Echo. Czarny Lotos. Tom 2

„Podobno najdłuższe zarejestrowane echo rozbrzmiewało siedemdziesiąt pięć sekund, ale zapewniam cię, że tym razem potrwa to o wiele dłużej. Ogłuszający huk stłumił wszystkie dźwięki i pogrążył otaczający mnie świat w ciszy, pozwalając, by echo zniszczeń przetrwało znacznie, dłużej niż było to zamierzone.

To echo będzie podążać za mną wszędzie, niszcząc mnie… i niszcząc ciebie. Chcesz odpowiedzi? Ja też.”

O Echo, czyli drugim tomie serii Czarny Lotos nie napiszę Wam nic, oczywiście chodzi mi o to, że nie napiszę nic z fabuły książki, bo wszystko byłoby ogromnym spoilerem, a nie chcę psuć Waszej przyjemności z czytania.

Początek książki jest dość spokojny, a nawet rzekłabym nostalgiczny, gdyż do głównej bohaterki dociera, że swoimi diabelskimi czynami i okropnym planem zemsty zniszczyła wszystko… Straciła nie tylko znienawidzonego męża, ale także przyrodniego brata, który był dla niej opoką i ostoją w najmroczniejszych momentach życia oraz mężczyznę, który był jej niespodziewaną miłością i wprowadził do jej mrocznego życia odrobinę światła i nadziei. Przyznam się Wam szczerze, że ten początek bardzo mnie zaskoczył, bo w swojej głowie miałam ułożony całkiem inny scenariusz. Jednak po kilkudziesięciu stronach nastąpiło wielkie BUM i znów zaczęło się dziać…

Myślę, że ta część jest jeszcze bardziej pokręcona, a emocji jej w niej tyle, że starczyłoby na pewno na wypełnienie nimi kilku książek. Akcja nieziemsko dynamiczna, momentami czułam się, jakbym pędziła kolejką górską, która nie może wyhamować. Z każdej strony byłam bombardowana informacjami, jedne tajemnice zostały wyjaśnione, ale na ich miejscu pojawiały się nowe. Ta książka naprawdę namiesza Wam w głowach i na pewno nie tak łatwo o niej zapomnicie. Autorka znów postawiła na zakończenie, które zostawiło mnie w zawieszeniu, ale niestety cierpliwie muszę czekać na kolejny tom.

Echo to powieść, która przetoczyła się przez mnie niczym emocjonalne tornado. To naprawdę dobra książka pełna mroku, brutalności, intryg i kłamstw. Znajdziecie w niej także wątek miłosny, który ja nazwałabym chorym, bo relacja między bohaterami do normalnych nie należy. Ale przecież jak wiemy, miłość ma wiele twarzy, a poza tym miłość od nienawiści oddziela naprawdę bardzo cienka granica. Tylko, czy na pewno można kogoś kochać i nienawidzić zarazem?

„Echo” to powieść, która szokuje, wprawia w osłupienie i na pewno dostarcza wielu mocnych wrażeń. Spodoba się osobom, które mają dosyć mdłych romansów z cukierkowatymi bohaterami. Skoki adrenaliny gwarantowane. Jestem przekonana, że przez długi czas nie zapomnicie tej historii. Ja czekam na kolejny tom, bo znów chcę trafić do tego mrocznego i popieprzonego świata.

Polecam!

To książka wobec której nie da się przejść obojętnie. Jedynym pytaniem, które po jej skończeniu kotłuje się w głowie jest „CO TU SIĘ WŁAŚNIE WYDARZYŁO?!”.

Początek historii po zdarzeniach z poprzedniej części jest raczej spokojny. Ze stron sączy się wszechobecny smutek, żal i nienawiść bohaterki do sytuacji w jakiej się znalazła. W końcu nie taki miała plan. Postanawia zmienić otoczenie i wyjechać. Nie może znieść myśli o tym, że została sama. Ogarnia ją bezsilność i szaleństwo. I chociaż początkowo mamy wrażenie, że ta część jest zdecydowanie słabsza, bo nic się nie dzieje… to nic bardziej mylnego! Po jednym wydarzeniu następuje taki wybuch, że nie potrafimy się oderwać od tego, co ze strony na stronę serwuje nam autorka. Bohaterka zaczyna wariować, popada wręcz w chory obłęd. Los sobie z niej drwi na każdym kroku, a ona nawet na chwilę nie może zaznać spokoju. Akcja nabiera rozpędu… a my z szeroko otwartymi oczami nie wierzymy w to co czytamy!

