Final Girls. Ostatnie ocalałe

"Final Girls. Ostatnie ocalałe" to powieść koszmarnie dobra. Brutalna, krwawa, nieprzewidywalna, z niesamowicie rozbudowanym tłem (te wszystkie artykuły, recenzje i inne materiały pomiędzy rozdziałami!), napisana ku chwale wszystkich slasherów. Broni się sama, a jednocześnie nie powstałaby, gdyby wcześniej nie nakręcono najpopularniejszych horrorów z kultowymi dzisiaj seryjnymi mordercami.

Czy przyszłoby mi kiedyś do głowy, żeby napisać TAKĄ fabułę opierając się na w sumie głupiutkim gatunku? Fani slasherów, wybaczcie mi, ale nigdy nie przepadałam za bezmyślną rąbanką. "Final Girls. Ostatnie ocalałe" za to ma warstwy, fikcja zamienia się w rzeczywistość, która jest scenariuszem dla fikcji, która buduje rzeczywistość i tak w kółko. Czy główna bohaterka jest chora, czy ma rację? Ze swoją paranoją wydaje się najrozsądniejsza w tak zbudowanym świecie... Przy okazji, wielki plus za konsekwentne prowadzenie postaci! Chociaż na początku ciężko się w tym połapać, bo autor nie wykłada nam wszystkiego jak kawę na ławę (i bardzo dobrze!), to z czasem jesteśmy już tak bardzo zanurzeni w fabule, że nie zauważamy upływającego czasu i stron. Powieść wciąga, a czytelnik czyta nie mając pojęcia, co jeszcze może się stać.

Polecam fanom mocnych thrillerów i krwawych horrorów. Lubicie czuć napięcie? Doceniacie nawiązywanie do innych tekstów popkulturowych? Warto zapisać się na tę jazdę bez trzymanki, ja jestem zachwycona.

„Gdyby nie dobre książki, które przeczytałem, miałbym dużo węższą wizję świata”.

Mario Vargas Llosa

Trzeba przyznać, że wszystkie typowo młodzieżowe kryminały Wydawnictwa Zysk i S-ka są na bardzo wysokim poziomie. Przeczytałam już kilka z nich i miałam okazję zobaczyć ich ekranizację na platformie Netflix, na której cieszą się dużą popularnością. Ostatnie z tych dzieł, czyli Ktoś z nas kłamie z zaskakującym zakończeniem, cały czas cieszy się zainteresowaniem odbiorców, a trzeba napisać, że książka jest jeszcze lepsza niż film. Najnowsza powieść z tego gatunku Final Girl. Ostatnie ocalałe Grady Hendrix to kolejny hit, po który warto sięgnąć.

Ostatnio zaczytywanie się w młodzieżówkach jakoś świetnie mi wychodzi, nie inaczej było i tym razem. Połączenie kryminału oraz thrillera również tym razem mnie nie zawiodło i całkowicie przepadłam w nowym świecie zbrodni. Final Girl to dziewczyna, która przeżywa koszmar podczas wizyty w kinie. Jako jedyna przeżywa seans, który zamienił się w okrutną zbrodnię. Nasza bohaterka ucieka od masakry i jako jedna z kilku ocalałych próbuje poradzić sobie z traumą, o której nie może zapomnieć. Podczas spotkań tych, które przeżyły, młode kobiety udzielają sobie wsparcia oraz wzajemnej pomocy. Pewnego dnia jedna z nich nie przychodzi na spotkanie. Lynnette ma złe przeczucia, obawia się, że koszmar powrócił i teraz ona i jej przyjaciółki są na celowniku bezwzględnego mordercy. Czy naszym bohaterkom uda się zachować jedność i przeżyć? Musicie to przeczytać.

Moje półki już uginają się pod ciężarem dobrych kryminałów, ten jest kolejnym z nich. Książka trochę w stylu Harlana Cobena, pełna zaskakujących zwrotów akcji, niedopowiedzeń, ukrywanych sekretów oraz tajemnic zabiera nas w świat mrocznego zabójstwa i bezwzględnego mordercy. Pozycja ta zaskakuje na niemal każdej stronie, wydaje nam się, że już zaczynamy coś podejrzewać lub na pewno wiedzieć, a jednak okazuje się, że nie wszystko jest takie, jakim się wydaje. Mimo że publikacja ta jest raczej książka dla młodzieży, jej fabuła zachęca także starszych czytelników oraz fanów gatunku. W ostatnim czasie wiele pozycji tego Wydawcy jest ekranizowanych mam wielką nadzieję, że ta również znajdzie swoje miejsce na Netflix. Bez wątpienia jest to lekka powieść, czyta się ja w dosłownie parę godzin, ponieważ wciąga i trudno się od niej oderwać tym bardziej dziś na upalne popołudnia będzie świetną rozrywką.

