Gen atlantydzki zagadka pochodzenia Tom 1

Znajomość historii czasem się przydaje. Podobnie jak czytanie książek. Może nie mniej niż umiejętność strzelania z broni.

Największa tajemnica wszechczasów... Historia pochodzenia człowieka zostanie ujawniona. 70000 lat temu ludzkość niemal wymarła. Przeżyliśmy, ale nikt nie wie jak.

Aż do teraz. Odliczanie do następnego etapu ewolucji człowieka właśnie się rozpoczyna. Tym razem ludzkość może tego nie przetrwać.

Gen Atlantydzki to pierwsza część trylogii Zagadka pochodzenia. Jestem pewna, że gdyby nie konkurs recenzencki, w którym udało mi się zdobyć egzemplarz, miałabym duże opory, żeby sięgnąć po tę książkę. Bardzo lubię thrillery, ale z domieszką sci-fi? Od razu powiedziałabym nie, to nie dla mnie. Dodatkowo jak zobaczyłam gabaryty powieści, delikatnie się podłamałam. Byłam pewna, że będę się z nią męczyć i spędzę nad nią bardzo dużo czasu. Jakie było moje zaskoczenie, kiedy już po kilku stronach książka dosłownie mną zawładnęła!

Powieść rozpoczyna się odkryciem tajemniczej groty u wybrzeży Antarktydy. Co kryje przed światem wieczna zmarzlina? Idealne miejsce na ukrycie skarbu, tajemnicy, a może i kogoś? Akcja od samego początku porywa czytelnika, odkrywając przed nim kolejne ciekawostki. Autor rewelacyjnie wprowadza napięcie, które z każdą kolejną stroną, staje się coraz większe. Kiedy masz już wrażenie, że rozwiązałeś zagadkę i poznałeś się na bohaterach, okazuje się, że jesteś w dużym błędzie.

Doktor Kate Warner prowadzi w Dżakarcie badania nad autyzmem. W specjalnym ośrodku zajmuje się grupą chorych dzieci. David Vale od wielu lat stara się powstrzymać działania Immari, a po tym, jak zamordowany zostaje jego informator, okazuje się, że jedyną osobą, która może mu pomóc jest Kate. Dlaczego właśnie ona? Co może łączyć genetyczne badania z atakami Immari i działaniami Davida?

Książka zabiera nas w podróż do najdalszych zakątków świata, by wspólnie z bohaterami odkryć tajemnicę człowieczeństwa. Gen Atlantydzki to literacka bomba! Poruszy Twoje emocje, zawiedzie Cię w najdalsze zakamarki świata, trzymając cały czas w kosmicznym napięciu, by na koniec zostawić Cię z mętlikiem w głowie i wielką ochotą na więcej. Autor znakomicie przeplata fikcję z prawdą. Robi to tak umiejętnie, że w pewnym momencie zaczynamy się zastanawiać, czy czasem to wszystko nie jest jednak prawdą. Wykorzystuje historyczne luki i niedociągnięcia, wypełniając je fikcją, która zdaje się być niezwykle realna. Nie będę ukrywać, że w książce jest dużo "nauk". Genetyka, a dokładniej biogenetyka, ewolucjonizm i kilka wątków historycznych. Uważam, że wielu czytelników bez problemu się w tym odnajdzie. Jeśli jednak ktokolwiek miałby problem, to nie ma się czym martwić. Autor w dialogach i opowieściach sprzed lat wszystko dokładnie wyjaśnia, używając prostego i zrozumiałego języka.

Gen Atlantydzki to powieść, którą zdecydowanie polecam wszystkim! Poruszonych zostaje wiele ciekawych wątków, które dodatkowo nadają odpowiednie tempo powieści. Każde miejsce, każdy bohater czy wydarzenie okazuje się być nieodłącznym elementem intrygującej układanki, a świat, choć rozległy, bywa niezwykle mały.