Świetna kontynuacja „Banga”! I z góry zaznaczę, że to książka zdecydowanie dla osób o mocnych nerwach w wieku +18! Opisy jakie tam znajdziemy nie tylko mogą nas zemdlić… ale i czasem zniesmaczyć. Są dramaty, jest brutalny seks oraz drastyczne opisy kobiety, która straciła rozum i krzywdzi się w bardzo obrzydliwe sposoby.

Mam nadzieję, że nikt się nie obrazi, gdy powiem, że ta książka „ryje mózg” dosłownie i w przenośni. To o czym w niej przeczytamy wywiera na nas ogromne wrażenie. Oczywiście wszystkie te złe obrazy to negatywny oddźwięk traumy z dzieciństwa, która zniszczyła Ninę. Uraz ten sprawiła, że zrodził się w niej potwór, który zbiera swoje tragiczne żniwo. Do końca nie wiem czy przechodzi jakąś przemianę, bo jak dla mnie to idealna pacjentka szpitala psychiatrycznego, ale coś w niej pęka. Dociera do niej, że sieć kłamstw, które utkała zabrały jej znacznie więcej ofiar niżeli by się spodziewała.

Książka bardzo mi się podobała. Podobał mi się również styl pisania autorki. Mimo tego, że nie pisze o rzeczach łatwych, to potrafi idealnie ubrać w słowa zagubienie, szaleństwo i tęsknotę bohaterki. Gra na naszych uczuciach i zmusza nas do przeżywania wszystkiego ze zdwojoną siłą. Rzuca nas na kolana z każdą porażką Niny i wzmaga apetyt na kontynuację... bo nie będę ukrywać, jestem szalenie ciekawa, co nam zgotuje w trzeciej części pt."Hush". Polecam bardzo!

@tina_booklover

Po tym jak miałam okazję zapoznać się z poprzednim tomem oraz rozczulić się nad przedstawioną w nim treścią, po prostu nie mogłam się doczekać, aż w końcu przyjdzie dzień, w którym to będę mogła zapoznać się z następnym tomem, aby przekonać, czy będzie tak świetny jak poprzedni. Czy był? Przekonajcie się o tym w reszcie recenzji.

I tym razem zachwycałam się nad przyjemnym i łatwym w odbiorze stylem autorki, dzięki czemu całość czytało się szybko i przyjemnie oraz pozostało mi po niej wiele miłych wspomnień, których z pewnością długo nie będę w stanie zapomnieć. Oczywiście nie była to dla mnie nowość, jednak miło jest odkryć, że wraz z pojawieniem się kolejnego tomu, styl i pomysły E.K. Blair nadal pozostają tak niesamowite.

Bohaterowie tej książki nie ograniczają się tylko i wyłącznie do stronic tej książki, oni żyją własnym życiem, a ich świat miesza się z naszym, tworząc coś po prostu niesamowitego, na co z pewnością warto zwrócić uwagę. Ponadto nie są to typowo puści i nie wiadomo jak niesamowite postacie pozbawione wad i skaz. Oni także popełniają błędy i dzięki temu bardziej przypominają nas, normalnych śmiertelników, co według mnie jest naprawdę świetne.

Przyznam szczerze, że sądziłam, że po tym jak Elizabeth zostanie sama, akcja będzie ciągnąć się byleby tylko iść dalej, więc jak wielkie było moje zadowolenie, gdy okazało się, że jest wręcz przeciwnie, a przedstawione tam wydarzenia nadal mogą być ciekawe. Moim faworytem bez dwóch zdań stał się Declan, którego polubiłam za dość specyficzny sposób bycia. Nie chcę zdradzać wam zbyt wiele, gdyż wiem, że nie wszyscy mieli okazję zapoznać się z pierwszym tomem tej serii więc napiszę tylko, że akcja jest tak samo niesamowita co poprzednio, a co za tym idzie godna uwagi.

