Gorath Krawędź otchłani

Janusz Stankiewicz @janusz_stankiewicz_autor

"Gorath. Krawędź otchłani" tom 2

@wydawnictwo_alegoria

* " - To zabawne: nieważne jak nisko się stoczysz, i tak wybierasz między dobrem a złem. I potem albo bez wstrętu patrzysz w swoje odbicie, albo nawet o tym nie wiedząc, nie żyjesz."

* "Już we wczesnej młodości potrafił rozpoznać i nazwać emocje buzujace w jego krwi, nieustannie szarpiące jego duszę, skłaniające, kuszące, by poddać się im i zejść na prostrze ścieżki."

* "Nie tylko zabijali bez litości, ale bawili się ofiarami, nie zadając od razu śmiertelnych ciosów, napawając się strachem i desperacją mordowanych."

Po sprawach z tomu pierwszego Gorath postanawia zniknąć i zacząć życie od nowa, ale czy od przeszłości można się odciąć?

Fabuła jest jak niczym polowanie, przygotowujesz się, do którego trzeba się przygotować, znaleźć zwierzę, wytropić i podążać jego śladem. Oczywiście do momentu, gdy zwierzyna się nie zorientuje. Bo kto wie, kim okaże się dane zwierzę. Może zmieni kierunek, wystawi w pole, albo podsunie kogoś innego podobnego do niego. Oczywiście również nie wiadomo kto nam pomaga przy owym polowaniu, może się okazać, że wsparcie tak naprawdę nim jest, a ofiarą może stać się kto inny.

Akcja natomiast jest niczym strzał z łuku. Wiesz co masz robić, gdzie strzelić. Lecz okoliczności ciągle się zmieniają, czujesz, że coś wisi w powietrzu, coś się zbliża. Strzała leci, lecz nie tam gdzie powinna, boisz się spojrzeć, by zobaczyć gdzie lub w kogo trafiła. Obawiasz się tego co dalej, a jednak mimo wszystko naciągasz kolejną i puszczasz przed siebie. Ta niepewność, cię fascynuje.

Bohaterowie są wykreowani genialnie, a w tym tomie jest to zdecydowanie jeszcze bardziej odczuwane niż w tomie pierwszym. Co za tym idzie? Zżyjemy się z nimi jeszcze bardziej, poznamy ich perspektywę i spojrzymy na historie inaczej, ale to nie zmieniło moich uczuć względem nich. Wręcz przeciwnie jeszcze bardziej polubiłam Goratha, Marr skrada moje serce w bardzo dziwny sposób i budzi niezdrową fascynacje. Oczywiście poznamy nowych bohaterów np taki Heimdull, ah to typ, który idzie po swoje i zawsze dostaje to co chce, nie ważne co musi zrobić. Budzi fascynacje, ale i dystans swoim zachowaniem, by jednak ponownie się w nim zauroczyć. Evelon jest również intrygujący, patrząc na to co go spotkało i jak się przy tym zachowuje, to chciałabym umieć to robić robić on.

Emocje w tej części są niesamowite, rewelacyjnie ukazane, tak realnie, że nie potrafiłam czytać na spokojnie, przeżywałam, musiałam robić przerwy, bo nie dowierzałam co się tutaj działo. Po prostu totalna huśtawka. Tak przeżywać historie to ja uwielbiam, a jeszcze długo po przeczytaniu trzymają, ba nawet jak pisałam to mnie nosiło. No kocham! Przemiesza się żal, nienawiść, złość czy śmiech, by za chwilę pojawiły się łzy, rozpacz, dezorientacja, uśmiech oraz iskierki rozbawienia, a potem blokada bo wydarzyło się za dużo, chwila przerwy, ale nie długa, bo jednak ciekawość i chęć poznania dalszych losów jest zbyt silna i tu pojawia się magiczne przyciąganie i totalne zżycie z bohaterami!

Opisy w tym tomie jeszcze bardziej trafiają do serca, powodując, że nie tylko w wyobraźni przenosimy się na karty powieści. Dostaniemy opowieść z widokami zapierającymi dech. Poczujemy ból, usłyszymy krzyki, będziemy patrzeć ba tortury czy wycierać krew z rąk. Lecz zatrzymamy się na chwile, bo bohaterowie do nie jednych przemyśleń nas nakłonią, bowiem sami mają co nie co do ogarnięcia, nie tylko z sobą.

