Folwark komendanta

Książka rewelacja, przeczytana w dwa dni, wciągająca, dająca sporo do myślenia, pokazująca inny obraz niż rzeczywistość pokazana wszystkim

Każda młoda osoba planująca wstąpienie w szeregi Policji powinna przeczytać obie książki Pana Norberta. Zachęcające plakaty "Wstąp do nas, zostań funkcjonariuszem" obiecują gruszki na wierzbie, a nikt nie powie Ci ile wyrzeczeń to wymaga, jak wyposażona (a raczej jak źle wyposażona) jest polska policja oraz jak trudno jest osiągnąć awans.

Książka jest napisana bardzo adekwatnym językiem, właśnie w taki sposób nadal traktowani są kadeci w szkołach policyjnych i wojskowych. Publikacja nadal jest bardzo aktualna, zwłaszcza kwestia używania przez funkcjonariuszy broni.

W kolejnych częściach książki bardzo łatwo jest się w czuć w postać głównego bohatera, dzięki dobrym opisom dialogów oraz charakterów bohaterów. Książka zaskakuje na każdym kroku i nie posiada dobrego momentu, aby odłożyć ją na chwile i przerwać czytanie. Maks 4 godziny spędzisz goniąc kolejne strony.

Lektura jest bardzo wciągająca i podziwiam odwagę Norberta, aby w takiej sytuacji nadal podejmować trud przeplatania i łączenia opowieści aby ukazać całą prawdę firmy jaką jest polska Policja.

Książka wciągająca od pierwszych stron. Ukazująca kurs oraz szkołę oficerską w policji od wewnątrz. Są przykłady kobiet, dziewczyn wykorzystujących swą urodę do zrobienia kariery. Jest opis synalków "milicjantów" jak przechodzą szkolenie bez 'potknięcia'. Opis przedstawiony jest prostym językiem. Książkę czyta się szybko i za jednym tchem. Polecam.

Świetna książka! czyta się jednym tchem! Idealna pozycja dla znawców tematu- mundurowych jak i laików w temacie-pokazuje resortowe absurdy i ciekawe anegdotki wplecione w jedną całość- pozycja obowiązkowa dla faceta i nie tylko! POLECAM!

Tytuł trochę na wyrost. Ot parę wybryków w szkole kadetów. Ale czyta się nieźle.

Niestety, mimo pozytywnych opinii, książka mnie rozczarowała. Szkoda, bo tematyka bardzo bliska moim zainteresowaniom. Spodziewałem się raczej relacji z codziennego życia byłego poli-cjanta, tj. jakiś opowieści z przeprowadzanych interwencji, z codzienności policjanta pracującego w prewencji, podejmującego się różnych interwencji. Natomiast autor wymyślił sobie bohatera, który przewija się przez całą książkę i opowiada o tym co działo się w "firmie". Większa część treści opowiada o tym co działo się podczas szkółki policyjnej w Szczytnie. Czytając nie mogłem oprzeć się wrażeniu, że taką „literaturę” może spłodzić każdy, znający litery. Język jest prymityw-ny do bólu. Rzecz nie w dialogach, bo to byłoby zrozumiałe, lecz w narracji, która żenuje a nie szokuje czy śmieszy. O pracy w policji powiedziano, napisano, nakręcono już wiele. Ta książka nie wnosi nic nowego.

To nie jest tak, że są tylko ci źli. Jest wielu porządnych policjantów. Policjantów, którzy składając słowa przysięgi, nie rzucali ich na wiatr. Niestety, tak jak w każdej instytucji, na każdym szczeblu, zdarzają się i takie osoby, które są zwykłymi gnidami, idącymi po trupach do celu. I właśnie ich zachowania nakreślił Norbert Grzegorz Kościesza w swojej najnowszej książce "Folwark komendanta".

Po przeczytaniu opisu spodziewałam się, że będzie to mocna lektura. Zresztą historię oparte na prawdziwych wydarzeniach przeżywam intensywniej. Ale, co znalazłam w środku? Patologia w czystej (a może w tym kontekście brudnej?). Przemoc, wykorzystywanie wpływów, seksizm, łapówkarstwo. Przekleństw jest tu cała masa, jednak to nie tani chwyt ze strony autora, tylko chęć pokazania czytelnikom, jak wulgarni potrafią być niektórzy przedstawiciele Polskiej Policji. "Folwark komendanta" jest fabularyzowaną literaturą faktu, więc czyta się go jak powieść. Niektórych bohaterów było mi żal, inni doprowadzali mnie do wściekłości, ale byli też i tacy, którzy mnie obrzydzali. Daje ta książka do myślenia, oj daje...