Przyznam szczerze, że mimo iż spodziewałam się, że zachwycę się przedstawioną tam akcją, nawet nie sądziłam, że ta opowieść pochłonie mnie do tego stopnia, że po chwyceniu tej lektury, nie będę w stanie oderwać się od niej dopóki nie zapoznam się z ostatnią stroną.

Jeżeli więc udało mi się w chociażby maleńkim stopniu pobudzić waszą wyobraźnię, serdecznie zachęcam was do sięgnięcia po tę książkę, bo naprawdę warto i jestem więcej niż pewna, że z pewnością nie zawiedziecie się na przedstawionej tam fabule. Osobiście jestem nią zauroczona i z pewnością jeszcze niejednokrotnie przeczytam ją ponownie. Jak najbardziej polecam!

To nie jest przyzwoita ani układna powieść. Ta historia jest brudna, mroczna, nieraz brutalna. Nierzadko kontrowersyjna i niemoralna. Autorka nie bawi się w żadne półsłówka, dlatego też przemoc, gwałty czy erotyczne sceny, których tutaj uraczymy mogą wstrząsnąć i zbulwersować czytelnika. Echo to książka, która zabrała mnie w chorą rzeczywistość przepełnioną pożądaniem, nienawiścią i bólem. Kontynuacja Bang spełniła wszystkie pokładane w niej nadzieje, dostarczając emocji z najwyższej półki. Ta lektura to istna mieszanka wybuchowa, która obezwładnia, uzależnia i zaskakuje swoją dosadnością. Pisarka wie jak utrzymać i dozować napięcie, co pokazuje kolejny finał pozostawiający czytelnika w srogiej niepewności.

Zacznę dość nietypowo. BANG wywołało furorę. Nie zdążyłam otrząsnąć się, aż tu nagle ukazuje się ECHO. Czy ECHO będzie niosło się w świat, tak samo, jak nasz głos odbijający się od górskich skał czy „ścian lasów”, czy może jak ostatni strzał, którego akustyka zostanie na długo w wyobraźniach czytelników Bang? Jeśli chodzi o mnie to nie lubię „serii/ kolejnych części”, bo uważam, że są słabsze. Czy to samo mogę powiedzieć o Echo? Otóż nie do końca. Echo nie jest gorsze od BANG. Po prostu jest inne, skrajnie różne, inaczej interpretowane.

Początek jest „mozolny” i „nostalgiczny”, wiele wątków zaczyna układać się w całość, tajemnice zostają rozwiązane. I tylko tyle? Otóż nie. Fabuła nagle nabiera tempa, pojawiają się nowe sekrety, adrenalina, wiele emocji i oczywiście zaskoczenie! Czy z tymi bohaterami jest coś nie tak? Po prostu trafił swój na swego. Sceny zawarte w tej książce mogą wywołać obrzydzenie, gdyż opis np. aktów przemocy seksualnej nie należą do łatwej literatury. Zresztą czytelnicy. którzy sięgnęli po pierwszą część, wiedzieli na co się piszą w drugiej, dlatego uważam, że Echo nie jest gorsze od Bang. Wręcz przeciwnie. Moc ciekawej fabuły i silnego erotyku została zachowana.

Elizabeth. Kobieta, która traci wszystko i wszystkich. Były momenty, że ja jako kobieta, nie byłam w stanie jej zrozumieć. Jednak kto ma zrozumieć, jak nie ona sama? Doskwierająca samotność ukazuje dość słabą psychikę zagubionej w realiach bohaterki.

Osobiście nie wiem, jakiej emocji mogłabym się uczepić pisząc swoją opinie, gdyż ta książka daje ich aż nadmiar, ale mogę podsumować wszystko słowami piosenki B.R.O – „Gorzka czekolada”

„Może jest szmatą, krzywe odbicie

Ale *** gdzie są granice? 