Reasumując, Gen Atlantydzki, to literacka bomba, po której nadal nie mogę się pozbierać. Niezwykłe zwroty akcji, zwarta i przemyślana fabuła, w której fikcja staje się zadziwiająco prawdziwa wbiją czytelnika w fotel i pozostawią ze zdziwioną miną i wielkimi oczami. Proponuję rozsiąść się wygodnie w fotelu z dzbankiem dobrej herbaty i zatopić się w lekturze, gdyż emocje, które będą Wam towarzyszyć są równie zaraźliwe i niebezpieczne jak infekcje, a napięcie będzie Was trzymać do ostatniego zdania. Jeśli nie dłużej...

Czy zdarzyło się Wam kiedykolwiek zastanawiać nad tym, jak udało nam się przetrwać do dnia dzisiejszego? Dlaczego nagle zaczęliśmy posługiwać się językiem? Dlaczego przetrwaliśmy właśnie my, a nie silniejsi i mądrzejsi neandertalczycy? Jeśli chcecie poznać odpowiedzi na te pytania oraz wiele innych, gorąco polecam Gen Atlantydzki. Powieść, która na Amazonie zebrała ponad 11000 recenzji (Kod Leonarda da Vinci - 5675...). Ja z niecierpliwością czekam już na drugi tom, który ukaże się jesienią tego roku.

[Adres usunięty]

„Gen Atlantydzki” to książka, z którą mam pewien problem i bardzo mieszane odczucia. Chętnie po nią sięgnęłam, bowiem zafascynowała mnie już w momencie, gdy zobaczyłam jej zapowiedź. Nie da się ukryć, że sam tytuł brzmi niezwykle intrygująco, a dla mnie, genetyka kochającego Atlantydę, wydaje się być czymś niemal idealnym. Jakby tego było mało, naprawdę przepadam za dobrymi thrillerami, które nawiązują do nauki, starożytnych lądów i łączą ze sobą różne tajemnice, dzięki którym czytelnik cały czas pozostaje pobudzony i nie może się oderwać od lektury. Jednak czy „Gen Atlantydzki” spełnił moje oczekiwania?

Tylko częściowo. Nie chcę, żebyście myśleli, że jest to zła książka, bowiem ma kilka zasadniczych zalet, ale też nie brakuje jej pewnych niedociągnięć. Zacznę od samego pomysłu autora na fabułę – jest naprawdę interesujący i charakteryzuje się ogromnym potencjałem, który jednak nie zawsze jest łatwo wykorzystać. Motyw Atlantydy przewijał się już nie raz w literaturze, jest to coś bardzo tajemniczego i intrygującego, czym można pokierować na różne sposoby. A. G. Riddle połączył to z tajną organizacją, która chroni tajemnicę powstania rodzaju ludzkiego, z nazistami, z badaniami nad autyzmem oraz z mutacjami genetycznymi – czyli wybrał wszystko to, co lubię w książkach tego typu. Wszystkie elementy są ze sobą w taki czy inny sposób połączone i nie da się ukryć, że jest to mieszanka wybuchowa, jednak trzeba sobie z nią odpowiednio poradzić – i tutaj pojawiają się pewne zgrzyty.

Książka składa się z trzech części i przykro mi to pisać, ale dopiero trzecia była ciekawa, chociaż nieco zagmatwana. To jest mój pierwszy zarzut wobec autora: czasami ciężko się połapać w informacjach, które podaje. Panuje jeden wielki zamęt, z którego ciężko się wyplątać. Nie wiem, czy jest to kwestia zwiększenia uwagi ze strony czytelnika, bowiem naprawdę starałam się czytać tę lekturę w ogromnym skupieniu, ale do tej pory nie jestem całkowicie pewna, kto był kim i jaką rolę miał do odegrania w tej historii. Chwilami byłam całkowicie zagubiona, jeżeli chodzi o rozgrywające się wydarzenia – a to z pewnością nie ułatwiło mi zrozumienia całości, chociaż mój umysł sam starał się wszystko poskładać w logiczną opowieść. Czy mu to wyszło zgodnie z zamysłem autora? Tego nie wiem.

