Gniazdo. Żelazny kruk. Tom 3

Każda podróż ma swój początek i koniec. Jednak nim to drugie nastąpi czasem trzeba zawalczyć by było takie jakiego się pragnie. Droga do finału bywa naznaczona wysiłkiem, pokonywaniem kolejnych trudności i wychodzenia z zastawionych pułapek, ale i poznawaniem świata oraz przede wszystkim samego siebie. Podobno tyle wiemy o sobie, ile nas sprawdzono.

Evah przebył długą drogę od małej wioski do miejsca gdzie znajduje się obecnie, lecz to jeszcze nie kres. Tak naprawdę teraz dopiero stoi przed nim najważniejsze zadanie, jest zdeterminowany by osiągnąć cel. Jego przyjaciele tak samo jak i ON chcą by się urzeczywistnił, wierzą, że pokonają Żelaznego Kruka. To nie tylko osobista sprawa, lecz coś o wiele ważniejszego, ale czy są przygotowani na to by stanąć oko w oko z legendą? Kat Jakub widział już niejedno, służy radą i nie tylko nią, zbyt dobrze poznał zło, ale także wie jaką siłę ma dobro, czy ta wiedza będzie pomocna gdy trzeba będzie stawić czoła temu pierwszemu, a jednocześnie nie stracić tego drugiego? Walka jest nieunikniona, a z nią też stawienie czoła temu, co może zniszczyć Evaha oraz jego towarzyszy. Przeciwnik jest bezwzględny, ile będą gotowić zaryzykować ci, którzy rzucili mu wyzwanie? Stawką jest coś więcej niż ludzkie życie, ale to jego strata jest ostateczna i nie pozostaje bez echa. Ostateczny pojedynek rozstrzygnie wszystko, więcej niż ktokolwiek mógł się spodziewać.

Na ostatnim tomie cyklu spoczywa dość ciężkie zadanie, jednocześnie powinien zakończyć historię, a z drugiej jest również kontynuacją. „Żelazny Kruk. Gniazdo” to trzeci tom trylogii autorstwa Rafała Dębskiego, w dwóch pierwszych wiele się działo, trzecia nie ustępuje im pod tym względem i jest jeszcze bardziej wyrazista. Bohaterowie na oczach czytelników dojrzewają i mają w zanadrzu kolejne cechy sprawiające, że to, co wydawałoby się przewidywalne zaskakuje, bo znany cel wcale nie oznacza, iż droga do niego będzie schematyczna i powiedzie od punktu A do B, a potem zdobędzie się punkt C. Autor wyznaczył ścieżkę nieschematyczną, dzięki czemu poznajemy postacie od coraz nowych stron. Nim nastąpi finał przed oczami mamy pełną kontrastów panoramę fantastycznego świata, która jako tło sprawia, że całość nabiera barw, podkreśla atmosferę oraz dodatkowo wzmacnia wydźwięk kluczowych scen. „Żelazny Kruk. Gniazdo” wpisuje się w konwencję gatunku, czerpie z niego najlepsze wzorce, zachowując przy tym indywidualny styl, niesłychanie plastyczny, pozwalającym bez trudu przenieść się do uniwersum postaci. Umiejętnie poprowadzona fabuła nie zdradza za dużo, tyle by zaintrygować czytających i wciągnąć ich w niezwykłą peregrynację, w jakiej mit mierzy się z wiarą, a ta z wiedzą. Rafał Dębski nie odziera opowieści z aury fantastyki, wprost przeciwnie, ona jest wciąż obecna, lecz dodaje do niej swój autorski ślad, wyróżniającym tę trylogię spośród innych. Nie tylko młodsi odbiorcy będą usatysfakcjonowani lekturą tej serii, dla starszych będzie równie interesująca.

To już ostatni tom przygód Evaha i jego przyjaciół. Kulminacja opowieści, przez którą wspólnie przeszliśmy.

Nasz główny bohater wydoroślał, zmężniał. Zdobył wiernych i oddanych przyjaciół.

Evah i jego kompani znaleźli już siedzibę słynnego Szalonego Maga. Teraz pozostało jedynie zdobyć od niego informacje, gdzie znajduje się gniazdo Żelaznego Kruka. Nie było to takie łatwe jak im się na początku wydawało. Jednak zawsze można liczyć na przyjaciół. Nie mniej jest to zadanie wymagające dużego sprytu i mnóstwa cierpliwości. Należy pamiętać, że przekonanie Maga do ujawnienia tajemnic bedzie tylko częścią drogi, którą znów muszą pokonać.

Możemy się domyśleć, że każdy z uczestników będzie miał do wykonania zadanie, by wszystko udało się tak jak powinno.

