Schaar

Q: Lubicie kryminały fantasy?

Dziś chciałem Wam opowiedzieć nieco o właśnie takiej powieści z wątkiem kryminalnym w świecie fantasy, czyli o "Schaar" od Michała Głowacza. Jest to druga książka tego autora, debiut również czytałem, stąd mogę stwierdzić, że widać postęp, gdyż "Żywy beton" był książka dobrą, ale jednak brakowało mi tam czegoś więcej. "Schaar" jest według mnie lepszą książką, chociaż i ten tytuł miał potencjał na więcej.

Przede wszystkim na plus zasługuje tu fakt, że jest to rzeczywiście kryminał, przez co nie mamy tu rozpierduchy, megaakcji i wielkiego dynamizmu, oprócz pojedynczych scen. Całość opiera się raczej na podążaniu po mieście, przesłuchiwaniu świadków i rozwiązywaniu intrygi, czyli tak jak to winno być w kryminale.

Cała intryga jest lekko skomplikowana, kilka wątków łączy się w węzeł, który na końcu udaje się głównej bohaterce rozplątać, ale jakoś zakończenie nie wywołało u mnie wielkich emocji. Bardziej przyjąłem je do wiadomości i tyle. Co do głównej bohaterki, miałem z nią dwa problemy. Pierwszy, z jednej strony kreowana jest na inteligentną policjantkę, z drugiej momentami nie ogarniała co się dzieje i zachowywała się dosyć głupio. Druga sprawa, na okładce widzimy smukłą kobietę o zielonej karnacji, natomiast podczas lektury nie mogłem pozbyć się wrażenia, że Eleonora Schaar jest barczysta, duża, taka wiecie orczyca. Brakło mi tutaj bardzo dokładnego opisu tej bohaterki.

Brakowało mi również momentami dokładniejszych opisów świata. Z jednej strony, świat stworzony przez autora jest ciekawy, ma potencjał, z drugiej momentami miałem problem z osadzeniem niektórych rzeczy w tamtych realiach i wyobrażeniem sobie pewnych kwestii. Książka ma zaledwie 330 stron, według mnie lepiej jakby miała nawet te 20 więcej, które zostałyby poświęcone na opisy świata, który zdecydowanie ma potencjał i mam nadzieję, że autor go nie pogrzebie.

"Schaar" to ciekawy kryminał fantasy, lekki w odbiorze, cienki, więc dobrze wchodzi wieczorem przed snem. W dosłownie 2-3 dni można go przeczytać i nie będzie to zła lektura. Są lekkie wady, ale według mnie to dobra powieść.

Więcej moich recenzji znajdziecie na Instagramie @[Adres usunięty]zje oraz TikToku o tej samej nazwie, gdzie serdecznie zapraszam.

🕵️‍♀️🌫️ Schaar autorstwa Michała Głowacza to historia osadzona w dusznym, przytłaczającym świecie, gdzie smog nie tylko zasłania ulice, ale też skutecznie rozmywa granice między dobrem a złem. Głowacz kreuje Tennever jako miasto żyjące własnym rytmem – ciężkim, brudnym i pełnym napięcia. Już od pierwszych stron czuć, że nie będzie to opowieść o wielkich ideach, lecz raczej o codziennym zmaganiu się z rzeczywistością, w której moralność jest luksusem, na który niewielu może sobie pozwolić.

🕵️‍♀️🌫️ W centrum wydarzeń stoi Eleonora Schaar, bohaterka, której trudno nie polubić mimo chłodnego przyjęcia, jakie funduje jej otaczający ją świat. Głowacz prowadzi jej postać w sposób wyważony – nie robi z niej nieomylnej heroski, lecz kobietę z charakterem, uporem i wyraźnym kompasem moralnym. Lenka, jak bywa nazywana, wyróżnia się na tle innych nie tylko swoim pochodzeniem, ale przede wszystkim determinacją, by dotrzeć do prawdy, nawet jeśli nikt inny nie widzi w tym sensu. Bo przecież ktoś musi gonić za prawdą kochani.