Wracając do tego podziału na części… trzecia była ciekawa, naprawdę. Natomiast pierwsza i druga były nieco rozwleczone (bardzo nie lubię tego słowa, ale nie potrafię znaleźć lepszego, które odpowiednio by to opisywało) – brakowało tutaj dynamiki i odpowiedniego napięcia, bowiem nie raz myślałam o tym, aby odłożyć książkę na półkę i już do niej nie wracać. To, co można było z odpowiednim rozmachem opisać na kilka stron, autor rozbił na rozdziały, co po pewnym czasie stało się po prostu męczące. Uwielbiam mocne książki, w których bohaterowie muszą się zmierzyć z nie lada wyzwaniami, są zmuszani do szybkiego podejmowania trudnych decyzji, a tempo akcji nie pozwala na ani jedną chwilę znużenia. Niestety, tutaj to tempo było za wolne i nie jest to kwestia tego, że lekturą należało się delektować. Tutaj po prostu brakowało energii!

Ostatnie rozdziały, czyli właśnie ta słynna trzecia część, nieco podniosły moją opinię na temat tej książki. Gdyby nie one, moja recenzja byłaby raczej negatywna, ale mam nadzieję, że w kolejnym tomie otrzymam już konkretnie to, czego oczekuję. Do tej pory zapoznałam się ze świetnym pomysłem, którego elementy idealnie wpasowują się w moje gusta, teraz brakuje tylko perfekcyjnego wykonania – może nawet nie perfekcyjnego, ale zdecydowanie jest kilka rzeczy, które autor powinien dopracować – przede wszystkim dynamikę, tempo akcji i budowanie napięcia, ale również kreację bohaterów, bo byli po prostu niewyraźni. Natomiast chwała mu za wyobraźnię i pomysłowość.

Chciałabym móc stwierdzić, że czuję się mocno zaintrygowana twórczością A. G. Riddle’a, ale tak nie jest. Mimo że zapowiadało się na to, że będzie to książka niemal idealna, to do takowej wiele jej brakuje. Owszem, tematyka wspaniała, ale czuję spory niedosyt, naprawdę spory… Nawet po zakończeniu spodziewałam się czegoś więcej, czegoś co rzuci mnie na kolana i sprawi, że już nie będę się mogła doczekać kolejnego tomu. Owszem, zapewne spróbuję się z nim zapoznać, z czystej ciekawości i sympatii do pomysłu, ale jeżeli mnie nie urzeknie i autor powtórzy błędy z pierwszego tomu, to nie sądzę, abym chciała go doczytać do końca.

[Adres usunięty]

Zapewne nie raz zastanawialiście się, jak tak naprawdę powstał nasz gatunek. Stworzył nas Bóg takimi, jacy jesteśmy? Wywodzimy się od małp? A może powstaliśmy w całkowicie inny sposób? Na przestrzeni wieków powstało wiele teorii tego, w jaki sposób powstał człowiek. Jedne były bardziej prawdopodobne, inne graniczyły z absurdem. A. G. Riddle w swojej książce przedstawia teorię, która na pierwszy rzut oka wydaje się całkowicie surrealistyczna, jednak wraz z rozwojem wydarzeń zaczyna świtać w naszych głowach pewna myśl... czy aby na pewno historia przedstawiona w Genie atlantydzkim jest aż tak bardzo nieprawdopodobna?

Największa tajemnica wszechczasów… HISTORIA pochodzenia człowieka zostanie ujawniona. 70.000 lat temu ludzkość niemal wymarła. Przeżyliśmy, ale nikt nie wie jak.

Aż do teraz. Odliczanie do następnego etapu ewolucji człowieka właśnie się rozpoczyna. Tym razem ludzkość może tego nie przetrwać…