Gdzie są granice?[…]

Nie spytam Cię o wiek, 

Bo wiem, że nie wypada

Widać, że lubisz seks, 

Bo ciągle o tym gadasz

Jesteś tak słodka, wiesz? 

To twoja najgorsza wada

Bo w środku jesteś gorzka, 

Jak gorzka czekolada.”

Echo E. K. Blair

Powiem wam, że Bang zostawiła mnie w wielkim szoku, ale to co czuje po przeczytaniu echa to się nie mieści w głowie. Jeszcze zbieram szczękę z podłogi. Po skończeniu Bang cieszyłam się, że mam możliwość od razu sięgnąć po kontynuację serii czarny lotos. Echo to książka, która nie bierze jeńców druzgocze, miażdży i rozwala system.

Elizabeth tutaj poznajemy z innej strony, kobieta traci dwie najważniejsze osoby w jej życiu. Książka ujawnia kolejne fakty z przeszłości bohaterki. Przez większość cześć autorka opisuje próby naprawienia relacji Elizabeth i Declana. Ujawnia jak bardzo popieprzona jest psychika kobiety. Jak wiadomo od miłości do nienawiści jest cienka granica, a na nienawiść zdecydowanie sobie zasłużyła.

Ogólne przemyślenia zdecydowanie ta książka nie jest normalna jest brutalna, opisy szokują, a z bohaterami zdecydowanie jest coś nie halo. Jednak to właśnie jest fenomen tej serii, zdecydowanie nie jest to historia dla każdego więc jeżeli liczysz, że w tej części coś się zmienia i dostaniesz slodko-gorzki romans to nie tutaj. Trzeba przyznać, że trzyma w napięciu, czyta się praktycznie bez mrugnięcia okiem. Wciąga bez reszty, to mroczna historia. Istny rollercoaster emocji żal, ból, gniew. Boję się czym jeszcze nas autorka zaskoczy już się nie mogę doczekać kontynuacji tej serii.

Jeżeli się zastanawiasz czy warto przeczytać? Zdecydowanie TAK!

Gdy echo wybrzmiewa w oddali oznacza, że historia jeszcze się nie kończy. Gdy głosy nie cichną, jest szansa na wszystko. Czy dźwięk ten będzie silniejszy od ciszy, która niesie się w oddali?

Są takie książki na premierę których czekamy z zapartym tchem. Są historię, których finał pozostawia w naszej głowie mnóstwo pytań. Są autorzy, których proza przenika nam do krwi. I bez wątpienia E.K. Blair doskonale odnalazła się w tej roli pisząc serię, która idealnie trafiła w moje oczekiwania i zaskoczyła mnie poprowadzoną fabułą, której intensywna atmosfera zbudowała w mojej głowie prawdziwe obrazy. Dlatego nie mogłam oprzeć się kontynuacji. I otrzymałam historię inną niż jej poprzedniczka, ale zdecydowanie równie dobrą.

Pierwszy tom serii Czarny Lotos zaskoczył nas finałem. Pozostawił w naszych głowach mnóstwo pytań bez odpowiedzi. I zmusił do intensywnego myślenia - co będzie dalej? Okazało się, że autorka miała plan na swoją serię, który rozwinęła w kontynuacji bardziej niż mogłam się spodziewać. Jednak musicie przygotować się na ciąg dalszy, który wydaje się odrębną częścią fabuły. Rozpoczyna się sentymentalnie, niemal nostalgicznie, przywołując wspomnienia. Elizabeth Archer, bohaterka która przecież wcześniej pokazała prawdziwy pazur niezależnej kobiety, zaczęła użalać się nad swoim losem. Zrobiło się więc smutno, nie tak porywająco jak wcześniej, nie tak drastycznie... do czasu, gdy akcja ponownie wskoczyła na tory niekontrolowanej adrenaliny.

Nie mogłam oderwać się od fabuły. Nie mogłam wyjść z podziwu jak łatwo przyszło Blair zmylić mnie pozorami, by w najmniej oczekiwanym momencie ponownie porządnie mną wstrząsnąć. Elizabeth szybko wróciła na pierwszy plan jako przedstawicielka tych bohaterek, które lubię najbardziej - silna, odważna, świadoma, pewna siebie. Kobieta, którą śmiało można byłoby postawić jako wzór do naśladowania, gdyby nie to poczucie lęku emanującego z każdego jej ruchu.