Postaw się w sytuacji kobiety, którą czeka kilkumiesięczne szkolenie policyjne. Jesteś traktowana gorzej od swoich kolegów policjantów, bo reprezentujesz "słabszą płeć". Wejdź w skórę policjantki, która jest obmacywana przez instruktora sztuk walki, który przecież "chce dobrze" - uczy cię na co możesz być narażona na patrolu. Patrzysz na niektóre koleżanki, które mają lepsze przywileje tylko dlatego, że spędziły noc z tym czy z tamtym przełożonym...

A może spójrz oczami początkującego policjanta na szkoleniu? Mężczyźni to mają lepiej, prawda? Ale, co z nowicjuszem, który nie pije. Lepiej go wyśmiać... A może taki, który jest wrażliwy? Na cholerę wybiera taki zawód, mięczak jeden... Starasz się, ale i tak będziesz gorzej traktowany, niż kolega z pokoju obok, który ma wysoko postawionego wujka czy ojca. Albo może kontynuujesz tradycje i podobnie jak swój ojciec, dziadek i pradziadek musisz zostać policjantem. Po co ktoś miałby cię pytać o zdania?

Tak jak wspominałam na wstępie, nie wszystko jest czarne albo białe. Nie ma tylko dobrych, są też i ci źli. Nie powinno się milczeć w sprawie podłych zachowań tych drugich. Zachowań, które wpływają negatywnie na obraz Polskiej Policji, której głównym celem jest służba społeczeństwu i zapewnieniu jej bezpieczeństwa. Jednak kto zadba o bezpieczeństwo tych, którzy z dumą chcą nosić policyjny mundur, jednak są szykanowani przez bardziej wpływowych przedstawicieli prawa. Norbert Grzegorz Kościesza na własnej skórze odczuł jak to jest stanąć oko w oko z tą nieuczciwą machiną. W "Folwarku komendanta" opowiada historię, które wydarzyły się naprawdę jego kolegom po fachu, by otworzyć oczy na ten ogromny problem. Warto zapoznać się z tą książką i wyrobić sobie własne zdanie na ten temat.

annrecenzuje

Spodziewałem się książki prawdziwej, szczerej i mocnej. Taką dokładnie dostałem.

W Polsce policjant to zawód zaufania publicznego, dlatego warto poznać go od podszewki.

Książkę świetnie się czyta. Polecam.

Praktycznie każdy mały chłopiec marzy o tym, żeby w przyszłości zostać policjantem. "Jak dorosnę będę łapał złodziei i zamykał ich w więzieniu"- możemy usłyszeć od najmłodszych. Po latach jedni wybierają inną ścieżkę zawodową, drudzy natomiast wstępują w szeregi policji.

Czy w rzeczywistości wszystko wygląda tak pięknie jak w filmach i dziecięcych marzeniach?

W książce "Folwark komendanta" poznajemy kulisy przyjęć do policji, przygotowania kadetów do odbywania służby.

Norbert Kościesza przedstawia historie oparte na faktach. Opisane sytuacje niestety miały miejsce w rzeczywistości. Dlaczego niestety? Dlatego, że policjanci są osobami, które mają chronić obywateli, pomagać im w kryzysowych sytuacjach. Powinni być symbolem poczucia bezpieczeństwa.

Oczywiście nie można wszystkich wrzucić do jednego worka. Nie każdy jest zły. W każdym zawodzie trafiają się czarne owce. Jednak policjant na służbie musi nieść pomoc, nie może popełniać głupich błędów, które mogą spowodować, że ktoś będzie cierpiał.

Kolejnym punktem jest traktowanie podwładnych, traktowanie kobiet, które podobnie jak mężczyźni chcą służyć ojczyźnie . Niejednokrotnie słyszy się o poniżaniu przez szefostwo (nie tylko w policji), o molestowaniu seksualnym. Sprawy takie często są zamiatane pod dywan.

Wykorzystywanie pozycji, zastraszanie niższych stopniem jest problemem od wielu lat. Jedne sprawy ujrzą światło dzienne, inne pozostaną tylko w pamięci zainteresowanych. Często strach przed utratą pracy, wyśmianiem blokuje człowieka, który na swoje nieszczęście uczestniczył w takich sytuacjach .

Norbert Kościesza był policjantem. Oficjalnie został zwolniony za pisanie bajek dla dzieci. Autor bez owijania w bawełnę pokazuje czytelnikowi świat policji. Układy, nierówne- niekiedy brutalne traktowanie ludzi. Wyciszanie niebezpiecznych sytuacji dla dobra instytucji.