Po skończeniu tej książki mam istny chaos w głowie. To, co przeczytałam jest niesamowite! Na początku jest spokojnie, może nawet odrobinę zbyt spokojnie. Historia przez pierwszych dwieście stron rozwija się bardzo powoli. Mamy wiele opisów sytuacji i strzępków informacji, których za żadne skarby nie możemy ułożyć w głowie, ponieważ brakuje pewnych elementów układanki. Przez niektóre momenty trudno przebrnąć i po prostu nie czuć klimatu tego „bestsellerowego thrillera”, o którym informuje nas okładka. Jednak z czasem napięcie rośnie. Akcja nabiera tempa. Wszystko staje się jeszcze bardziej zagmatwane. Pojawiają się różnego rodzaju spiski, zaczynamy lepiej poznawać głównych bohaterów i ich historię, w napięciu czekamy na rozwój wydarzeń. W końcu dochodzi do wybuchu, kulminacji wszystkich wątków. I właśnie w tym momencie uświadamiamy sobie, że książka to istna bomba zrzucona na głowy czytelników, która potrzebowała czasu, by w końcu wybuchnąć, bomba rozrywająca umysły i serca na kawałki, zmuszająca do czytania, główkowania nad losem bohaterów. W pewnej chwili wszystko zaczyna się dziać w zastraszającym tempie. Ostatnie sto stron to akcja w czystej postaci. Wołają Ciebie? Mówisz, że przyjdziesz za chwilę. Jesteś głodna? To nic, przecież wiesz, że człowiek wytrzyma bez jedzenia. Jest druga w nocy, a ty jutro masz szkołę? Przecież jeszcze tylko jeden rozdział! Przez tych kilka dni liczy się tylko książka i to, co się w niej dzieje, a dzieje się bardzo dużo. Intrygi sięgające ubiegłego wieku, tajemnice sprzed kilkudziesięciu tysięcy lat, historia pochodzenia człowieka, zakony ukryte wśród szczytów gór, eksperymenty genetyczne i agencje, pragnące władzy nad całym światem – to tylko mała część tego, co znajdziecie w debiucie literackim A.G. Riddle'a! Obok Genu atlantydzkiego nie da się przejść obojętnie.

Historia przedstawiona w książce jest niezwykle skonstruowana. Fakty przeplatają się z fikcją literacką. A.G. Riddle stworzył swoją własną teorię powstania ludzkości, opierającą się na wydarzeniach, które miały miejsce naprawdę. A w to wszystko wplótł historię agenta Davida Vale'a i doktor Kate Warner. Pierwsze dwieście stron to istna mieszanka wydarzeń i postaci, która ma na celu zdezorientowanie czytelnika. Podczas ich czytania są chwile, gdy nie wiadomo o co chodzi, gdyż informacji jest zbyt wiele. Bałam się, że autor sobie nie poradzi i wszystko się posypie. A jednak wybrnął z tego brawurowo! Przy drugiej części książki (Gen... podzielony jest na trzy części i ponad sto czterdzieści rozdziałów) zaczyna się istna jazda rolercosterem, a także odliczanie do wybuchu „bomby”, o której wspomniałam akapit wcześniej.

Autor nie oszczędza także swoich postaci. Każdą wystawia na próbę, która nie zawsze kończy się pomyślnie - tak, jak czytelnik chciałby by się skończyła. W postaciach widać blask, taką iskierkę, sprawiającą, że nie są papierowe. Są one także wielowymiarowe i czuć w nich ani grama fałszu. Ponadto Riddle nie skupił się jedynie na kreacji poszczególnych bohaterów, ale także na związkach, które ich łączą. Jest podobnie, jak w prawdziwym życiu - losy jednej postaci zależą od poczynań innej. Wszystkich bohaterów łączą subtelne nici powiązań, rozwijające się wraz z biegiem wydarzeń. Głównych bohaterów poznajemy dość późno, jednak nie przeszkadza to, by się z nimi zżyć oraz z zapartym tchem i łzami w oczach śledzić ich losy.

Nie sądzę, by tysiąc słów wyraziło to, jak bardzo jestem zachwycona debiutem literackim młodego amerykańskiego pisarza. Mało dynamiczny, żeby nie powiedzieć nudnawy, początek całkowicie rekompensuje dalsza część książki, którą można porównać do skoku na bangie. Jeśli więc jesteście ciekawi nowej teorii powstania gatunku Homo sapiens, zahaczającej o inne, dość popularne hipotezy lub po prostu chcecie przeżyć to co ja – istną burzę emocji; jeśli chcecie przeczytać historię, która pochłonie was bez reszty, wrzuci w wir intryg, tajemnic i walk oraz poznać autora, potrafiącego bawić się czytelnikiem jak marionetką, to musicie jak najszybciej sięgnąć po Gen atlantydzki!

[Adres usunięty]