Fingal i Aileen Opowieść o sile przyjaźni

„Każdą historię, wartą opowiedzenia,

warto opowiedzieć dwa razy”.

Rafiki – Król Lew

Kiedy dostaniesz w swoje ręce niezwykle wartościową książkę, zwłaszcza jeśli jest, to książka dla dzieci są momenty, że brak słów, aby ją opisać… Ciągle się zastanawiam, jak to się stało, że krótkie opowiadanie na 20 minut, zamieniło się w podróż trwającą niemal trzy godziny, ponieważ tak zachwyciło nie tylko mnie, ale i moich domowników.

Kiedyś oglądałam film,Mój przyjaciel Olbrzym, który specjalnie mnie nie zachwycił. Niby była to ekranizacja dla dzieci, ale moim zdaniem stanowczo przydługa, a dla młodszego odbiorcy w ogóle nie przydatna, choć merytorycznie naprawdę dobra. Gdy dostałam do ręki książkę Pani Anny Śliwińskiej Fingal i Aileen opowieść o sile przyjaźni, pomyślałam, już po zapoznaniu się z okładką, że chyba, ta pozycja to coś podobnego do tego filmu i lekko zwątpiłam. Okazuje się jednak, że polskie Pisarki opowieści dla dzieci nadal trzymają moim zdaniem bardzo wysoki poziom, a wiele z tak zwanych Autorek polskich powieści dla dorosłych mogłoby się od nich uczyć sztuki pisarskiej.

Nie oszukujmy się, młody czytelnik staje się coraz bardziej wymagający i wybredny. W dobie Internetu ciężko czymś zaskoczyć dziecko, a już zwłaszcza w kwestii książkowej. Aż do czasu, gdy na półce gości publikacja Pani Śliwińskiej i okazuje się, że powrót do słownej klasyki, jest czymś, co może trwać wiecznie.

W tej niezwykle ciepłej książeczce spotykamy samotnego Kamiennego Olbrzyma, który, mimo że otacza się mewami i głuptakami, a także przepięknym krajobrazem swojej wyspy czuje się samotny. Unika ludzi z powodu ich zachowania, oraz podejścia do siebie nawzajem, aż do dnia gdy spotyka naszą bohaterkę Aileen, która uczy go sztuki prawdziwej i lojalnej przyjaźni. Od pory spotkania dwójka przyjaciół staje się nierozłączna, ale splot wydarzeń wystawia ich znajomość na ciężką próbę.

Fingal i Aileen, to przecudowny powrót do klasyki bajki polskiej. Historia niezwykle wzruszająca, ucząca dzieci otwarcia na inność drugiej osoby, a także zaufania, lojalności, pomocy, cierpliwości i niczym nieograniczonego dobra i najważniejsze miłości. Jestem zachwycona. Trzeba tutaj koniecznie dodać coś o języku tej publikacji. Pozycje zagraniczne dla dzieci z reguły pisane są pospolitym językiem, zrozumiałym i bardzo potocznym, natomiast tutaj Pani Śliwińska daje nam, to czego ostatnio brakuje, czyli piękną, literacką polszczyznę. Kto dziś tak pisze? Autorce wspaniale się to udało.

Przez tę książkę już od momentu otwarcia, przemawia taka magia i dobroć, że wrażenie robi samo przerzucanie stron, a co dopiero tekst. Naprawdę dawno nie czytałam nic podobnego. Opisy inspirowane szkocką wyspą, pozwalają także zapoznać się z krajobrazem tamtego terenu, oraz poznać piękno otaczającej przyrody. Ekranizacja tej niepozornej opowieści byłaby moim zdaniem hitem.

