Ferajna ze szkolnej ławki. Wehikuł czasu

”Ferajna ze szkolnej ławki. Wehikuł czasu” to świetna opowieść o przyjaźni. Muszę tu podkreślić, iż mimo, że jest to książka kierowana do dzieci dorosły czytelnik doskonale się w niej odnajdzie, a ja sama kilka razy się wzruszyłam.

Historia opowiada o szóstce dzieci, które zostały przydzielone do wspólnej pracy nad konkursem informatyczny. Jak to często bywa nie wszyscy byli zadowoleni z podziału grup, których dokonał nauczyciel.

Informatycznym mózgiem w tej drużynie był chłopiec o imieniu Wojtek, który już od pewnego czasu pisał program komputerowy, który przenosi w czasie. Jeden z chłopców wpisał przypadkową datę

i nagle świat zawirował, a wszystkie dzieci obudziły się w innej rzeczywistości.

Szybko zauważają różnice i swoje ograniczenia spowodowane brakiem internetu i telefonii komórkowej, kiedy próbują się zorientować w czasach i sytuacji spotykają, swoich rówieśników-Marysię i Stefka. Od tego momentu dzieci wzajemnie odkrywają różnice jakie zaszły przez czas, który dzieli ich rzeczywistość.

Autorka świetnie poprowadziła dialogi, które w takiej sytuacji mogły zostać przeprowadzone i małe niuanse, które były różnicowały czasy.

Dzieci wspólnie łączą siły i poszukują klucza, który umożliwi im powrót do domu. Opowieść mówi o sile grupy i tym ile można zdziałać wspólnie. Z książki płynie ważne przesłanie, że każdy coś wnosi do grupy i mimo różnic wszyscy są wartościowi. Dzieci, które wcześniej średnio się lubiły w obliczu kłopotów zjednoczyły siły by wspólnie dotrzeć do wyznaczonego celu.

Co myślicie o książkach z wątkiem II Wojny Światowej dla dzieci i “młodszej” młodzieży?

Ja po przeczytaniu córce-drugoklasistce w tamtym roku książki “Asiunia”, byłam mocno przeciw, jednak serie dla dzieciaków od wydawnictwa Skarpa Warszawska, za każdym razem skradają nasze serca. A więc gdy zobaczyłyśmy z córkami, że mają w swojej ofercie nową powieść literatury młodzieżowo-dziecięcej, musiałyśmy ją sprawdzić, zwłaszcza, że jest w niej wątek podróży w czasie, a że to rok 1941 to ja miałam mieszane uczucia. Przynajmniej początkowo.

W szkole Radka zostaje ogłoszony rewelacyjny konkurs na wynalazek, nauczyciel dzieli klasę na grupy. Chłopiec trafia do grupy z piątką ogromnie różniących się osób, choć początkowo zdaje się, że nie będą mieli szans na wygraną, odzywa się najinteligentniejszy chłopiec z grupy. Okazuje się, że Wojtek pracuje nad wehikułem czasu. Gdy grupa dzieciaków spotyka się w domu Wojtka, staje się coś strasznego… Przenoszą się w czasie i to do miejsca, które nie jest bezpieczne, do czasu gdzie ludzie trzęsą się o własne życia, gdzie nie ma komórek, gier ani hot-dogów. Dzieciaki przeniosły się do okupowanej Warszawy. Czy ich inny strój, dziwne zachowanie i strach nie wydadzą się dziwne… W jak wielkie kłopoty wpadną młodzi i czy ich przygoda na pewno skończy się dobrze?

Powiem tak, książka napisana w ten sposób jak dla mnie mogłaby być lekturą szkolne dzieciaków takich jak moja córka. Mamy opowieść o dzieciach współczesnych, które na własnej skórze odczują realia wojny, które zobaczą świat zniszczony. Bardzo podobało mi się zderzenie ludzi teraźniejszość, z ludźmi z przeszłości. To bardzo obrazowo pokazało w jaki sposób zmieniła się nasza ojczyzna. Tym razem książka z wątkiem wojennym naprawde mi się podobała. Zresztą moim córkom również.

Kasia, Bożenka, Wojtek, Adrian i Karol chodzą do jednej klasy. Pewnego dnia klasa ma zrobić projekt, a oni trafiają do jednej grupy. Wtedy jeszcze nie wiedzą, jak wiele to zmieni w ich życiu. Przez pewne zdarzenia wyruszają w podróż do przeszłości. Trafiają do czasów, kiedy życie wyglądało zupełnie inaczej niż to, które jest im znane. Brak rzeczy, które dla nich są codziennością, nowe znajomości z dziećmi, które żyją w tamtych czas. Przed nimi wiele przygód. Jakich? Co się stanie? Jak potoczą się ich losy?

Historia, jaką w niej znaleźliśmy w książce, spodobała się synowi i to bardzo. Po przeczytaniu stwierdził, że dobrze się bawił, było dużo przygód, momenty, które go zaskoczyły, ale również takie, które wywoływały uśmiech na twarzy.

Bohaterowie ciekawi, dobrze wykreowani, dający się lubić, mający wiele pomysłów.

W książce znaleźliśmy ciekawe, przyciągające wzrok ilustracje, które zachęcały do poznania treści.