🕵️‍♀️🌫️ Fabuła skupia się wokół pozornie zwyczajnej sprawy morderstwa, która szybko okazuje się bardziej złożona, niż mogłoby się wydawać. Autor umiejętnie buduje napięcie, podsuwając kolejne tropy i stopniowo odkrywając kolejne warstwy miejskiej rzeczywistości. Śledztwo nie jest tu jedynie osią wydarzeń – staje się pretekstem do pokazania mechanizmów rządzących Tennever oraz ludzi, którzy próbują w nim przetrwać.

🕵️‍♀️🌫️ Jednocześnie w książce czuć pewien niedosyt, szczególnie w kontekście samej tożsamości głównej bohaterki. Michał Głowacz zaznacza jej pochodzenie, ale nie rozwija go w pełni, przez co momentami można odnieść wrażenie, że ten element mógłby zostać wykorzystany znacznie szerzej. Brakuje głębszego zanurzenia w kulturę i odmienność, które mogłyby nadać historii jeszcze więcej wyrazistości i unikalności. To się naprawdę prosiło kochani... oh i to jak

ㅤ

🕵️‍♀️🌫️ Mimo to książkę czyta się z dużą przyjemnością. Styl Głowacza jest lekki, płynny i dobrze dopasowany do charakteru opowieści. To lektura, która nie przytłacza, a raczej pozwala zanurzyć się w wykreowanym świecie bez wysiłku. Idealnie sprawdza się jako historia na jeden lub dwa wieczory – angażująca, ale niewymagająca nadmiernego skupienia czy analizy.

ㅤ

🕵️‍♀️🌫️ Schaar to przede wszystkim solidna, rozrywkowa opowieść z wyrazistą bohaterką i klimatycznym tłem. Michał Głowacz udowadnia, że potrafi stworzyć świat, który przyciąga, nawet jeśli nie wykorzystuje w pełni wszystkich swoich możliwości. To dobra propozycja dla tych, którzy szukają czegoś lekkiego, ale jednocześnie osadzonego w ciekawym, nieco mrocznym uniwersum.

Lubicie steampunkowe klimaty? Co powiecie na książkę, w której główną bohaterką jest półorczyca, służąca w policji? Zaciekawiłam Was?

Ten pomysł bardzo mnie zaciekawił, więc z przyjemnością sięgnęłam po Schaar, w której wyżej wspomniana postać jest właśnie tytułową bohaterką. Eleonora Schaar, zwana niekiedy na Lenka, a niekiedy Norką, jest jedyną kobietą w służbie porządku w Tenneverze - mieście, w którym tajemniczy konstrukt mieszczący się pod ziemią, napędzany węglem i parą, liczy i rządzi, mając swoich przedstawicieli w władzach miasta.

Tennever to dosyć zanieczyszczone miasto, w którym najbogatsi zajmują centrum, a biedniejsi, bądź też orkowie, pracują i zamieszkują dzielnice poza okręgiem wyznaczonym przez tory kolejowe. Lenka jako jedyna osoba, w której żyłach płynie zielona, choć rozrzedzona krew, patroluje dzielnicę swych "kuzynów". Wszystkie przestępstwa, której tam się wydarzyły, od razu są jej przydzielane, a jest ich dosyć sporo, gdyż rasa ta nie stroni od przemocy.

Kolejna zbrodnia, której ofiarą został Ruby Richter, początkowo wydaje się niczym ważnym, jednak fakt iż pracował on w fabryce u zamożnego człowieka daje Lence możliwość nadania jej priorytetu. Bardzo szybko okazuje się jednak, że śledztwo to jest nie tylko błahe, ale też dosyć skomplikowane...

Pomysł na tę książkę szybko mnie kupił, początkowo bardzo wyciągnęłam się w fabułę. Niestety, choć czytało mi się to dosyć dobrze, to jednak czegoś tu brakowało. Sama bohaterka była bardzo miła i polubiłam ja, jednak brakowało jej pazura, choć w sumie miała ich sporo na dłoniach i stopach 😏 i choć wiem, że była wychowana przez ludzi, to jednak powinna być choć trochę bardziej zadziorna. Może jednak o to chodziło autorowi - by pokazać, że pomimo genów i pracy w dosyć stresujących warunkach, jej nastawienie nie zmienia się?