Nigdy nie wiadomo, kto jest kim, z kim ma układy i w jaki sposób może wpłynąć na załatwienie niemożliwych dla innych spraw.

Myślę sobie, że taka książka nigdy nie powinna powstać- z wiadomych względów- policjanci powinni robić to co do nich należy i dbać o porządek w kraju. Z drugiej strony jednak cieszę się, że znalazł się ktoś, kto pokaże szarym obywatelom prawdę o stróżach prawa, którzy mają dbać o nasze bezpieczeństwo, będzie ostrzeżeniem dla nieświadomych młodych ludzi, co może ich spotkać po przekroczeniu drzwi szkoły policyjnej.

Lekturę jak najbardziej Wam polecam. Norbert Kościesza ma lekkie pióro, którym bardzo sprawnie operuje opisując brutalną rzeczywistość. Są momenty straszne, bywa wesoło ( kilka razy wybuchałam śmiechem podczas lektury), bywa irytująco i zaskakująco. Niektóre sytuacje wydają się tak abstrakcyjne, że czytałam jeszcze raz fragment, żeby upewnić się czy dobrze zrozumiałam.

Podziwiam autora za odwagę, liczę na to, że kolejne książki pojawią się jak najszybciej i że zrobią porządek w tym nieuporządkowanym świecie.

Mocno o kulisach pracy w policji

Książka Norberta Grzegorza Kościesza to nie beztroskie zaglądanie do kuchni w restauracji, czy podejrzenie małych grzeszków pracowników w korporacji. Autor w "Folwarku komendanta" wykorzystuje i opisuje swoje własne doświadczenia z pracy, przez przeszło dziesięć lat, w białostockiej policji. Opowieści nieraz mrożą krew w żyłach, doprowadzają do białej gorączki, frustracji i uczucia bezsilności, zwłaszcza, jeśli zdamy sobie sprawę, że nie zostały wyssane z palca. Bohaterowie są fikcyjni, imiona i nazwiska zmienione, jednak sytuacje bazują na rzeczywistych wydarzeniach. Autor wprowadza czytelnika w świat brudnych układów, mocy posiadania znajomości, przekrętów, kłamstwa i alkoholu lejącego się strumieniami. Kościesza nie idzie na kompromis, nie lukruje swoich opowiadań, a opisywane przez niego sytuacje nieraz wprawiają w osłupienie. Demaskuje ON realia pracy w polskiej policji, jednocześnie naciskając na zmiany systemowe, które są konieczne do zmiany środowiska.

Książka wywarła na mnie ogromne wrażenie. Mogę powiedzieć, że obudziła mnie i otworzyła mi oczy - w końcu z niektórych rzeczy człowiek zdaje sobie sprawę, ale na co dzień o nich nie myśli, przymyka oko na wieści, które do niego docierają z drugiej ręki. Autor ze szczegółami opowiada o stosunkach między przełożonymi a pracownikami, opisuje trudne i emocjonalne interwencje, które na policjantach odciskają piętno. Historie bywają wulgarne, obrazoburcze, ale też przeszywająco smutne. Lektura skłania do refleksji i zastanowienia się nad tym, co może być motorem do zmian, w jaki sposób należy działać, aby poprawić stan polskiej policji, która przecież w pierwszej kolejności powinna dbać o bezpieczeństwo i dobro obywateli, nie o własne interesy, pieniądze, układy i stanowiska.

Mogę z czystym sumieniem polecić tę książkę. Nie jest ona jednak lekką i przyjemną lekturą, więc nie polecę jej osobom wrażliwym i delikatnym, ponieważ opisane wydarzenia i sama fabuła mnie jest przepuszczona przez żaden filtr i bywa mocno szokująca.

Kim chcą zostać chłopcy, gdy dorosną? Strażakami, lekarzami, policjantami... Po lekturze tej książki, mam nadzieję, że żaden z moich synów nie wpadnie na pomysł służenia w policji.

Instytucja, która ma dbać o praworządność i bezpieczeństwo obywateli, okazuje się źródłem najgorszych patologii. W której nadużywanie alkoholu i władzy jest na porządku dziennym, a propozycje seksualne za awans nie są niczym szczególnym. Gdzie liczą się tylko układy, znajomości i wpływy.

Autor, były policjant, w ciekawy i przystępny, choć brutalny sposób ukazuje realia szkolenia i pracy policjantów. W pierwszej części dowiadujemy się jak to Wojtek, dzięki układom, odpowiedniej ilości bimbru i "zielonych" do szkoły w Szczytnie się dostał. I byłoby to szalenie zabawne, gdyby nie tak bardzo prawdziwe.