Niewiele jest książek, do których chce się wracać jeśli chodzi o lekki kryminał czy thriller, mimo to Ostatnie ocalałe to pozycja, która moim zdaniem zagości u Was na dłużej. Poza świetną fabułą znajdziemy tutaj także psychologię, analizę stresu pourazowego oraz traumy, do tego przyjaźń i lojalność co jest wisienką tej publikacji. Jeśli jeszcze nie poznaliście pięciu wspierających się kobiet w walce o przeżycie, koniecznie musicie to nadrobić.

Jestem świeżo po lekturze „Final Girls. Ostanie ocalałe”, Autorem jest Grandy Hendrix.

Final Girls dla miłośników horrorów nie jest pojęciem obcym. To nikt inny jak dziewczyna, która jako jedyna uchodzi z życiem, kiedy pojawiają się napisy końcowe. Żyje. Pokonuje mordercę. Tylko co dalej?

Taką właśnie bohaterką jest Lynnette, która z pięcioma innymi dziewczynami uczęszcza na grupę wsparcia dla osób przeżywających traumę po takich wydarzeniach. Pewnego dnia jedna z nich nie pojawia się na spotkaniu, Lynnette podejrzewa, że koszmar powrócił. Ma rację? A może to tylko wspomnienia nie dają o sobie zapomnieć?

Początek był dla mnie trudny. Sama nie wiem dlaczego. Podchodziłam do tej książki kilka razy i odkładałam po kilku stronach. Pierwszy rozdział, drugi, trzeci… i wciągnęła totalnie! Dokończyłam praktycznie w jeden wieczór. Płynna akcja, ciągłe napięcie, duży dreszczyk emocji, sympatia do głównej bohaterki i niemalże kibicowanie jej… Lynnette i jej odwaga, wola walki, siła i umiejetność radzenia sobie z traumą zasługuje na ogromny szacunek. Połączenie idealne, miałam wszystko czego głównie poszukuję w książce.

Trzeba jednak dodać, że jest to horror, więc dla czytelników o mocniejszych nerwach.😉 Opisy przeżyć bohaterek są momentami bardzo brutalne. Kiedy czytasz późnym wieczorem i masz konkretną wyobraźnię… dzieje się!😁 Fani horrorów dodatkowo znajdą na pewno powiązanie, kilku scen, z kultowymi ekranizacjami horrorów. To taki smaczek, który stawia kropkę nad i. Nie spodziewałam się również takiego zakończenia, więc śmiało mogę powiedzieć, że jestem w pełni usatysfakcjonowana!🤩

SCREAM QUEENS

Vain Vicodin, vrinn vrinn, vrinn

Texas Chainsaw, left his brains all

Danglin' from his neck, while his head barely hangs on

Blood, guts, guns, cuts

Knives, lives, wives, nuns, sluts

- Eminem

Grady Hendrix to na pewno jedna z jaśniej świecących gwiazd współczesnego horroru. Jego najnowsza powieść, „Final Girls”, to jednak moje pierwsze spotkanie z jego prozą – zbyt dużo wychodzi świetnych książek, by czytać je wszystkie – ale spotkanie bardzo udane. Bo powieść nie tylko idealnie wpasowuje się w mój horrorowy gust, ale też i jest po prostu solidną dawką naprawdę udanej, dobrze napisanej literatury z dreszczykiem.

Przeżyła. Lynnete ocalała z masakry i nie jest jedyną taką. Dlatego wraz z podobnymi jej kobietami zakłada grupę wsparcia dla takich ofiar. I wszystko byłoby ładnie, pięknie, przynajmniej na tyle, na ile w ich przypadku być może, gdyby nie… Właśnie, gdy pewnego dnia jedna z nich nie przychodzi na spotkanie, pozostałe obawiają się, że mogło spotkać je najgorsze. Ale nie zamierzają siedzieć cicho i spokojnie. Nie chcą być ofiarami. Ale co zrobią, gdy najgorsze rzeczywiście się wydarzy?