„Ferajna ze szkolnej ławki. Wehikuł czasu” to książka, która według mojego dwunastoletniego syna była ciekawa, a także pełna przygód. Z przyjemnością polecam.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Kasia, Bożena, Wojtek, Adrian, Radek oraz Karol to dzieciaki, które na pierwszy rzut oka wydaje się, że nie mają ze sobą wiele wspólnego. Kiedy zostają przydzieleni do wspólnego szkolnego projektu z początku uważają, że ich współpraca okaże się kompletną klapą. Jednak nie wiedzą, że za pomocą programu komputerowego i jednej niezbyt dobrze przemyślanej decyzji uda im się przenieść w czasie… Kiedy obudzą się w czasach niemieckiej okupacji nie tylko przeżyją chwile grozy, ale poznają swoich rówieśników, którzy pozwolą im inaczej spojrzeć na życie będące ich codziennością.

Czasy mojego dzieciństwa minęły już wiele lat temu… A jednak postanowiłam sięgnąć po tę książkę. Powód? Jednym z motywów, który jest ważną częścią książki jest motyw podróży w czasie… A tak się składa, że uwielbiam sięgać po książki, w których się znajduje…

Ferajna ze szkolnej ławki. Wehikuł czasu to książka dedykowana dla dzieci, ale w moim przekonaniu śmiało może również sięgnąć osoba dorosła. To lekka i przyjemna lektura, z której można sporo się nauczyć. Ferajna ze szkolnej ławki. Wehikuł czasu opowiada o sile przyjaźni. I nie tylko przyjaźni, bo książka pozwala docenić czasy, w których żyjemy. Docenić wiele na pozór nieistotnych błahostek, które sprawiają, że nasze życie jest łatwiejsze. Docenić czasy, w których żyjemy a często mamy jakieś zastrzeżenia… Często absurdalne.

Szczerze polecam tę książkę. To wprost idealna lektura do wspólnego rodzinnego czytania.

Ogromną satysfakcję sprawiło mi przeczytanie najnowszej książki pani Joanny Jax zatytułowanej Wehikuł czasu. To pierwsza część cyklu Ferajny ze szkolnej ławki. Zapewne w tym momencie jesteście zaskoczeni. Pani Jax i książka dla dzieci (a może nawet i młodzieży, nie mówiąc, że każdy dorosły również może ją przeczytać)? Przyznam szczerze, że nie przeczytałem jeszcze żadnej książki dla dorosłych autorki, ale jako bibliotekarz wiem, że polecenia książek pani Joanny zawsze cieszą się ogromnym zainteresowaniem czytelników. Sam często sięgałem na półki, by wypożyczyć lektury pisarki i praktycznie zawsze widziałem przy zwrotach, że wypożyczający byli zadowoleni z wyboru. Zanim wybierzemy się w podróż w czasy minione, to kilka słów o pani Joannie. Pisarka mieszka w stolicy Warmii i Mazur, Olsztynie. Specjalizuje się w książkach dla dorosłych o tematyce obyczajowej, osadzonej na tle różnych wydarzeń historycznych. Zawładnęła sercami wielu czytających.

Teraz czas na to, by to samo się stało z młodymi odbiorcami słowa pisanego. Wehikuł czasu to pięknie wydana książka w twardej oprawie z ilustracjami pana Łukasza Silskiego. Na okładce widzimy grupkę dzieci na tle Zamku Królewskiego i Kolumny Zygmunta. Wiemy już, że akcja książki będzie rozgrywać się w naszej pięknej stolicy, w Warszawie.

Przejdźmy zatem do fabuły i głównych bohaterów nowego dzieła pani Joanny. Grupka dzieci z klasy Wojtek, Radek, Bożenka, Karolek, Adrian i Kasia zostają wybrani przez nauczyciela informatyki pana Dariusza do jednej grupy, by wziąć udział w konkursie, gdzie główną nagrodą będzie wyjazd do Francji, do samego Paryża. Pan Darek w klasie nie wybrał jednej najmocniejszej grupy, a tak pomieszał dzieci, żeby wszyscy mieli szanse na zdobycie atrakcyjnej nagrody. Sęk w tym, że to nie był konkurs szkolny, a ogólnopolski i okazało się, że o główny laur powalczy kilkadziesiąt zespołów z całej Polski. Dodatkowo wspomniana grupka, jakby w ogóle nie pasowała do siebie. Bardzo dobra uczennica, druga bujająca w obłokach, największy łobuziak z klasy, obżartuch, który myślał jedynie o fast foodach, no i Radek zastanawiający się, czy jest sens w takim składzie podjąć się wyzwania.

A jednak!!! Co wydarzyło się potem? Jak dzieci wraz z pewnym pieskiem "przedostały się" w inną, wcześniejszą epokę? Co tam robili? Jakie przygody im się przydarzyły? Kogo poznali? Tego wam nie zdradzę. Musicie koniecznie zajrzeć i przeczytać niniejszą książeczkę, napisaną stylem, który przypadnie do gustu przede wszystkim dzieciom. Szkolny slang, świetne dialogi, wyraźnie nakreślone młode postaci.

Nic tylko przeczytać, do czego serdecznie zapraszam.