W drugiej części autor przytacza wiele historii, których sam był świadkiem, lub o których usłyszał od kolegów ze służby. Skupia się na ukazaniu warunków w jakich kształci się policyjny narybek. Nasz bohater, Wojtek, przewija się w nich kilkukrotnie, co tworzy spójną i szalenie ciekawą historię.

Język pełen kolokwializmów i wulgaryzmów idealnie oddaje atmosferę i codzienność policji. Wielokrotnie uśmiech sam ciśnie się na usta, choć z drugiej strony lektura zmusza do refleksji nad ułomnością systemu. Czy tak szkoleni policjanci są gotowi do pracy w realnym świecie? Zetknięcia się ze światem przestępczym?

Czy książka mną wstrząsnęła? Czy zszokowała? Owszem. Choć mam nadzieję, że opisywane tu sytuacje, zdarzają się sporadycznie i nie stanowią policyjnej codzienności.

Wierzę, że część z moich czytelników pamięta jak recenzowałam "Psy Prewencji", które wbiły mnie w przysłowiowy fotel (osobiście takiego nie posiadam), a potem dzięki uprzejmości autora mogłam z nim porozmawiać i tę rozmowę Wam udostępnić. Dzis przyszedł czas na kolejną poważną, życiową i chyba się nie pomylę jak dodam, że szokującą pozycję pióra Pana Norberta. "Folwark komendanta", bo o nim mowa od dawna był przeze mnie wyczekiwany i liczę, że przez wiele innych osób również. Chociaż obstawiam, że byli i tacy co robili wszystko by do jej wydania nie doszło.

"Folwark komendanta" to umiejscowione w jednym miejscu, a dokładniej w Wyższej Szkole Policyjnej w Szczytnie (obstawiam, że miejsce znane nawet cywilom!) historie wielu policjantów i policjantek. Niestety nie są to opowieści, którymi nasza Policja czy jej uczelnie powinny się szczycić i popularyzować. Te wyznania zostały spisane tak by tworzyły jedną spójną historię młodego kadeta i otoczenia, w jakim się znajduje.

Główny bohater Wojtek jest synem komendanta, który nie dość, że znęca się nad żoną to jeszcze permanentnie przepija wypłaty. Chłopak od początku boi się ojca, a przez fakt, że nie zbyt się w niego wdał jest przez niego wyśmiewany i gnębiony. Jednak gdy przychodzi co do czego ojciec z pomocą wysoko postawionej (w Kościele i Policji) rodziny wciągają Wojtka do szkółki policyjnej. Opis, w jaki sposób do tego dochodzi jest przytłaczający - poparcie wujków policjanta oraz księdza wykupione jest walizkami mocnych trunków, a badania lekarskie załatwiane są za sprawą koperty pełnej zielonych. Chwila moment i młody mężczyzna jest pełnoprawnym uczniem WSPol-u w Szczytnie. To, co dzieje się na terenie powyższej uczelni stawia włosy dęba chyba nie mniej niż to, w jak można się tam dostać.

Łapówki, pijaństwo, a nawet handel ciałem to nic nadzwyczajnego, a wręcz na język ciśnie się, że to coś normalnego. Nie ważne czy kobiety są mężatkami, czy nie i tak potrafią załatwić sobie fory. Podobnie mężczyźni - albo są prawdziwymi facetami, albo trzęsą gaciami na pierwszym lepszym egzaminie czy sprawdzianie. Spotkamy dziewczyny z jajami większymi od niejednego kolesia, a mena strachliwego bardziej od myszy. Mało tego będziemy świadkami tuszowania wypadków np. na strzelnicy oraz próbą zastraszania i molestowania.

Siadając do tej książki byłam już po "Psach Prewencji" oraz wywiadzie z Panem Norbertem. Mogłam, więc śmiało powiedzieć, że wiedziałam co mnie czeka. A jednak z każdą kolejną stroną moja mina stawała sie coraz bardziej bezcenna, a rzekome oczekiwania "wszystkiego" okazały się być mrzonką. Okazało się, że wcale nie byłam gotowa na to, co Kościesza nam przekazał. I choć niejednokrotnie się uśmiałam to śmiech ten nie był wcale takie pozytywny jak by człowiek chciał. Bo powiedzmy sobie szczerze - co dobrego świadczy fakt, że człowiek naśmiewa się z formacji, jaką jest Policja? Policja, która powinna być odbierana poważnie, z szacunkiem i respektem? Policja, która powinna zapewnić nam bezpieczeństwo, pewnego rodzaju spokój ducha oraz służyć pomocą?