Co kryje się w głowie głównej bohaterki? Co nią kierowało? Jakie wybory zmieniły ją nieodwracalnie? W tej powieści otrzymujemy szansę zajrzenia w głąb umysłu kobiety, która zaskoczyła nas wielokrotnie podejmowanymi decyzjami. Chciała bezwzględnie zemścić się na mężu a wpakowała w sam środek piekła, z którego nie było wyjścia. Żyjąc z piętnem mordercy ukazała cały proces zachodzący w człowieku o zachwianej psychice. Wytrąciła mnie z równowagi swoimi wyborami, zatrzymała głębią postaci, której autorka nadała fantastyczną charyzmę i wiarygodne kształty.

Podsumowując - "Echo" to ścisła kontynuacja "Bang", czyli książki przypominającej emocjonalny rollercoaster. Także tutaj emocje nie mają końca, chociaż przechodzą na drugi plan ustępując miejsca kreacji głównej bohaterki, która pokazała się od strony człowieka z prawdziwie zachwianą psychiką. Mordercze myśli, dramatyczne działania, bezwzględność, która nie ma końca. Inna niż wszystkie, zaskakująca, intrygująca, drapieżna i niebezpieczna. To książka dedykowana tylko tym odważnym, ale ten kto zaryzykuje - na pewno nie będzie rozczarowany.

Zakończenie „Bang” E.K.Blair pozostawiło mnie w osłupieniu i dosłownie wbiło mnie w fotel. Z ogromną niecierpliwością czekałam na „Echo”. Choć pierwszą część przeczytałam już jakiś czas temu, to wciąż w mojej głowie pojawiały się myśli, które nie pozwoliły mi zapomnieć o książce. Czy „Echo” jest lepszą częścią i dostałam odpowiedzi na nurtujące mnie pytania?

Po kilku pierwszych rozdziałach odnosi się wrażenie, że to zupełnie inna książka. Czy gorsza? „Echo” zaczyna się spokojnie i leniwie, jednak nie można powiedzieć, że brak w niej emocji. Autorka zadbała, by z każdą przeczytaną stroną pojawiało się w naszej głowie pytanie: Co tu się dzieje!? Główna bohaterka z przebiegłej i żądnej krwi kobiety stała się zupełnie inną osobą. Elizabeth właśnie zdała sobie sprawę, że straciła dwie osoby, które kochała. Pochowała znienawidzonego męża oraz ukochanego brata i straciła prawdziwą miłość swojego życia, Declana. Zrozpaczona leci do Szkocji, by na własne oczy przekonać się, co straciła, gdy ukochany proponował jej ucieczkę. W Szkocji poznajemy nową Elizabeth, emocje przejmują nad nią władzę, a ona sama przypomina wiecznie szlochającą mimozę. Nie umie poradzić sobie psychicznie z sytuacją, w której się znalazła i zamiast próbować ułożyć sobie życie na nowo, nieustannie okłada się pięściami. Na dodatek powracają obrazy z brutalnej przeszłości, które jeszcze mocniej oddziałują na słabą już psychikę bohaterki. Czy stanie się coś, co sprawi, że będzie normalnie funkcjonować i może ponownie kogoś pokocha?

Początek jest naładowany emocjami i nie są to pozytywne emocje, dominuje tu żal, ból, gniew. Nie śmiałam nawet wyobrażać sobie, co może na mnie czekać w drugiej części „Czarnego lotosu”, ale to jak zaczyna się książka wywołało u mnie ogromne niedowierzanie. Czy ja na pewno czytam kontynuację „Bang”? Na szczęście to była krotka chwila zwątpienia i ponownie E.K. Blair zaserwowała potężną dawkę adrenaliny. Akcja momentalnie nabiera rozpędu, gna przed siebie, aż nie sposób odłożyć lekturę na później. Jak najszybciej trzeba się dowiedzieć, czym nas jeszcze zaskoczy autorka i co się jeszcze wydarzy. A będzie się działo! Elizabeth, choć wciąż jeszcze nie będzie kontrolowała emocji, znajdzie się w ogromnym zagrożeniu. Blair zdradzi nam także kilka bardzo istotnych informacji o ojcu dziewczyny i pojawi się bardzo ważny bohater. Będą emocje!