Fizjoterapeutka, która stworzyła najlepszą od lat książkę dla dzieci, powinna zająć się tylko pisaniem😊

W ogóle czytając, tę pozycję miałam wrażenie, że cofam się w czasie kiedy tworzono takie serie jak Bolek i Lolek, Reksio, czy Przygody Baltazara Gąbki… Ta sama aura, podobny styl, wyczucie momentu, potrzeby takich pozycji. Gratuluję Pani Annie Śliwińskiej publikacji, oraz czekam na więcej.

Każdy jest kimś, nawet nikt – Król Lew

[Adres usunięty]

Olbrzymy wydają się groźne, dlatego interesującą postacią wydał mi się tytułowy Fingal z książki autorstwa Anny Śliwińskiej „Fingal i Aileen”. Ten ogromny kamienny stwór boi się ludzi. Przeraża go, jak ścinają drzewa czy rozłupują skały. Pewnego dnia Fingal spotyka małą rudowłosą dziewczynkę o imieniu Aileen. Radosne, otwarte dziecko w mig zyskuje zaufanie olbrzyma. Pytanie tylko, czy przyjaźń z tak ogromną istotą można utrzymać w sekrecie?

„Fingal i Aileen” to książka inspirowana Szkocją. Miejsce akcji to Wyspa Staffa, która należy właśnie do tego kraju. W powieści odwiedzamy Grotę Fingala, która również naprawdę istnieje. Do tego autorka tłumaczy znacznie imion, jakie wybrała dla bohaterów tej opowieści. Tu nic nie jest przypadkowe.

Natura gra tutaj ogromną rolę. Co prawda centrum tej historii to przyjaźń między olbrzymem i dzieckiem, ale to tło nadaje tempo i klimat. Powszechna zieleń sprawia, że ogarnia nas leniwy spokój, a w tle słyszymy zawodzenie wiatru i szum fal. Jest w tej opowieści coś pierwotnego. Emanuje pięknem czerpanych ze skał, mchu, oceanu. Jest nieziemsko, ale trochę brak mi tu elementu przygody. Mnie, dorosłego, nieco znużył krajobraz, a co dopiero dziecko. Moja pięcioletnia córka poddała się po kilku początkowych stronach.

To nie jest tak, że w książce nic się ni dzieje. Autorka wprowadza pewien dramatyzm. Tylko kiedy on się pojawia jesteśmy już „ululani” szumem wiatru. Rozwinęłabym również zakończenie. Jasne dla czytelnika jest, co się wydarzyło, ale do końca nie wiemy, jak to pomogło mieszkańcom wyspy w sytuacji, w jakiej się znaleźli. Można by też nieco uwypuklić morał. Autorka pisze o poświęceniu w imię przyjaźni oraz o dziecięcej ufności i dobroci, ale robi to z pewną nieśmiałością.

Zachwycać będę się natomiast nad wydaniem [Wydawnictwo Lemoniada, 2023]. Ilustracje Małgorzaty Masłowieckiej perfekcyjnie oddają klimat powieści. Wśród zieleni widzimy łagodną twarz olbrzyma i rude warkocze Aileen. Nawet strony nie są białe, a lekko zielonkawe. Przepięknie prezentujący się egzemplarz.

„Fingal i Aileen” to delikatna, wręcz eteryczna opowieść o przyjaźni. Anna Śliwińska, pisząc ją, inspirowała się bezludną szkocką wyspą i ta komitywa z naturą jest tutaj wyraźna. Szczerze podziwiam to, jak autorka wykorzystała elementy krajobrazu, żeby przy ich pomocy stworzyć iście baśniową historię. Natomiast wiem, że w przypadku mojego dziecka to jeszcze nie ten moment, albo nie to usposobienie. Córka woli bardziej wyraziste książki z watką akcją, jasno nakreśloną problematykę i wyraźnymi emocjami bohaterów.

Ta książka ma:

- pastelowe, zielone strony

- cudowne ilustracje

- ciepłą i mądrą opowieść...