Co ciekawe książka choć ukazuje negatywny obraz Policji (miejmy jednak na uwadze, że jak zaznacza autor to niewielki odsetek wszystkich funkcjonariuszy w firmie*) mi zapadła w głowie pod postacią jednego wiele mówiącego cytatu:

"Pamiętajcie, szkolenie to jedno, a wasze życie i bezpieczeństwo to co innego. Na pierwszym miejscu trzeba zadbać o siebie i partnera, a później o pozostałych. Medale nie zwrócą wam życia ani was nie zwrócą waszym żonom, mężom i dzieciom."*

I pamiętajmy proszę, że mimo tego, co ujawnia nam Pan Norbert to zdecydowana większość Policjantów swoją służbę wykonuje nie z obowiązku, a z serca. I tak jak mówi Rota ślubowania: " [...] ślubuję: służyć wiernie Narodowi, chronić ustanowiony Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej porządek prawny, strzec bezpieczeństwa Państwa i jego obywateli, nawet z narażeniem życia." tak oni robią to z szacunkiem i godnością niejednokrotnie oddając za nas to, co najważniejsze czyli siebie.

A to, co dziś mogę powiedzieć to czytajcie, polecajcie dalej i tak jak ja czekajcie na więcej

* - Cytat z "Folwark komendanta" Norbert Grzegorz Kościesza, str.154

Książka godna przeczytania. Dla mnie książka na jedno posiedzenie, czyta się lekko szybko i przyjemnie.

Po raz kolejny, nie zawiodłam się na twórczości Norberta Grzegorza Kościeszy. Po "Psach Prewencji" wiedziałam, że akcja kolejnej książki będzie równie wciągająca. Bardzo lekkie pióro, bardzo dobrze się czyta, a co najważniejsze czytelnik ma wrażenie, że jest świadkiem naocznych wydarzeń. Łatwe wejście oczami wyobraźni w świat policjantów pokazuje osobom z zewnątrz jak trudna jest to praca, a właściwie dżungla, w której policjanci często muszą walczyć nie tylko z przestępcami, ale również z systemem i kolegami po fachu. Polecam do przeczytania każdemu, a szczególnie przyszłym policjantom.

Książki, które opowiadają o prawdziwych wydarzeniach bardzo lubię, dlatego byłam ciekawa tej pozycji. Jak dotąd nie czytałam jeszcze takiej, która opowiadałaby o policji, więc to również mnie do niej przekonało. Wiele się słyszy o różnych sytuacjach związanych z policją, chciałam sprawdzić co na ten temat ma do powiedzenia były funkcjonariusz.

Norbert Grzegorz Kościesza ponad dziesięć lat pracował w policji. Po tym jak został zwolniony postanowił szczerze opisać policyjną rzeczywistość, otwarcie opowiada o tym co dzieje się w państwowej instytucji. Przedstawione tutaj wydarzenia często są brutalne i wulgarne, ale również prawdziwe. Wykreowane przez autora postacie mają swoje odpowiedniki w świecie realnym, sytuacje tutaj opisane naprawdę się wydarzyły. To opowieść o policyjnej codzienności, w której liczą się znajomości, w której różne nieprawidłowości zostają zamiatane pod dywan, w której pojawia się przemoc psychiczna czy seksizm.

Książka "Folwark komendanta" to nie jest zwykły zapis wspomnień czy zasłyszanych historii. To fabularyzowana literatura faktu, która w większości składa się z prawdziwych wydarzeń, tych przeżytych przez autora jak i tych mu opowiedzianych przez kolegów. Norbert Kościesza wykreował głównego bohatera, za pomocą którego wszystkie opisane sytuacje się łączą, tworzą spójną fabułę. Losy tej postaci są zlepkiem wielu opowieści. Ta stworzona postać jest jednak prawdziwa, bo inspirowana jest kilkoma ludźmi. Wszystko to sprawia, że książkę czyta się bardzo dobrze, jak powieść, w której poznajemy nie tylko głównego bohatera, ale także wielu innych oraz ich historie. Już od samego początku wciągnęłam się w tę publikację, a z każdą kolejną stroną coraz bardziej byłam zdziwiona i też przerażona tym, co właśnie przeczytałam. Czasami aż trudno było mi uwierzyć, że niektóre z tych wydarzeń naprawdę miały miejsce. Poznajemy wiele różnych historii, czasem są one naprawdę szokujące. Przeczytamy o ludziach, którzy dla awansu są zdolni do wielu rzeczy, o kobietach, które nie widzą problemu w zdradzaniu mężów, o układach i znajomościach, o skutkach manipulacji, o tuszowaniu niewygodnych sytuacji. Autor opowiada o znanych i zasłyszanych historiach, otwarcie mówi o patologicznych przykładach ze znanego sobie i jego kolegom środowiska policyjnego, ale dodaje również, że nie wszyscy tacy są, że można jeszcze spotkać dobrych i uczciwych policjantów. Ci tutaj opisani na pewno do nich nie należą, nawet ci, którzy powinni dawać przykład kadetom mają wiele za uszami. Były funkcjonariusz we wstępie wspomina o tym, że książka ta jest pierwszą częścią trylogii, że ma do opowiedzenia czytelnikom jeszcze więcej podobnych historii. Jestem ciekawa co będzie w kolejnych tomach, bo już ten pierwszy wzbudza różne emocje i szokuje.