Klimat tej powieści jest mroczny, duszny przesiąknięty niepewnością i nieznanym, które stopniowo otula i wywołuje gęsią skórkę.

Podsumowując "Gorath. Krawędź otchłani" to idealna kontynuacja znanych już nam z pierwszej części bohaterów. Dostaniemy o wiele więcej intryg, kłamstw, zdrad, brutalności, krwi czy tortur. Oczywiście w tym wszystkim nie zabraknie tego co ważne i na co zwrócić uwagę nie tylko w świecie książek.

Ps. Jesteśmy z Perunem zachwyceni, uwielbiamy taką właśnie fantastykę. Mroczną, pełna intryg, tajemnic, barwnych i różniących się bohaterów! No i musimy sięgnąć po tom 3! (Oby nastąpiło to szybko 🥲)

Perun uważa, że ten tom jest o wiele bardziej emocjonalny, a intrygi i spiski to drugie życie tej historii, która poleca fana mrocznej fantastyki!

„Gorath. Krawędź otchłani” to drugi tom przygód półorka, który z niebywała precyzją wpakowuje się w kłopoty. Janusz Stankiewicz nie próżnuje, widać, że rozpościera skrzydła zapraszając czytelników do wykreowanego przez siebie świata. Miałam nadzieję na to, że uda nam się poznać więcej szczegółów dotyczących świata, w którym przyszło żyć bohaterom. Napisać książkę nie jest łatwo, zwłaszcza, jeśli autor dotyka takiego gatunku, jak fantastyka. Czy można szybko i bezboleśnie napisać drugi tom, który będzie jeszcze lepszy od poprzedniego? Myślę, że Januszowi Stankiewiczowi się to udało, a ja dzięki temu spędziłam miło czas oddając się lekturze. Co tym razem spotka Goratha?

Głównym bohaterem książki autorstwa Janusza Stankiewicza pod tytułem „Gorath. Krawędź otchłani” jest Gorath, staje się wolny, jednak nie jest do końca tak, jak tego oczekiwał. Trzeba w końcu z czegoś żyć, dlatego też przybywa na wyspę Tamaherę. Niestety i tutaj wojna z ostatnimi królestwami leśnych elfów odcisnęła piętno, okoliczne gangi nie mają nad wyspiarzami litości. Życie w takim miejscu nie będzie łatwe, zwłaszcza, jeśli ktoś ma taką naturę awanturniczą, jak Gorath. Lider Nocnych Cieni zapadł się pod ziemię, tymczasem Gorath przyjmuje zlecenie od pewnej klientki. Tym razem trafia na morze i okręt piracki należący do Czarnego Żniwiarza. Gorath nie jest świadom zakulisowych działań i misji, jaką ma do spełnienia. Cz tym razem uda mu się przetrwać?

„Gorath. Krawędź otchłani” to książka, po którą sięgnęłam z ogromną przyjemnością. Fabuła ukazuje dynamiczne zmagania bohaterów w walce o przetrwanie i wolność. Autor wnikliwie analizuje postacie pod względem psychologicznym, ukazując ich wewnętrzne konflikty i ewolucję pod wpływem otaczającego świata. Przenikliwa analiza relacji dowodzi mistrzostwa autora w kreowaniu psychologicznych zwrotów akcji. Dialogi pełne napięcia odsłaniają głęboko skrywane motywacje, prowadząc czytelnika przez labirynt ludzkich emocji. Akcja rozgrywająca się na tle brutalnej wojny i politycznych intryg doskonale oddaje realizm świata fantasy. Opis bitew nadaje powieści dynamizmu, wzbogacając narrację o elementy strategicznych decyzji i tajemniczych spisków. Narracja pozwala czytelnikowi na autentyczne wczucie się w dusze bohaterów, uczestnicząc w ich emocjonalnej podroży ku triumfowi lub klęsce. Mistrzowskie zakorzenienie fabuły w psychologii postaci zapewnia czytelny i porywający przekaz. „Gorath. Krawędź otchłani” to ciekawa powieść, która uwodzi niebanalną fabułą oraz głębszym przekazem o walce wewnętrznej jak i zewnętrznej. Mroczny, ale fascynujący świat stworzony przez autora z pewnością porwie czytelnika w emocjonującą podróż.

