Garderoba królowej. Historia Elżbiety II i jej strojów

„Mamo, mamo! Oglądałam ciuchy królowej” - tak pewnego dnia powitała mnie córka. Trochę zdezorientowana popatrzyłam na dziadka, który zajmował się nią pod moją nieobecność. Zagadka szybko się rozwiązała. Listonosz przyniósł nową książeczkę, która wyjątkowo zainteresowała M. - „Garderoba królowej. Historia Elżbiety II i jej strojów” autorstwa Julii Golding i Kate Hindley.

Być może niektórym z was wydaje się, że biografia królowej napisana z naciskiem na stroje to coś płytkiego. W końcu to tylko ciuchy. Ja zamierzam udowodnić wam, że nie tylko, a koncept przedstawiony przez autorki jest bardzo dobry.

Moda odzwierciedla ducha czasu. Można z niej wiele wyczytać i na jej przykładzie uczyć się historii. Mamy więc pierwszy argument „za”: „Garderoba królowej” jako wycinek historii współczesnej w odsłonie dla młodych czytelników.

Nie zapominam, że mówimy o strojach nie byle kogo, a królowej Elżbiety II. Monarchini długo panującej i monarchini sławnej. Mówimy o stylizacjach, które śledziły oczy całego świata. Królowa musiała pamiętać o dobraniu odpowiedniego stroju do okazji przy zachowaniu tradycji, a przy tym przemycić skrawek swojego „ja” (chociażby w charakterystycznych nakryciach głowy). Pamiętajmy również, że w rodzinie królewskiej są pamiątki przechodzące z pokolenia na pokolenie np. sukienka do chrztu, czy królewskie klejnoty.

Zapewne myślicie, że napiszę teraz, iż między tymi wszystkimi „fatałaszkami” rysuje się biografia królowej. Nie do końca. Autorki sprytnie równoważą te dwa aspekty – modę i życiorys monarchini. Udało im się stworzyć krótką i przemyślaną biografię Elżbiety II, która przybliży najważniejsze fakty o tej postaci dzieciom. Zadbały też o to żeby nie była to po prostu biografia. Patrzenia na królową przez pryzmat strojów też wiele o niej mówi.

Kto regularnie do mnie zagląda, wie, że mam córkę w wieku przedszkolnym. Nie sugerujcie się tym, że taki maluch dopadł tę książkę (chociaż był – i dalej jest - nią wyjątkowo zainteresowany). Jest ona skierowana raczej do dzieci wieku szkolnym. Książka jest konkretna, więc nie zamęczy czytelnika, piękne ilustracje sprawiają, że wygląda bardzo przyjaźnie. I córka, i ja jesteśmy zachwycone. Ona bo jest królowa, korona, kapelusze i śliczne rysunki. Ja, bo po studiach została mi słabość do historii Wielkiej Brytanii. Nie mogę się doczekać, kiedy opowiem mojej M. o Windsorach, a „Garderoba królowej” będzie pomocą dydaktyczną.

,,Czy potraficie sobie wyobrazić, jak to jest wstawać każdego ranka, wiedząc, że to, w co się ubierzecie, będzie fotografowane i omawiane przez miliony ludzi na całym świecie?"

Narodziny dziecka, to zawsze bardzo ważny moment w życiu każdego człowieka. Tym bardziej, kiedy rodzi się pociecha rodziny królewskiej. Z powodu nadania wielu imion zwracali się do niej Lilibet. Na chrzcie miała na sobie przepiękną sukienkę po swojej praprababce. Czy uwierzycie, że na przestrzeni lat nosiło ją sześćdziesięcioro jeden potomków królewskiej rodziny? Jak sądzicie, komu przyszedł zaszczyt ją uszyć? Jak to jest mieszkać jako dziecko w domu, gdzie jest dwadzieścia pięć sypialni, elektryczna winda, sala balowa i biblioteka? Wielką zmianą był dla Elżbiety rok 1936, kiedy to zmarł jej dziadek. Można by rzec, że to wtedy wszystko się odmieniło. Zapewne nie wiedzieliście też, że w okresie wojennym dzieci bogatych rodzin chowano do małych wsi. Czy faktycznie były tam bezpieczne? Kierowca i mechanik. Czy pod tymi zawodami widzicie Elżbietę? Kiedy się zakochała? W jaki sposób została oczarowana i dlaczego jej pierwszy związek musiał być zachowany w tajemnicy? Pierwszy poród i obowiązki, które musiała przejść nie były łatwe. Podróże były u niej na porządku dziennym. Ubiór musiał być starannie dobrany i dopasowany. Tym bardziej, kiedy chodziło o szatę koronacyjną, której same hafty zajęły szwaczkom 3500 godzin w ciągu trzech miesięcy! Jak sądzicie, czy był nader ciężki? Być może miał symbolizować powagę sytuacji, która miała zmienić całe dotychczasowe jej życie. Jakie nosiła korony? Kto szył jej stroje? Czy możliwe, by książka zawierała ich obrazki? A może i mnóstwo fotek kapeluszy, które Elżbieta kochała niczym własne dzieci? Oj, dużo by tu wymieniać. Tym bardziej, że książka jest napisana w bardzo ciekawy sposób i każda opowiastka będzie posiadała do tego zobrazowanie. Rysunki słodkie i ciepłe jak treść, którą chce nam przekazać. Takie streszczenie wszystkich ważnych chwil w życiu królowej Elżbiety zmieszczone do czterdziestu stron. Niebywała!