Podczas codziennej egzystencji pełnej kolejnych rozczarowań, w świecie, w którym nic nie jest pewne, w czasie ciągłego niepokoju i kryzysów.. niezwykle istotne jest odnalezienie czegoś, co pozwoli nam nie tylko przetrwać, ale też czerpać i pielęgnować własne szczęście.

💬„Światło to idealna metafora przebłysków życia w ciemności lub radości w trudnych czasach...’’

❔Zapytacie: jak odnaleźć to światło, które podtrzyma nas na powierzchni a nawet uniesie w górę, gdy świat ciemnieje? Odpowiedzią na to pytanie jest ta książka.

Stanowi ona syntezę rzeczy, które wnoszą do życia radość i sens.

Jest to wspaniałe przypomnienie o poszukiwaniu prostych przyjemności w codziennym życiu poprzez przyjęcie ,dziecięcego’ zachwytu nad pięknem, które nas otacza zarówno w postaci natury, jak i w ludziach. Autorka wykonuje cudowną robotę, przypominając nam, abyśmy poświęcili czas na delektowanie się tym, gdzie w danej chwili jesteśmy.

👉To książka, której wszyscy potrzebujemy👈

💭A co gdyby okazało się, że ty też nosisz w sobie wewnętrzne światło?

Książka podzielona jest na cztery części:

Część I » ZACHWYT, ZDUMIENIE I CISZA

dotyczy podziwu, zachwytu i korzyści z ponownego połączenia z naturą

Część II » WSZYSCY JESTEŚMY NIEREGULARNI

omawia siłę akceptacji, szczególnie w odniesieniu do piękna i wieku

Część III » WZAJEMNE ODPROWADZANIE SIĘ DO DOMU

poświęcona jest relacjom

Część IV » NIEZNISZCZALNE LATO

dotyczy nadziei, wiary, wątpliwości i delektowania się cennymi chwilami

Autorka chętnie dzieli się swoimi osobistymi doświadczeniami, odnosi się do filozofów, naukowców, polityków, artystów... i zwykłych ludzkich historii wyciągając z nich coś niezwykłego.

Chcę nam pokazać jak odnaleźć drogę w ciemności wykorzystując nasze własne światło do wskazania kierunku.

Zwraca naszą uwagę na rozwijanie tych nawyków, które budują podziw i zachwyt - jako sposób na tworzenie wewnętrznego światła.

Równocześnie wykazuje równy szacunek dla wielu dróg, dzięki którym ludzie odnajdują spełnienie. W końcu nadawany sens tym małym rzeczom zależy indywidualnie od każdej jednostki.

Autorka nie udaje, że zna odpowiedzi na wszelkie pytania i podaje gotowy przepis. Wręcz przeciwnie, mobilizuje ona czytelnika do własnej interpretacji.

💠Tu chodzi o życie, przyjaźń i piękno. O odnajdywanie podziwu w świecie - w wielkich i małych rzeczach.

Książka kierowana jest do naprawdę szerokiego grona odbiorców. W szczególności jednak trafi ona do osób wrażliwych, ponieważ stanowi swego rodzaju osobistą podróż autorki. Pozwoli, nam czytelnikom, na chwilę się zatrzymać i spojrzeć na nasze życie nieco z boku. Spojrzeć na radość i szczęście nieco inaczej.

Gwarantuje Wam, że czytanie tej książki aktywnie wpłynie na Wasze codzienne zachowanie. Nie musicie otwierać oczu szerzej niż zazwyczaj by dostrzec więcej 👁️

Te małe, zwykłe rzeczy, które robicie każdego dnia > to właśnie Wasze małe chwile potencjalnego szczęścia, które mogą być tym światłem, gdy robi się ciemno.

Piękna książka, która daje nam pełną nadziei metaforę, że mamy w sobie pewne światło, które pozwala nam oświetlić nawet najmroczniejsze i najbardziej przerażające ciemności. Książka potrafi dać sporo pozytywnego nastawienia i uczy, jak odczuwać szczęście na co dzień i cieszyć się z nadchodzących dni oraz zdarzeń. Była mi bardzo potrzebna w tym momencie życia, w którym teraz się znajduję. Cieszę się, że miałam okazję się na nią natknąć i mam nadzieję, że natrafi na nią jeszcze wielu innych czytelników.

Kocham książki, które w pakiecie z dobrą lekturą ofiarują też czysty, niczym niezmącony spokój. W trakcie ich czytania można odczuć jakby chłodny prąd, który orzeźwia, bo pozwala zrozumieć banalne, a jednak ważne i odkrywcze sprawy, a przy tym otula i uspokaja. Trzy lata temu czytałam Pieśń Ziemi od Wydawnictwa Znak, tym razem skusiłam się na książkę Fosforescencja. O rzeczach, które podtrzymują nas na duchu w mrocznych chwilach życia. Nie jest to poradnik w stylu haseł z gazetek typu Jak odkryć swoje wewnętrzne światło. Oj, nie. Raczej zbiór przemyśleń, odkryć i badań dotyczących fosforescencji w przyrodzie i przełożenie tego na człowieka i jego poszukiwania w życiu zachwytu i szczęścia.