- ...która jest krótka (dlaczego to ważne wyjaśnię niżej 😁)

Skalny olbrzym i mała dziewczynka - opowieść o sile przyjaźni w otoczeniu krajobrazów inspirowanych Szkocją

💛

Malownicze otoczenie, nietypowa przyjaźń i poświęcenie. A do tego autorka na końcu wyjaśnia, że niektóre z tych motywów są prawdziwe :)

To, że książka jest krótka w połączeniu z ilustracjami co kilka stron, pomaga skupić uwagę na tekście nawet młodszym dzieciom. Zielone strony też w tym nie przeszkadzają :)

Przekaz jest uniwersalny i wzruszający (Fingal na końcu poświęca się dla przyjaciółki i jej wioski). To dobra książka dla młodszych przedszkolaków i dla każdego, kto kiedykolwiek miał przyjaciela na całe życie

Wiecie, są takie książki, które po przeczytaniu pozostawiają po sobie pewną pustkę. Niby kończą się dobrze, ale tak naprawdę koniec jest samotny, rozrywający serce i duszę. Poświęcenie do jakiego tutaj doszło bardzo mnie wzruszyło. Dodatkowo opowieść o Fingalu jest w połowie prawdziwa i w połowie zmyślona. Niewiele powstaje bajek, które mają w sobie elementy wzięte z prawdziwego życia i prawdziwego miejsca. Poznajcie zatem Fingala, czyli kamiennego olbrzyma. Niby ogromny, twardy i ciężki, ale jego serce w ogóle nie przypominało głazu. Bał się ludzi, gdyż widział jakie potrafią siać zniszczenie. Mieszkał on na najpiękniejszej wyspie z najczystszym powietrzem, które ludzie zmieniali stawiając swoje domy, czy rozpalając ogniska. Zawsze w momencie, kiedy się zbliżali, chował się udając zwykłą skałę. Jednak pewnego dnia nie spostrzegł, kiedy nadeszła mała rudowłosa dziewczynka. Niezwykle jej się przeraził, choć on sam, jedyne emocje, które w niej wywołał, to zaciekawienie. W tym momencie opowieść przekształca się na opisy, które działy się przez dłuższy okres czasu. Wiemy tutaj kiedy się spotykali i co się działo, kiedy była chora, bądź zwyczajnie nie mogła się z nim zobaczyć. Był on z tej przyjaźni niezwykle dumny, gdyż to ona nadała mu imię i ofiarowała swoją przyjaźń, której wcześniej nie doświadczył. Pokazał jej niesamowicie piękne miejsce, które istnieje naprawdę i nawet nas zachwyci swoim urokiem i przekazem. Ujrzeli również niebezpieczeństwo, które zbliżało się do ich wyspy. Tutaj zaczyna się wątek niewiary. Dziewczynka opowiadała wszystko swojemu ojcu, lecz on nigdy jej w nic nie wierzył. Zrezygnowana opowiedziała o tym olbrzymowi. Następnie stało się coś, co można uznać za ogromne poświęcenie z jego strony. To mnie bardzo wzruszyło, gdyż nie tego się spodziewałam. Aż łza się w oku zakręciła i ciężej mi się oddychało. Ja wiem, że to tylko bajka, choć bardziej zakrawa na legendę, lecz znikoma część opowieści kończy się w taki sposób. Autorka poruszyła tutaj temat czekania, cierpliwości i śmierci oraz radości. Napisana lekkim i przyjemnym stylem. Jej przekaz długo jeszcze zagości w waszych głowach. Dodatkowo ma ilustracje, które naprowadzają nas na treść, ukazując najważniejsze aspekty przekazu. Bardzo mądrze napisana i skonstruowana. Szczerze wam polecam!