Fabuła jest jeszcze mocniej zakręcona i książka gwarantuje jeszcze szybszą i niebezpieczniejszą jazdą rollercoasterem. Autorka ponownie spowodowała, że moje serce bilo mocniej a na usta cisnęły się same niecenzuralne słowa. Jeszcze nigdy nie czytałam takiej książki! Zakręconej, ale bardzo dobrej. Spełniła swoje zadanie i ponownie nie mogę o niczym innym myśleć, pragnę, by jak najszybciej pojawiła się trzecia część, potrzebuje tego bardzo! Książka dosłownie emocjonalnie niszczy. Będziemy patrzeć, na miotającą się w swojej rozpaczy bohaterkę, zobaczymy jak poznaje miejsce, w którym mogłaby mieszkać i być szczęśliwą. Zamiast tego straciła wszystkich tych, których kochała, bo czy na kłamstwie można zbudować prawdziwy związek?

Bang, Bang i zostało już tylko echo. Mimo że „Echo” miażdży, wciąż chce się więcej. Książka nie pozwoli Wam o sobie szybko zapomnieć i nie będziecie mogli doczekać się kolejnej części. Nie ma co się zastanawiać, ją trzeba po prostu przeczytać.

Pierwsza część przeczytana w dwa dni i druga tak samo! Tą książkę, po prostu czyta się błyskawicznie i od razu chcemy wiedzieć jak się skończy.

Jak oceniam drugą część? Bałam się jej! Po pierwszych stronach miałam wrażenie, że tutaj już nic nie może się wydarzyć. Wieje nudą i nie wiem jak autorka może pociągnąć dalej temat. Po kilku stronach nagle wielkie WOW , po kolejnych jeszcze większe! Wtedy już wiedziałam, że nie mogę jej szybko odłożyć. Takiego obrotu sprawy KOMPLETNIE się nie spodziewałam. Po kolejnych stronach na jaw wychodzą takie fakty i koneksje, że nigdy bym sama na to nie wpadła. Historia robi się jeszcze bardziej zawiła i poplątana. Osoby, które poznaliśmy już wcześniej tak naprawdę okazują się być zupełnie innymi osobami, a niektóre fakty kompletnie tracą sens. Podoba mi się to, że fakty pokazane w pierwszej części nie są powtarzane i powielane w drugiej, co często ma miejsce w książkach. Dla mnie te dwie książki to jedność.

Jak przeczytacie pierwszą część, to od razu będziecie chcieli sięgnąć po drugą, a czytanie drugiej, bez pierwszej nie będzie wartościowe. Co więcej? Ta część znowu zakończyła się w takim momencie, że od razu chce więcej!

Elizabeth, która w pierwszej części serii była zimną i wyrachowaną kobietą, w drugiej jest całkowitym jej przeciwieństwem.Słaba i załamana wydarzeniami, które miały miejsce. Bohaterka pochowała trzech mężczyzn, z czego dwóch darzyła miłością a trzeciego czystą nienawiścią. Nie może uwierzyć, że osoba, którą obdarowała tak wielkim uczuciem odeszła... A ona, aby poczuć z Declanem silniejszą więź postanawia odwiedzić Szkocję. Miejsce, gdzie wspólnie mieli przeżyć resztę życia. Na miejscu odkrywa coś, co dogłębnie nią wstrząsa. Jednak informacja ta niewiele zmienia, ponieważ traktowana jest jak niewidzialna.

"Echo" pokazuje jak osoba, która była silna może popaść w skrajność i ciągle pogrążać się w większej rozpaczy. Jak niewiele wiemy o przeszłości drugiego człowieka, a mimo to potrafimy na podstawie czynów, zaklasyfikować go jak kogoś najgorszego.