Autorka wie coś na ten temat. Sama przeszła w swoim życiu wiele poważnych operacji i nowotwór. Po czymś takim mocno zmienia się spojrzenie na cały świat. Julia Bard zrozumiała jak ważny jest w życiu zachwyt i to wewnętrzne światło, energia, która napędza i pobudza, a przekuta w działanie na rzecz drugiego człowieka i natury może naprawdę sporo zdziałać. Jeśli do tej pory was nie przekonałam, niech zrobi to fakt, że w trakcie tworzenia tej książki autorka oparła swoje słowa na kilkudziesięciu pracach naukowych z różnych dziedzin. Ta książka to prawdziwa skarbnica najnowszych badań dotyczących wpływu kontaktu z naturą na człowieka i bezpośrednio na jego zdrowie. Przyznam, że zmiany stężenia glukozy czy hemoglobiny we krwi po ekspozycji na otoczenie leśne to coś co całkowicie mnie zafascynowało. Jest tego dużo więcej. Od wpływu natury aż po działalność społeczną człowieka i początki feminizmu.

Julia Bard posiada szeroką wiedzę, lekkie i interesujące pióro i mnóstwo tematów, które ją interesują. W związku z tym ciężko byłoby mi przypisać tej książce jakikolwiek gatunek. Nie jest to poradnik, nie wspomnienia, nie literatura popularnonaukowa, a jednak zawiera w sobie po części z każdego z tych rodzajów. Jeśli lubicie takie książki, a przede wszystkim spodobała wam się Pieśń Ziemi to gorąco polecam.

Każdy z nas posiada wewnętrzne światło niewidoczne gołym okiem. Co jednak zrobić, aby wydobyć to światło?

Autorka na podstawie własnego życia i doświadczeń zachęca nas do „magazynowania” światła z najprostszych czynności, które każdy z nas ma za darmo i na wyciągnięcie ręki. Taki „zapas” może nam się przydać jeśli kiedyś znajdziemy się w trudnej sytuacji (a każdy z nas miewa takie chwile), ale także sprawi, że codzienne życie będzie przyjemniejsze.

Przyznajcie sami, czy nie poprawia wam humoru spacer po lesie, albo wsłuchanie się w uspakajający szum fal? Każdy z nas może znaleźć dla siebie coś, co pomaga mu się wyciszy i zachwycić światem… Każdy z nas POWINIEN coś takiego znaleźć, a z czasem nasze wewnętrzne światło będzie oświecać także tych, którzy znajdą się blisko nas…

Inspirujemy się wieloma niewiadomymi zjawiskami, ale to, co w nich jest najpiękniejsze to czego, w nich nie dostrzegamy, lecz widzimy połysk, zachwyt i coś, czego niedostrzeganą tak od razu inni.

Książka autorstwa Pani Julia Baird pt.'' Fosforescencja. O rzeczach, które podtrzymują, nas na duchu w mrocznych chwilach życia’’ to moim zdaniem jest, to doskonałe połączenie tego, co my nie wiemy na temat światła, jego mocy, ale również jego największego pod paroma względami bogactwa.

Bardzo podoba mi się to, w jaki sposób autorka podchodzi do opisywanego głównego tematu, z jakim dzieli się własnym doświadczeniem własnej przeżytej choroby, o którym nie każdy by tak oczywiście i otwarcie z interesowaniem odważnie dzielnie opowiadał, z taką łatwością i odpowiedzialnością za każde słowo mając to na uwadze, że nie wszyscy potrafią od razu zaakceptować to, co było, a może czasem w chwilach nostalgii niepotrzebnie powraca tak w zupełności od niechcenia.

Autorka ujęła na samym końcu wstępu, na czym skupi swoją główną uwagę i odniesienie w dążeniu do poszukiwania '' wewnętrznego światła''.

Uważam, że jest to trafne postrzeganie tego najistotniejszego celu, gdy chcemy odnaleźć światło w tunelu tam, gdzie fizycznie go nie ma, a może jest, lecz my nie potrafimy go ujrzeć na zwykłym horyzoncie ludzkich przeżyć.

W czytanej przeze mnie książce podoba mi się to, że autorka sięga do odpowiednio dobranego przez nią źródła literatury autorów, z którym ja miałam do czynienia w poznawaniu ich twórczości z osobna odnoszącej się do lubianej przeze mnie historii oraz psychologii skrywających wiele tajemnic, od których tak zależy, mając na względzie czas, by odkrywać je, na przykładzie przeżyć osobistych innych osób lub sami możemy je znaleźć, o ile mamy takie pragnienia.

Książka ta składa się z 4 części, a w nich zostało zamieszczonych 19 rozdziałów.

Uważam, że w każdym z opracowanych ciekawie zagadnieniu czytelnicy zaczerpną wiedzy, która pozwoli im inaczej spojrzeć na problem choroby autorki i można z największą przyjemnością do niej powracać, gdy ma się chęci, gdy czujemy coś w sobie niezwykłego, a inni tego w nas nie dostrzegają, lecz my sami.

Barwny język użyty w tej książce przez autorkę pozwoli na wyciągnięcie wielu nieoczekiwanych wniosków w chwilach refleksji nad własnym życiem, które jest jedną wielką niespodzianką umiejącą nas zaskoczyć, gdyż jest czymś niezwykłym w wypełnianiu codziennej misji człowieczeństwa i uczenia się jej na nowo.

Czytanie przetłumaczonej książki przez Pana Filipa Godynia nie sprawiało największych trudności w poznawaniu nieznanej mi do tej pory twórczości autorki, którą polubiłam za to, że ma w sobie dużo ciepła w całościowym przekazie treści, dostarczania nowej wiedzy dla czytelników, którzy zechcą ją poznać.

Warto jest przeczytać tę książkę.