Główny bohater stworzony przez autora jest inspirowany prawdziwymi osobami. Dzięki niemu wszystkie opisane tutaj sytuacje się ze sobą łączą. Wojtek ma ojca policjanta, który nie stroni od alkoholu, często upija się do upadłego. Gdy Wojtek był mały często był świadkiem różnych awantur, a nawet przemocy fizycznej. Gdy jest już młodym mężczyzną nie ma pomysłu na swoje życie, ale jego ojciec załatwia mu pracę w policji. Dzięki znajomościom chłopak nie musi przechodzić przez wszystkie egzaminy, bo dzięki swoim wujkom dostał się do policji bez problemu. Jest traktowany lepiej od pozostałych, dostał również obietnicę szybkiego awansu. W szkole w Szczytnie uczy się nowych rzeczy, to właśnie tam mają miejsce różne niepokojące wydarzenia. Poznajemy wielu innych bohaterów, którzy nie wiedzą co to uczciwość, którzy zrobią niemal wszystko, aby zdać egzaminy i mieć lepsze stanowisko. Czytając o ich losach często byłam zniesmaczona i zszokowana. Aż strach pomyśleć, że to wszystko się wydarzyło, że trafiają się w policji takie osoby, że tacy ludzie mają dbać o praworządność i bezpieczeństwo. Jeśli chcecie dowiedzieć się więcej lub jeśli interesuje Was taka tematyka to polecam tę książkę. Mnie wciągnęła, na pewno sięgnę po kolejne części jak już zostaną wydane.

Styl pisania autora przypadł mi do gustu, bo chociaż opisany temat nie jest lekki to książkę czyta się dobrze. Znajdziecie tutaj sporo wulgaryzmów, ale Norbert Kościesza we wstępie wspomina, że wulgaryzmy są nieodłącznym elementem codzienności w tym środowisku policyjnym i żeby lepiej oddać realność opisywanych historii, pojawiają się naprawdę często. Są tutaj również sceny drastyczne i erotyczne, dlatego książka jest niewskazana dla osób poniżej 16 roku życia i tych wrażliwych, dla których takie sceny mogłyby być zbyt mocne. Na początku książki znajdziecie kilka słów od autora, wstęp, a także słowniczek ze slangiem policyjnym, który pomoże zrozumieć niektóre słowa.

"Folwark komendanta" to książka, która potrafi wciągnąć i zaciekawić. Autor szczerze opowiada o znanym sobie zepsutym środowisku policyjnym i o ludziach, którzy nie powinni nigdy się w nim znaleźć. Te sytuacje wydarzyły się naprawdę i to najbardziej szokuje, aż trudno czasem uwierzyć, że są prawdziwe. Według mnie warto sięgnąć po tę książkę, w której przeczytacie o wielu niepokojących wydarzeniach. O wydarzeniach, które nigdy nie powinny mieć miejsca.

"Pójdzie na kurs podstawowy, załatwię mu egzaminy i co będę mógł, później poprzenosimy go trochę po jednostkach, niech nabierze doświadczenia. Tak, wiesz, może w dwa, trzy miejsca i po roku, góra po dwóch latach załatwię mu kurs oficerski. To i tak bardzo szybko, ale dzięki temu, że go trochę poprzenosimy, nikt nie skojarzy, że chłopak ma garba."

Dopóki nie udało mi się porozmawiać (krótko, bo krótko i niestety nie osobiście, a tylko przez IG) z autorem, myślałam, że przedstawione sytuacje są trochę podkoloryzowane, nie dlatego, żeby zdobyć rozgłos, czy ocierać się o kontrowersję, raczej po to, by podkreślić patologię, która niektórym funkcjonariuszom towarzyszy od samego startu. Okazuje się, że opisane sytuacje — choć nadal mam cichą nadzieję, że marginalne — są policyjną rzeczywistością. Podobnie jak autor nie wrzucam wszystkich do jednego worka, jednak takie sytuacje nie powinny mieć w ogóle miejsca.