Książka, która jest bardzo brutalna. Wiele w niej przemocy, nie tylko fizycznej, lecz przede wszystkim psychicznej...Bo kiedy demony przeszłości zaczynają Cię nawiedzać, potrzebujesz wsparcia a nie dodatkowego kopniaka, który całkiem Cię zniszczy.

Ta część serii, bardzo mną wstrząsnęła. Była zdecydowanie mocniejsza od pierwszej, lecz akcja rozkręcała się bardzo wolno, przez co miałam chwile znużenia. Jednak zaintrygowała mnie na tyle, że jestem ciekawa jak wszystko się rozegra w kolejnej części.

Po seksownym, oszałamiającym i uzależniającym Bang, przyszła pora na rozbrzmiewające w uszach, ogłuszające Echo, które nie da Ci spokoju! E.K. Blair pompuje w powieść rozrywające serce wspomnienia głównej bohaterki o podwójnej tożsamości. Echo zbrodni pozostawia w człowieku ślad i nigdy nie da o sobie zapomnieć. Zmienia jego duszę i rzuca ją w odmęty demonicznej przepaści. Elizabeth cierpi po wszystkim co zrobiła. To, do czego się posunęła, już nigdy nie da jej spokoju. Dramatyczne wydarzenia wieńczące Bang to jeszcze nie koniec. Otóż Blair dokłada już na samym początku Echo do pieca i serwuje swoim Czytelniczkom kolejny wstrząs. Kontynuacja, czyli Echo przewyższyła moje najśmielsze oczekiwania, usatysfakcjonowała mnie i zaskoczyła. E.K.Blair w umiejętny sposób przedstawiła metamorfozę głównej bohaterki, która z egoistycznej, żądnej zemsty kobiety staje się wrakiem samej siebie. Echo to sieczka jej popieprzonego umysłu, który za jednym dotknięciem, w jednej chwili może ulec zniszczeniu. To powieść, która wzbudza mój podziw. Bardzo rzadko oceniam książkę jako wybitną, ale ta z pewnością zasługuje na tak wysoką notę.

Echo sprawiło, że musiałam wrócić do Bang, jeszcze raz czytałam poszczególne sceny i opis myśli Niny.

Chciałabym pisać i pisać, analizować i analizować, zachwycać się, ale to i tak nie odda wymiaru wstrząsu, który odczujesz na własnej skórze, gdy tylko zaczniesz czytać pierwszą stronę.

Kochani, polecam!

Gdy tylko zaczęłam czytać „Bang”, amerykańskiej autorki E.K.Blair, wiedziałam, że to będzie miłość od pierwszego rozdziału. Ten styl, ta historia, ci bohaterowie, wszystko napiętnowane emocjami do granic wytrzymałości, by finalnie zostawić mnie w rozsypce i totalnym zawieszeniu. Dlatego też z napięciem, wyczekiwałam kolejnej odsłony serii Czarny Lotos. Czy „Echo” wspięło się na wyżyny i zdobyło moje serce jak jej poprzedniczka? Tego dowiecie się w dalszej części recenzji.

„Echo” rozpoczyna się leniwie i bardzo nostalgicznie. Do głównej bohaterki Elizabeth Archer, powoli dociera, że przez swój szatański plan zemsty, straciła nie tylko znienawidzonego męża, ale również brata i miłość swojego życia Declana McKinnona. Miałam ochotę rzucić książkę w kąt, bo to nie było to, czego oczekiwałam. Byłam wściekła, że Wydawnictwo kazało mi tyle czekać na kolejny tom, aż tu nagle BANG! No i zaczęła się na nowo jazda bez trzymanki!

Mimo iż „Echo” jest skrajnie różne od pierwszego tomu, to nie oznacza wcale, że jest gorsze. E.K. Blair zadbała aby poziom adrenaliny był na równie wysokim poziomie, co w poprzedniej części. Uwierzcie, że emocji i zaskakujących zwrotów akcji w tej książce nie brakuje.

Na pełną recenzję zapraszam oczywiście na blog

[Adres usunięty]