Więcej na: [Adres usunięty]

WYPRAWA PO ZEMSTĘ

Nie jestem fanem prozy Dębskiego – ani Rafała, ani Eugeniusza by być konkretnym. Przeczytałem kilka opowiadań jednego i drugiego, jakieś książki też przewinęły się przez moje ręce, zapomniałem o nich i to tyle. „Żelazny kruk” trafił w moje dłonie przypadkiem, oczekiwań wielkich nie miałem, ale o dziwo trylogia okazała się naprawdę przyjemną rozrywką. Co ważniejsze, wyjątkowo udaną jak na dzieło przeznaczone dla młodzieży – udaną do tego stopnia, że z czystym sercem można polecić ją także dorosłym odbiorcom.

Poznajcie Evah, nastolatka, który w życiu co prawda lekko nie ma, bo i pieniędzy brak, i nie każdy pała do niego sympatią, ale jakoś sobie radzi. Przynajmniej do dnia, kiedy wioska zostaje zaatakowana przez ludzi Żelaznego Kruka. Straciwszy wszystko, co było mu drogie, z ojcem włącznie, chłopak wyrusza w podróż mając tylko jeden cel: zemstę. Problem w tym, że wroga nie będzie wcale tak łatwo odnaleźć, o ile w ogóle będzie to możliwe. Wyprawa jednak, w trakcie której Evah spotka życzliwych mu ludzi i zdecydowanie więcej problemów i niebezpieczeństw, stanie się też rytuałem przejścia ku dorosłości. Ale czy chłopak jest na to gotowy? Co takiego odkryje w trakcie? I czym skończy się dla niego ta przygoda?

Czytacie moje recenzje więc wiecie, że nie jestem miłośnikiem rodzimej literatury i fantastyka nie jest tu wyjątkiem. Oczywiście wiecie także, że mimo to co raz sięgam po dzieła rodaków i mam nawet swoich ulubionych autorów, których kolejne książki z chęcią poznaję. Dlaczego? Bo można rzec, iż wychowałem się na polskich magazynach fantastycznych i mam do nich sentyment. Jeśli więc pisarza pamiętam z tamtych magazynów, wywarł na mnie pewne wrażenie i mam okazję poznać jego nowy twór, chętnie czasem go sprawdzam. A czasem coś trafi do mnie przypadkiem. Jak było z „Żelaznym krukiem” na tym polu już wiecie, teraz kwestia tego, jak jest z tą trylogią pod względem wykonania i jakości.

A jak mówiłem, jest dobrze. Polska fantastyka młodzieżowa ma się zresztą nieźle od lat. Mamy i połączenie horroru z urban fantasy i science fiction w „Felixie, Necie i Nice”, mamy udane postapo w postaci dylogii „Dopóki nie zgasną gwiazdy” itd., itd. Ale jeśli chodzi o fantasy z kategorii young adult to chyba właśnie „Żelazny kruk” Dębskiego wypada najlepiej.

Pomysł na całość jest prosty i klasyczny. Kto czyta fantasy, nie znajdzie tu zbyt wiele oryginalności, bo Dębski po prostu powiela schemat, pełnymi garściami czerpiąc z klasyki. Nie robi tego jednak bezmyślnie. Bawi go odtwarzanie motywów, stara się też dodać coś od siebie, ważniejsze jednak pozostaje to, że udaje mu się to robić na naprawdę dobrym poziomie. Choć mamy tu do czynienia z serią młodzieżową, całość nie jest naiwna ani infantylna. Jest za to dobrze napisana, postacie nie najgorzej nakreślone, a klimat i nastrój opowieści są jak najbardziej udane.

Kto zatem lubi dobrą fantastykę dla młodzieży, powinien to dzieło poznać. Zresztą jeśli macie ochotę na niezłe rodzime fantasy, niezależnie od wieku śmiało możecie po „Żelaznego kruka” sięgnąć. Ma swój urok.

"Gniazdo" z serii Żelaznego Kruka to już trzecia część przygód Evaha, którego mianowałam moim książkowym synem. Bardzo podobało mi się jego podejście do życia i innych ludzi. W tej części jak to w życiu bywa - trochę zmężniał i dorósł a ja nadal rozpamiętuję tego chłopca, którym był. Sama opowieść zachowała swój specyficzny i bardzo fajny klimat, był humor, byli irytujący bohaterowie, byli też tacy, za którymi można pójść w ogień. Książka jest typowym młodzieżowym fantasy ale czuć, że jest pisana przez mężczyznę, bo nie ma tu słodkich akcji i to w sumie też mi się podoba. Zabrakło mi tu jednak takiego efektu wow i przyciągania jak w poprzednich tomach. Było po prostu ok.