Korupcja, by przepchnąć przez badania i testy kogoś, kto do służby kompletnie się nie nadaje. Układy bardzo szeroko i na każdy możliwy sposób rozumiane, które zapewniają awans. Zawodowe wypalenie zapijane alkoholem, tuszowanie niewygodnych sytuacji. Opisanych patologii jest dużo, dużo więcej.

Z „Folwarku Komendanta” wyłania się smutny obraz osób, które są tłamszone, gdy chcą się wyłamać, gdy chcą swoją pracę wykonywać zgodnie ze złożoną przysięgą. Pozbawieni „pleców” ciężko im o lepszy stopień, są przenoszeni, nierzadko odchodzą, bo nie chcą pracować na zasadach, jakie są im narzucane.

Policja przedstawiona przez Norberta Kościesza wymaga wielu zmian, ale kiedy one nadejdą?

Świetna książka!!!

Godna przeczytania oraz zapoznania się z panującym mobbing'iem w naszych służbach. Wspierajmy polskich pisarzy. Polecam.

VenusoArt

Bardzo się cieszę, że po "Psach prewencji" mogłam przeczytać kolejną dobrą książkę o "firmie" i wywarła ona na mnie tak duże wrażenie.

Wojtek, młody zakompleksiony syn byłego policjanta, to główna oś całej historii. Marzeniem jego ojca jest by chłopak, który nie ma do tego predyspozycji, został policjantem, a najlepiej policjantem wysoko postawionym. Mężczyzna uruchamia swoje znajomości, nie waha się nawet przed interwencją w episkopacie (!?). W ten sposób Wojtek trafia z łątką "plecaka" na kurs podstawowy do WSP-olu*... i tam dopiero zaczyna się prawdziwa szkoła życia...

Autor w pierwszym rozdziale "o sobie" daje do zrozumienia, że "Folwark komendanta" to pierwsza z trzech części historia opisująca drogę zawodową jednego z wysoko postawionych funkcjonariuszy policji. Pamiętać jednak musimy, że w dużym procencie opowieść jest fabularyzowana, co oznacza, że autor w wielu wydarzeniach brał udział osobiście, lub ktoś o nich opowiadał, ale niektóre postacie są fikcyjne lub są zlepkiem cech kilku innych.

Abyśmy jeszcze lepiej poczuli "klimat" kursu podstałego i tego, co czeka na przyszłego policjanta w przyszłości, autor otwiera przed nami drzwi do Wojewódzkiej Szkoły Policji w Szczytnie (Sceny przedstawione w książce pochodzą z różnych szkół w kraju i dotyczą różnych ludzi).

Możemy obserwować zachowania kursantów i kadry szkolącej, od donosicielstwa poprzez znęcanie się nad słabszymi aż po zdrady małżeńskie- w myśl zasady "Co się dzieje w WSP-olu, zostaje w WSP-olu." Obserwujemy tajniki szkoleń, chamstwo, nepotyzm i seksizm. Momentami trudno uwierzyć, że takie rzeczy mają miejsce.

Akcja książki dzieje się bardzo szybko, momentami wyzwala wiele sprzecznych emocji. Przedstawiona historia bardzo mnie porwała i nie dała szansy na chwilę przerwy. Bohaterowie są wyraziści, bardzo dobrze opisani, choć Wojtek to taka klipa, która nigdy nie powinna znaleźć się w policji, wywołał we mnie ciepłe uczucia, momentami naprawdę było mi go żal. Bardzo jestem ciekawa, jak potoczą się jego dalsze losy.

Książka napisana jest prostym i przystępnym językiem, choć znajduje się w niej wiele wulgaryzmów i brutalnych opisów różnego rodzaju interwencji. Mnie to osobiście nie przeszkadza, ale sądzę, że nie powinna czytać jej młodzież co najmniej przed szesnastym rokiem życia.

Doskonałym pomysłem było umieszczenie słowniczka popularnych w policji zwrotów, dzięki czemu mogliśmy poznać swoiste słownictwo, ale także w trakcie lektury nie trzeba się zastanawiać, co autor miał na myśli, używając danego słowa lub sformułowania.

*WSPOL- Wyższa Szkoła Policji w Szczytnie.

Czy polecam?

Oczywiście, że tak. Osobiście jestem zachwycona tą pozycją i z wielką niecierpliwością czekam na kontynuację.

POLECAM...