O sile przyjaźni powstało wiele książek, ale niezależnie od ich ilości, to wciąż temat niezwykle wdzięczny. I aktualny, bowiem przyjaźń to najpiękniejsze, co może się przydarzyć w życiu, niekiedy piękniejsze i trwalsze niż miłość. A jak przekonać dzieci o sile przyjaźni? Jak pokazać im, że to wielka wartość? Jak udowodnić, że to wspaniale mieć przyjaciela, ale wiąże się to również z wielkim zobowiązaniem? Bo przyjaźnić, to również troszczyć się o kogoś i myśleć o jego dobrostanie. Do przedstawienia pozytywnych wzorców służyć może literatura, dostarczająca przykładów pięknej przyjaźni i poświęcenia, a także pokazująca wyraźną granicę pomiędzy dobrem i złem, tym co właściwe, a tym, co niewłaściwe,

Jedną z takich książek jest baśń Anny Śliwińskiej pt. „Fingal i Aileen. Opowieść o sile przyjaźni”. Opublikowana nakładem Wydawnictwa Lemoniada książka, z pięknymi ilustracjami Małgorzaty Masłowieckiej, to książka adresowana do młodszych czytelników, zarówno tych, którzy potrafią już czytać sami, jak i tych, u których w proces czytania wciąż zaangażowani są rodzice czy opiekunowie. Ta wyjątkowa, wzruszająca opowieść o przyjaźni olbrzyma z kamienia i dziewczynki niesie ze sobą wielopłaszczyznowe przesłanie, jednocześnie pokazując, jak bardzo różnić się od siebie fizycznie mogą przyjaciele, jak wspaniale jest spędzać razem czas, a także dowodząc, że niekiedy trzeba być gotowym na poświecenia.

Poznajemy kamiennego olbrzyma, mieszkańca zielonej, górzystej wyspy, którego przyjaciółmi są tylko ptaki. Każdy miesiąc pogłębia tylko jego samotność, a dni spędzane na samotnych wędrówkach wcale nie cieszą. Na dodatek podczas tych eskapad odkrywa grabieżczą działalność człowieka, który niszczy przyrodę i zawłaszcza dla siebie coraz większą przestrzeń. Pewnego dnia w trakcie jednej ze swych wycieczek olbrzym spotyka małą dziewczynkę o zielonych oczach. Aileen, bo tak ma na imię nieznajoma, szybko zaprzyjaźnia się z wielkoludem, nieświadoma pewnej nierealności jego istnienia. Co więcej, nazywa go Fingal, a znajomość z nim staje się antidotum na nudę. W wiosce ludzi nie ma się bowiem z kim bawić, a zapracowani rodzice nie są skorzy do spędzania czasu z córką. Za to z Fingalem może spędzać długie godziny, wędrując po wyspie i odkrywając jej piękno.

Pewnego dni, kiedy Fingal pokazywał Aileen jedno ze swoich wyjątkowych miejsc, Grotę Melodii, przyjaciele zauważyli wrogie statki zbliżające się do wyspy. Dziewczynka postanowiła powiadomić o tym ojca, była bowiem córką Kirka Mocnego, przywódcy grupy rezydujących na wyspie ludzi. Zdawała sobie jednak sprawę, że wyznanie prawdy narazić może również olbrzyma na niebezpieczeństwo, prosiła go zatem, by odszedł i się ukrył. Jednak ojciec nie uwierzył córce, zaś opowieść o kamiennym, olbrzymie jeszcze utwierdziła go w przekonaniu, że córka konfabuluje…

Jak zakończy się ta opowieść? Czy Kirk w końcu posłucha córki? A może ktoś inny przekona go o zbliżającym się niebezpieczeństwie i… istnieniu olbrzymów? Przekonamy się o tym dzięki tej pięknej opowieści, pokazującej czytelnikowi, co naprawdę jest ważne. Poza przyjaźnią, autorka zwraca również naszą uwagę na przyrodę i jej degradację, na to, jak ważne są drobne rzeczy i na rodzinne relacje i kwestie zaufania. Wszystko to składa się zaś na książkę, po którą młody czytelnik sięgać zapewne będzie wielokrotnie.