Gorath po ucieczce z paszczy smoka chce zacząć wszystko od nowa. Niestety nie jest to takie łatwe jakby się mogło wydawać. Pół ork trafia do jednego z rywalizujących ze sobą gangów, a ludzie z jego przeszłości pojawiają się na horyzoncie. Pewien dawny przyjaciel Goratha, Evelon wdaje się z potężną Kathaną w bardzo niebezpieczną grę. Czy wyjdzie z niej cało? Czy Gorath znajdzie swój spokój i zacznie nowe życie?

Autor zdecydowanie utrzymuje poziom pierwszej części. Drugi tom o przygodach pół orka jest fascynujący, trzymający w napięciu i oczywiście nieprzewidywalny. Gorath jak zwykle mnie nie zawiódł. Cały czas jest moim ulubionym bohaterem.

Duży Plus za to, że w tej części znalazły się osoby z poprzedniego tomu. Uwielbiam wiedzieć co się dzieje u innych bohaterów. Polubiłam Xanadu i finalnie było mi go strasznie szkoda. Zaskoczyła mnie postać Evelona i to wcale w nie pozytywnym sensie tego słowa.

Super, że autor dalej pisze z punktu widzenia kilku osób, bo to daje lepszy pogląd na całą sytuację. Bardzo spodobały mi się rysunki w książce. Kocham, gdy są stosowane takie „zabiegi”. Pismo autora stało się jeszcze lepsze, choć czasem męczyły mnie za długie rozdziały.

Ze zniecierpliwieniem będę wyczekiwała kolejnego tomu, który coś czuję będzie najlepszy z całej trylogii.

"Krawędź otchłani" to drugi tom przygód półorka Goratha. Autor ponownie zaserwował nam dużą dawkę przygód, świetnych opisów walki oraz wprowadził nowości!

Uwielbiam ten brutalny świat i wszelkiego rodzaju typów spod ciemnej gwiazdy, które nosi 😁 są tu przestępcy, złodzieje, oszuści, intryganci i wiele więcej!

Tym razem autor dał więcej miejsca Marr(która chyba jest moją ulubienicą tego tomu) i Evelonowi. Ich wątki zostały rozbudowane i okazały się dla mnie bardzo ciekawe, wiele razy wręcz bardziej angażujące niż wątek głównego bohatera.

Byłam urzeczona klimatem tej powieści, użytymi motywami i myślałam, że ciężko byłoby ten klimat uczynić jeszcze bardziej moim.... I wtedy pojawili się piraci! I byli super! Więc byłam pewna, że teraz już naprawdę jest wszystko, a właśnie wtedy... Autor wprowadził postać wiedźmy! Która również bardzo mi się spodobała! Klimaty w tej książce to był dla mnie po prostu raj 😍

Jest jednak pewna kwestia, która psuła mi odbiór tej historii :/ a jest to niestety sam główny bohater. Nie za bardzo umiem go polubić, bo go ciężko zrozumieć. Odnosiłam wrażenie, jakby on sam nie wiedział czego chce i nie mógł się zdecydować. Autor za mało pokazał nam jego myśli i odczuć, by się do niego zbliżyć i poczuć jakąś więź.

Jak na mój gust działał zbyt chaotycznie oraz zbyt często odbierałam go jako hipokrytę. Miał swoje za uszami, jest skory do bitki czy oszustwa, ale jednocześnie potępia innych, którzy zachowują się podobnie i brzydzi się ich okrucieństwem, a mimo to do nich przystaje.

Nie jest on postacią pozytywną, ale ja bardzo często lubię złoli i im kibicuję, lecz muszę ich do tego najpierw zrozumieć :/ muszą czymś imponować, zafascynować mnie sobą.

Była też jedna scena miedzy Marr a Evelonem, która wzbudziła we mnie obrzydzenie i była totalnie zbędna... I podobnie zbędna wydała mi się tylko 1! Scena z Noelle:/

Ogólnie dobrze się bawiłam czytając tę książkę, fabuła mnie zaintrygowała, klimat kocham! Z wyjątkiem jednej większej wady i paru drobnostek to naprawdę dobre fantasy, któremu warto dać szansę! klimaty totalnie moje, więc polecam tym, którzy lubią podobne😁

No to jest nawet lepsze niż "Gorath. Uderz pierwszy"! Świetna kontynuacja udanego debiutu. Kathana Marr jest od teraz moją ulubienicą 🙂