Kontrowersyjny reportaż pana Norberta sprawił, że mam w głowie kompletny mętlik. Z jednej strony uczymy się szacunku do Firmy, która ma stanowić dla nas wzór sprawiedliwości i dbać o nasze bezpieczeństwo. Z drugiej strony widujemy nagrania, w których policjanci stają się okrutni i bezwzględni. Zastrzelenie nastolatka, nalot na biednego staruszka i wiele innych sytuacji, które zmuszają nas do myślenia, do ograniczenia swojego zaufania.

Autor, były policjant zwolniony dyscyplinarnie za pisanie bajek dla dzieci, a w rzeczywistości za ujawnianie prawdy o policji, przestawia nam ocenzurowane (żyjemy w Polsce), ale prawdziwe wydarzenia, które odbiją się z pewnością głośnym echem. Nie wszyscy są źli i z pewnością nie należy wrzucać każdego do jednego worka. Jednak tak jak w każdym zawodzie i tu, w szeregach przyszłych policjantów można spotkać wynaturzenia, które kompletnie przeczą teorii. W praktyce znajdujemy się w jednej z najbardziej znanych szkół w Szczytnie. Tam na każdym kroku znajdujemy pogwałcenie praw, seksizm, chamstwo i totalną patologię. Sposób w jaki zachowują się przełożeni, a także sami kadeci, jest nie do przyjęcia dla zwykłego obywatela.

Książka jest świetna pod względem języka, przytaczanych przykładów oraz z punktu wizualnego. Przejrzysty tekst, krótkie rozdziały i grafika zachęcają do czytania. Z pewnością nieodpowiednia dla młodszych czytelników. Jest bardzo mocna i dramatyczna. Drastyczność opisów potęguje fakt, że jest to zbiór historii autentycznych. Ja ze swojej strony bardzo wam polecam i zachęcam do przeczytania.

Rewelacja! Książka napisana w sposób nie pozostawiający żadnych wątpliwości. Dla niektórych osiągnięcie wysokiego stanowiska dzięki znajomości, korupcji to sposób na życie. Szkoda tylko, że cierpią na tym ludzie, którzy bardzo ciężko pracują na swój sukces. Książka w bardzo realistyczny sposób pokazuje nam drugie, mroczne i moralnie wątpliwe oblicze instytucji, która ma za zadanie chronić obywateli, a chroni jedynie własne tyłki. Nie brakuje również zabawnych sytuacji np. Sepleniący doktor "klowa", kadetka Zosia, która pokazuje podkomisarzowi, że kobiety też mają jaja; czy też Agata twardo i odważnie broniąca powołania kobiet do służby policyjnej (brawo!). Opowieść w połączeniu z faktami i brutalną rzeczywistością i humorem sprawia, że książkę czyta się jednym tchem. Polecam i z niecierpliwością czekam na kontynuację.

Lata, które autor przepracował w “firmie”, sytuacje, których był świadkiem i historie zasłyszane od współpracowników utwierdziły go w przekonaniu, że pewne patologie występujące w tym hermetycznym środowisku należy bezwzględnie nagłośnić. Postacie występujące w książce mają swoje odpowiedniki w realnym świecie, są składową zachowań policjantów oraz adeptów tego zawodu.

Cała sfabularyzowana historia opiera się na losach Wojtka - niepozornego chłopaka, którego bez zbędnego wysiłku, dzięki rodzinnym układom, udaje się wdrożyć do pracy w policji. Podążając za głównym bohaterem dowiadujemy się jak bardzo skorumpowane może być to środowisko i jak wielkie znaczenie odgrywa w nim nepotyzm. Poznajemy także hierarchię i niepisane zasady funkcjonowania w szkole policyjnej, gdzie oprócz zajęć i egzaminów znaczną rolę odgrywa alkohol, romanse, zastraszanie, seksizm i chamstwo. Poznajemy niekompetencję przełożonych oraz notoryczne zamiatanie pod dywan nieprawidłowości.

Muszę przyznać, że w książce szczególnie spodobała mi się postawa dwóch kobiet, które potrafiły wbrew stereotypom. bardzo dosadnie udowodnić, że wcale nie są płcią słabszą.

Książka “Folwark komendanta” pomimo trudnej tematyki i występowania wulgaryzmów jest wciągająca i bardzo dobrze napisana. Natomiast dialogi przedstawione w bardzo lekki, realny sposób, zawierają także odrobinę humoru i sarkazmu, co bardzo przypadło mi do gustu.

Na początku książki możemy przeczytać historię autora i jego osobiste spostrzeżenia oraz zapoznać się ze słowniczkiem pojęć właściwych dla slangu tej grupy społecznej.

W myśl słów autora - pamiętajmy, że w policji pracują także ludzie uczciwi ale miejmy na uwadze jakie patologie i problemy w niej występują.