przeczytaniu książki Bator, ale zawsze warto czekać na kolejną. ,Gorzko, gorzko" to urzekająca ballada o czterech kobietach, które poszukują miłości i swoich korzeni, by lepiej zrozumieć swój los. Bardzo, bardzo polecam!

Wielki szacunek autorce za tę powieść. Jaką ona ma wyobraźnię, jak rozumie kobiety i świat to jest po prostu nie do opisania. W ,,gorzko, gorzko" najbardziej chyba chodzi o to jak losy przodków wpływają na koleje życia późniejszych pokoleń, w tym przypadku głównie kobiet. Od prababki do wnuczki... A trzeba im przyznać, że nie miały łatwo. Powieść bardzo dała mi do myślenia, przywołała wiele wspomnień, poruszyła mnie do głębi. Dawno nie czytałam czegoś tak genialnego, a do tego ta bajeczna okładka. Bardzo gorąco polecam!

"Gorzko, gorzko" jest lekturą...specyficzną. Muszę przyznać, że taki ogrom emocji, taki towarzyszył mi przy czytaniu tej książki sprawiał, że musiałam na chwilę ją odstawić, pójść do ogródka, lub zaparzyć herbaty, by ochłonąć. Na pewno nie jest to coś lekkiego, coś, co jest się w stanie chapsnąć na raz podczas niedzielnego popołudnia. Autorka dosłownie ładuje na barki czytelników kolejne cegły w postaci bohaterek, które mierzą się z ogromem przeciwności losu i niesprawiedliwością świata, w jakim przyszło im żyć. Niemniej, nie uważam tego za wadę. J. Bator bardzo konsekwentnie uświadamia nam, że dobrze napisana postać kobieca jest często znacznie więcej "warta" w sferze literatury, niż mężczyzna. Stanowi odmienny punkt widzenia i słyszenia, trafia w serce mocniej i w odpowiednich momentach otula je grubą warstwą lodu, lub wylewa nań miód. W niektórych momentach ciężko jest się nie utożsamiać z niektórymi postaciami, bo w końcu każdy z nas przeżył kiedyś nieszczęśliwą miłość, czy doświadczył przysłowiowego "kopania" po czterech literach. Współczujemy, przewracamy oczami, wzdychamy z ulgą i nie możemy się oderwać. Zdecydowanie polecam!

Ależ to jest dobra książka. Świetnie napisane postacie. Kobiety, których życie nie oszczędzało. Każda z trudną historią, doświadczeniami które mają wpływ na kolejne pokolenia. Najbardziej dramatyczne wydarzenia mają odbicie w przeszłości, Wszystko świetnie powiązane i opisane. Czyta się z wielkim zainteresowaniem i poruszeniem. Książka zapada w pamięci.