Jako fan horroru, nie mam jednego ulubionego gatunku czy podgatunku opowieści grozy. Jeśli jednak miałbym wybrać ten, który darzę największym sentymentem, powiedziałbym, że są nim slashery. Właściwie to na nich wyrastałem, nocami oglądając klasyki od „Halloween”, przez „Piątek trzynastego” na postmodernistycznym slasherze, jakim był „Krzyk” skończywszy. To zresztą [Adres usunięty]. dzięki nim pokochałem kino lat 70. i 80., złoty okres tej odmiany grozy i tak docieramy do „Final Girls”. To tytułowe określenie znane jest wszystkim miłośnikom horrorów, a slasherów w szczególności. Bo „Final Girl” to nic innego, jak dziewczyna, która przeżywa do końca filmu i pokonuje mordercę. „Halloween” miało swoją Laurie, „Koszmar z ulicy Wiązów” Nancy, „Krzyk” Sidney, a „Piątek trzynastego” Alice (swoją drogą graną przez Adrienne King, która została zatrudniona do nagrania audiobooku „Final Girls”).

I o takich Final Girls opowiada ta powieść. Właściwie można by je określić też mianem „królowych krzyku”, kolejnym znanym fanom horrorów terminem, oznaczającym jakąś znaczącą dla horroru kobietę, najczęściej aktorkę, ale przecież każda z bohaterek jest tu aktorką swojego małego dramatu. Te dramaty zresztą to nieustanne puszczanie oka do czytelników obeznanych z horrorami, bo każda masakra to odbicie jakiejś znanej z horrorów, a dane osobowe bohaterek z miejsca kojarzą się właśnie z nimi – Adrianne przetrwała tu rzeź rodem z „Piątku trzynastego”, Heather (odniesienie do Heather Langenkamp, aktorki z „Koszmaru z ulicy Wiązów”), rodem z ulicy Wiązów właśnie itp. Bo dzieło Hendrixa złożone jest z nawiązań, odwołań i schematów, ale podanych z miłością do gatunku i szacunkiem dla fanów. To ten sam typ horroru, co „Krzyk” czy „American Horror Story: 1984”. Może nie tak udany, ale bawiący się materią opowieści i gatunkowymi kliszami w bardzo zbliżony sposób, z nutą metafikcji. I dobrze wpasowuje się w obecne czasy, kiedy do łask wracają takie opowieści, czego najlepszym przykładem są kolejne odsłony „Halloween”, „Krzyku” czy produkcje pokroju, nomen omen, „Final Girl”, „The Final Girls” czy „Królowych krzyku”. Ba, nawet fani grozy typu „Piła” znajdą tu coś dla siebie, przecież sama fabuła z grupą wsparcia dla ofiar horrorowych psychopatów z miejsca kojarzy się z „Piłą 3D”.

Chyba nic więcej dodawać już nie muszę, prawda? Dzieło Hendrixa to rzecz całkiem dobrze napisana, stricte rozrywkowo, prosto, ale nieźle, przyjemnie pomyślana i ładnie wydana. Mocno spleciona z filmową stroną horrorów – nic więcej tu nie zdradzam – i korzeniami tkwiąca w latach 80. XX wieku, stanowi znakomita lekturę dla fanów grozy. Coś w sam raz na letni wypad, najlepiej do domku nad jeziorem albo w późniejszym terminie, w halloweenową noc. A może po prostu do przeczytania dla porcji mocniejszych wrażeń i wcale nierzadkich wybuchów śmiechu, gdy zobaczymy kolejne nawiązanie.

Przetrwały najstraszniejsze, ale najgorsze dopiero nadejdzie…

Final Girls to dziewczyny, którym udało się przetrwać prawdziwą masakrę jaką znamy z najgorszych horrorów. Lynnette wraz z pięcioma innymi dziewczynami tworzy grupę wsparcia, aby przetrawić traumatyczne wspomnienia. Jednak, gdy pewnego dnia jedna z nich nie przychodzi na spotkanie Lynnette zaczyna przeczuwać najgorsze…

„Mija dobre pięć minut, zanim przypomnę sobie, że dzisiaj mogę umrzeć.”