Trochę mi też przeszkadzało, gdy postacie wnoszące w sumie niewiele do powieści dostawały w niej sporo miejsca - przedstawiona była ich historia lub wątek, który w sumie był zbyteczny...

Także książkę czytało mi się dobrze, jednak liczyłam na coś więcej. Śledztwo zostaje rozwiązane, jednak zakończenie nie jest spektakularne.

Historia samego miasta też wydawała się ciekawa, choć dosyć mroczna. Sądzę, że jeszcze wiele można by z tego wyciągnąć. Z chęcią dowiedziałabym się też czegoś o tym tajemniczym, parowym mechanizmie z podziemi miasta.

Czy powstaną kolejne tomy? Nie wiem, ale jeśli tak, to z ciekawości sięgnę licząc na więcej akcji i to coś, czego tu było trochę za mało.

Jeśli lubisz mroczniejsze klimaty i historie, w których nic nie jest czarno-białe, to „Schaar” autorstwa Michał Głowacz wydana przez Fabryka Słów to książka, na którą warto zwrócić uwagę. Akcja dzieje się w Tenneverze mieście trudnym, przygaszonym, pełnym brudu, smogu i ludzi, którzy mają sporo na sumieniu. To nie jest miejsce, gdzie dobro łatwo wygrywa, a sprawy załatwia się uczciwie. Wręcz przeciwnie wszystko tu ma swoją cenę. Historia zaczyna się od znalezienia ciała, które ktoś bardzo chciałby szybko zamieść pod dywan. I właśnie wtedy wchodzi ona Eleonora Schaar.

Eleonora to półorczyca tak dobrze czytacie półorczyca i policjantka. (Widząc okładkę od razu przed oczami stanęli mi Shrek oraz Gamora z filmu „Strażnicy galaktyki”), która od początku ma pod górkę. Jest traktowana z dystansem, czasem wręcz pogardą, bo nie pasuje do reszty. Ale ma jedną cechę, która ją wyróżnia nie odpuszcza. Jeśli coś się nie zgadza, drąży temat do końca, nawet jeśli oznacza to wchodzenie w konflikty i narażanie się niewłaściwym ludziom. I właśnie jej upór napędza całą historię.

Moim zdaniem największą siłą tej książki jest klimat. To nie jest lekka fantastyka z przygodą w tle, więc kocyk i kawa w ulubionym fotelu odpada, choć w sumie fotel bym zostawiła. :p Tutaj poczujecie ciężar świata praktycznie na każdej stronie. Miasto żyje, ale w taki sposób, który bardziej przytłacza niż zachwyca. Momentami jest duszno, nieprzyjemnie, ale dzięki temu wszystko wydaje się bardziej prawdziwe. Trochę jak dobry kryminał noir, tylko osadzony w świecie fantasy.

Nie można umniejszyć naszej Eleonorze, bo sama też robi robotę. Nie jest idealna, czasem działa impulsywnie, czasem się myli, ale właśnie przez to łatwo ją polubić. Do tego dochodzi temat uprzedzeń jako półorczyca ciągle musi udowadniać swoją wartość. To nie jest tylko historia o śledztwie, ale też o walce z systemem i z ludźmi, którzy już dawno ją skreślili.

Pod powierzchnią kryminalnej fabuły kryje się coś więcej. Książka zahacza o takie tematy jak uprzedzenia, korupcja czy to, czym tak naprawdę jest sprawiedliwość. Nie jest to podane w nachalny sposób, raczej naturalnie wynika z historii i decyzji bohaterów.

Czyta się to dobrze język jest konkretny, bez zbędnego kombinowania. Fabuła wciąga, bo cały czas chcesz wiedzieć, co tak naprawdę się wydarzyło i kto za tym stoi. Do tego świat jest spójny i przemyślany, więc nie ma poczucia chaosu. Takiej książki jeszcze nie było. Polecam całym sercem.