Exodus. Saga wołyńska. Tom 3

Z wykształcenia jestem historykiem, co sprawia, że szczególnym zainteresowaniem darzę wszelkie powieści, których tłem jest historia. Z dużą przyjemnością zabrałem się zatem za dzieło Joanny Jax zatytułowane "Exodus. Saga wołyńska. Tom 3". Muszę przyznać, że książka bardzo wierna jest realiom historycznym omawianego okresu. Sama historia jest bardzo porywająca i sprawia, że z dużym zainteresowaniem przerzucamy kolejne strony powieści. Z chęcią zajrzę do innych książek pani Joanny, ponieważ to dzieło pozostawiło we mnie bardzo dobre wspomnienie. 

Dzieło Joanny Jax "Exodus. Saga wołyńska. Tom 3" dotyka bardzo trudnego okresu, jakim jest druga wojna światowa i skutki, jakie wywarła ona na zwykłych obywatelach. Jako miłośnik historii czytałem to dzieło z ogromną przyjemnością. Próbowałem niejednokrotnie zrozumieć, co mogą czuć bohaterowie powieści, lecz niezwykle trudno jest mi sobie to wyobrazić. Bohaterowie powieści to zwykli ludzie, a nie żołnierze, co sprawia, że identyfikujemy się z nimi i współczujemy im z powodu tragedii, jakie przeżywają. 

Czytałem już wiele książek Joanny Jax, "Saga Wołyńska" jest jedną z moich ulubionych serii tej autorki. Szczególnie przemawia do mnie fakt, że książki te osadzone są w bardzo ciekawych realiach historycznych. Podziwiam autorkę za fakt, że nie bała się poruszyć tak delikatnej kwestii, jaką jest niewątpliwie rzeź wołyńska. Autorka, mimo że opisuje rzeczy budzące tak wiele kontrowersji zachowuje w stosunku do nich odpowiedni dystans. Bardzo doceniam ten fakt i autorka przez to tylko zyskuje w moich oczach. 

Książek traktujących o wydarzeniach drugiej wojny światowej jest na świecie, jak również w Polsce bardzo wiele. Brakuje jednak w mojej ocenie powieści, które dotykałyby kwestii związanych z życiem zwykłych, szarych mieszkańców Polski. Powieść Joanny Jax zatytułowana "Exodus. Saga wołyńska. Tom 3" wypełnia tę lukę i robi to w moim przekonaniu w sposób fenomenalny. Fabuła jest niezwykle poruszająca, a sposób, w jaki skonstruowani są bohaterowie sprawia, że możemy identyfikować się z nimi i wspólnie przeżywać wydarzenia. 

Nie przepadam za historią, a do lektury dzieła Joanny Jax zatytułowanego "Exodus. Saga wołyńska. Tom 3" przekonał mnie małżonek, który był tą powieścią wręcz oczarowany. Tak jak nie lubię historii, przyznać muszę, że książkę tę czytałam z wyjątkową przyjemnością. Sama fabuła jest wciągająca, a historia jest niejako tłem opowiadanych wydarzeń. Fakt, że opowieść rozgrywa się w tak niezwykłych wydarzeniach historycznych, sprawia, że fabuła jest bardzo wciągająca.  Uznaję tę powieść za książkę całkiem dobrą. 

„Nie kieruj się żądzą zemsty (...) To nigdy nie przynosi ukojenia.”

Nigdy nie sądziłam, że będę czuć niedosyt po lekturze jakiejś książki historycznej. Jednak okazuje się, że jest to możliwe w przypadku Sagi Wołyńskiej Joanny Jax. Wszystko dlatego, że autorka genialnie oddaje tło historyczne i wspomina o rzeczach, o których rzadko się mówi. To dzięki niej można z innej perspektywy spojrzeć na wydarzenia, o których zapewne każdy z nas słyszał.

Tym razem czytamy o relacjach polsko-ukraińskich i rzezi wołyńskiej. Autorka zagłębia się w jej skutki i stara się nam przedstawić o co tak naprawdę w niej chodziło. Wszystko to robi za sprawą swoich cudownych bohaterów, których znamy z poprzednich części.

Są to prawdziwe postacie z krwi i kości, którym przyszło żyć w okrutnych czasach. Na codzień stają przed trudnymi wyborami i poświęceniami w imię dobra bliskich. Jednak są też tacy, którzy próbują ugrać jak najwięcej na własną korzyść. ich losy czytelnik śledzi z zapartym tchem i momentami sam zaczyna się zastanawiać jak sam zachowałby się w podobnej sytuacji.

Odnoszę wrażenie, że cała książka została napisana jeszcze ciekawiej niż poprzednie części i występuje w niej znacznie więcej zwrotów akcji. To sprawia, że „Exodus” będę pamiętać przez jeszcze bardzo długi czas. Tym bardziej, że poruszył we mnie wiele skrajnych emocji. Podczas lektury czułam wzruszenie, strach, zdenerwowanie, ale i nawet zdarzyło mi się na niej zaśmiać. Także jak widzicie cała paleta emocji i to raczej nie spowodowana szalejącymi hormonami :P

Będę szczera. Nie chcę Wam więcej pisać o tej książce. Jeżeli lubicie tematykę historyczną to po prostu sięgnijcie po „Exodus”. Nie ma opcji żebyście się zawiedli na tej książce. Pewnie tak jak ja będziecie czuć niedosyt i nie zgodzicie się, aby miał to być koniec sagi, której swoją drogą zakończenie sprawia, że możemy mieć nadzieję na więcej.