„Final Girls. Ostatnie ocalałe” Grady’ego Hendrixa to moje pierwsze spotkanie z jego twórczością i muszę przyznać, że było ono genialne! Autor wymyślił niebanalną fabułę, która idealnie nadaje się do zekranizowania. Autor nawiązuje do bardzo popularnych slasherów i jestem pewna, że podczas lektury każdy fan będzie wiedział o co dokładnie chodzi. Oczywiście imiona bohaterów i miejsca są pozmieniane, ale konteksty pozostają. Ta książką to tak jakby kontynuacja losów bohaterów z tamtych filmów. Muszę przyznać, że Hendrix ma niebywały dar do pisania i momentami czytając książkę można odnieść wrażenie jakby dane wydarzenia naprawdę miały miejsce co bardzo mi się podobało. Jeszcze bardziej oddziaływało to na moją wyobraźnię i powodowało, że od książki było mi się ciężko oderwać.

Historie dziewczyn są naprawdę mocne, a ich portrety psychologiczne genialne. Zresztą jak i oprawców. Bo to właśnie ten aspekt psychologiczny gra tutaj pierwsze skrzypce. Autor mocno skupił się na psychice swoich bohaterów co jeszcze lepiej pozwala nam odczuwać całe wydarzenia. Kobiety przeżyły prawdziwe piekło i pomimo pomocy psychologa dalej nie potrafią poradzić sobie z traumą. Każda z nich radzi sobie z nią na inny sposób, ale czy właściwy? Zdecydowanie nie. Niemniej jednak są postacie bardzo głębokie, które mają w tej książce wiele do powiedzenia i wbrew pozorom do przesłania. Czego tak naprawdę po tego typu książce kompletnie się nie spodziewałam.

„Reszta świata to niekończąca się krwawa jatka i wystarczy najdrobniejszy błąd, żebym padła trupem.”

„Final Girls. Ostatnie ocalałe” to naprawdę świetnie skonstruowany horror, który potrafi wzbudzić w czytelniku ciekawość, ale i ciarki na całej skórze. Pozwolił mi on powrócić pamięcią do najpopularniejszych slasherów, które kiedyś tak namiętnie oglądałam. Serdecznie polecam!

Przyznam się wam, że to jedna z bardzo niepokojących pozycji, gdzie strach przed tym co mnie w niej czeka zdarzał się paraliżować. Niby chciałam przeczytać ją na raz, ale nie byłam w stanie. Rozłożyłam ją sobie na dwa dni, gdyż im dalej, tym treść coraz bardziej nami wstrząsa. W pewnym momencie dostałam dreszczy i powiedziałam sobie, nie, jutro ją doczytam. Zwyczajnie bolało mnie to, co było tutaj przedstawione.

Początek książki jest bardzo dobrą zmyłką, gdyż w chwili, kiedy ostatnie ocalałe się spotykają zaczynają się kłócić. Wątpią w sesje, chcą się odizolować od problemów, który co jakiś czas jest im przypominany. Wielką przeciwniczką takiej zmiany okaże się jedna z kobiet, która obawia się nawet własnego cienia. W domu posiada całą masę zabezpieczeń o których nawet mi się nie śniło. Dodatkowo, by zrozumieć ich strach, na kartach kończących rozdział, jak i początkujących jednocześnie następny, przeczytamy o tym, co tak naprawdę im się stało. Są to zapiski, które chłodno przedstawione uniemożliwiają nam się skupienie na treści. Kończą się kolejnym wyjaśnieniem, które mrozi krew w żyłach. Ilekroć to czytamy, tym spory tych kobiet staja się dla nas jaśniejsze. Tym bardziej, że nie mogą tak naprawdę zapomnieć o tym, co było, gdyż potwór nadal grasuje. Tym razem dopadł osobę, która umiała zyskać na sytuacji w której się znalazła. Swój strach zamieniła w zysk i każda jej tego zazdrościła. Czy więc teraz w końcu będą się wspierały, czy ich grupa zostanie rozdzielona?

Ciekawym wątkiem były tu uczucia bohaterek, które otwarcie przyznawały o tym, co czują. Czytelnik czuje ich strach i w pełni rozumie. Każda z postaci jest inna i posiada inny temperament. Rozpoczynając od tych mądrych, po znudzone, którym się wydaje, że przegrały swój los. Każda przeczytana strona to jakby kolejny krok do piekła. Im dalej, tym goręcej i bardziej nerwowo. Jedno jest pewne, tu nikt nie może czuć się bezpiecznie...