Książkę polecił mi brat, który całkiem niedawno ją ukończył. Zachęcony jego rekomendacją postanowiłem zabrać się za lekturę. Przyznam, że liczyłem na niezbyt wiele, lecz pani Joanna Jax zaskoczyła mnie bardzo pozytywnie. Fabuła osadzona w realiach drugiej wojny światowej sprawia, że budzi ona szczególne zainteresowanie, a sposób, w jaki odmalowano bohaterów, sprawia, że współodczuwamy wraz z nimi wydarzenia, które dzieją się na kolejnych stronach. Zachęcam każdego do lektury, nie tylko fanów historii. 

Czy dla bezpieczeństwa ukochanej osoby jesteś w stanie poświęcić wszystko? Nawet jeśli nadzieja na to, że uda się ją ochronić, jest nikła, że tli się wątłym płomieniem szansy? Czy zdołałbyś postawić na szali czyjeś życie, jeśli dla przeciwwagi los rzuciłby na wagę życie kogoś, kogo kochasz? Jak wybrać dobrze, kiedy każda decyzja zdaje się tą niewłaściwą? Kiedy nie ma nawet możliwości wyboru „mniejszego zła”, bowiem to właśnie zło zdominowało codzienność…

Joanna Jax ponownie porywa nas w wir wydarzeń „Sagi wołyńskiej”. I mam wrażenie, że to właśnie słowo chaos idealnie oddaje to, co dzieje się w tomie o wymownym tytule „Exodus”. Bohaterowie bowiem muszą odnaleźć się w rzeczywistości, która jest niepewna, trudna, bolesna. Kiedy z każdej strony czyha na nich kolejne zagrożenie i wciąż nie wiadomo, kto tak naprawdę jest przyjacielem, a kto ukrytym za maską pozorów — oprawcą… Autorka nakreśliła opowieść, którą cechują emocjonalne zwroty akcji. Podczas lektury cały czas czułam strach przed tym, co zgotowała ona dla wykreowanych przez siebie postaci. A musicie wiedzieć, że jeśli myśleliście, że wydarzenia z poprzednich tomów były dla nich prawdziwym wyzwaniem, to w trzeciej części przekonacie się, że jest zgoła inaczej…

Wciąż jestem pod ogromnym wrażeniem tej sagi. Nie tylko dlatego, że Joanna Jax wzięła na tapet trudne historycznie tematy, o których rzadko się pisze, ale przede wszystkim dlatego, że tak wiernie oddała realia tamtych czasów, że żyjące na kartach jej powieści postaci, zdają się pełnokrwiste. Zupełnie tak, jakby opowiadała o losach prawdziwych ludzi, którzy musieli zmierzyć się z ówczesnym piekłem. Którzy żyli w poczuciu permanentnej niepewności jutra, z przygasającym z każdym dniem coraz bardziej, płomieniem nadziei na to, że uda im się przetrwać, że będą mogli egzystować z dala od politycznych i narodowościowych podziałów, które zdeterminowały ich codzienność.

Joanna Jax po mistrzowsku kreśli tło historyczne, opisując wydarzenia ostatnich lat drugiej wojny światowej. Ukłony za pokazanie sprawy polsko-ukraińskiej z tak wielu perspektyw, za pełnowymiarowość dylematów ludzi, którzy kiedyś byli sąsiadami, dziś znaleźli się nagle po przeciwnych stronach barykady. Autorka opisała brutalny i naturalistyczny obraz rzezi, jaką zgotowali Ukraińcy, ukazując zaciętość niektórych przedstawicieli tego narodu, którzy ślepo wierzyli w powodzenie swojej idei, nawet jeśli było już wiadomo, że sprawa jest przegrana… Pokazuje „żniwa”, ale nie te na polach, lecz te krwawe, które wielu ludziom odebrały życie. Tymczasem ostatnie lata wojny nie oszczędziły żadnej ze stron, zsyłając na bohaterów życie w strachu o najbliższych. Ich działania miały swój fundament w różnych przesłankach. Jedni byli gotowi oddać wszystko dla bezpieczeństwa najbliższych. Dla innych każdy dzień był próbą, być może ostatnią, walki o odzyskanie wolności dla kraju. Zarówno jedni, jak i drudzy mieli swoje cele – jedni pragnęli za wszelką cenę ocalić siebie, inni zaś ocalić tych, których kochali najbardziej.

Podsumowując:

„Saga wołyńska” to stanowczo jedna z najlepszych serii z historią w tle, jakie przeczytałam w tym roku. Jestem pod ogromnym wrażeniem tej opowieści, którą autora z taką dbałością o szczegóły przelała na karty swej książki. Historii wielkiej miłości, która musiała zmierzyć się z kolejnymi przeciwnościami, która zdawać się mogło – była niezłomna. Opowieści o przewrotności i nieobliczalności losu, który daje nadzieję, aby zaraz ją odebrać… Który zmusza do podejmowania decyzji z serii tych najtrudniejszych. O bólu, zdradzie i zemście, o walce o przeżycie i poświęceniu w imię dobra najbliższych. Trójmiarowy, zupełnie realny, choć fikcyjny literacki obraz tamtych czasów, który wywołuje skrajne emocje: od strachu, przez niemy sprzeciw, smutek, ale i... nieśmiałą radość. Poruszająca powieść, która uświadamia, że los, nawet jeśli okrutny, potrafi niekiedy podarować człowiekowi coś niezwykłego, dlatego wciąż warto mieć nadzieję, bo czasami pozostaje nam już tylko ona… Polecam!