Echa nad światem Lustrzanna Tom 4

Finał tak świetnie plecionej historii jest nie lada wyzwaniem dla obu stron. Czytelnik wraz z autorem ma niebagatelne wyzwanie przed sobą. Czytelnik ma swoje wymagania, domysły i nadzieje, które może niekoniecznie spotkają się z rzeczywistością podczas czytania. Autor zaś musi wyjść naprzeciwko temu wszystkiemu, a i jeszcze więcej – naprzeciwko sobie, swoim planom oraz ogromnej ilości czynników, wyskakujących nagle zza rogu. Dabos musiała zmierzyć się z wieloma takimi sprawami, widać to w rozdziałach, w pomostach pomiędzy nimi, które miały zespolić serię w całość.

Czy moim zdaniem autorce się udało?

W znacznej mierze tak! Jestem pod ogromnym wrażeniem całości – piszę to też bardziej w kontekście całego cyklu, który został nieprawdopodobnie dobrze rozplanowany i rozłożony. Wszystko w finale ładnie się spina, nawet małe kanciaste rogi jakoś pasują do tego obrazu. Dabos co prawda popada w utartą dla siebie rutynę, którą widać w całej Lustrzannie. Choć autorka pisze niesamowicie lekko, tak miękko przeprowadza nas przez historię Ofelii, tak również i w czwartym tomie miała swoje momenty przestojowe. Zwolnienie akcji chwilami było aż zbyt mocne – ten finał wręcz krzyczał, pragnący wartkości i dynamizmu. Jednak gdyby tak właśnie się stało, „Echa nad światem” nie byłyby dziełem Dabos.

Trzeba więc przyjąć spowolnienie, jakby bez niego rozpadł się... świat.

Ponieważ pomimo kilku momentów, podczas których mogliśmy odsapnąć, to wszystko zostało rewelacyjnie zespojone. W „Echach...” najwyraźniej widać drogę, jaką przebyli bohaterowie. Jak w stosunku do pierwszego ich pojawienia się wyewoluowali, jak dyrygentka-autorka przeprowadziła ich ścieżką ku czemuś więcej.

I to coś więcej chwyta do samego końca.

Właśnie ta głębia postaci sprawia, że finał moim zdaniem wypada naturalnie i choć boli, to zamysł autorki nie jest ściągnięty z kosmosu. To dzięki protagonistom, antagonistom oraz szarej strefie pomiędzy Lustrzanna jest tak niebywale warta polecenia. Czy sam świat Dabos już nie? Ależ oczywiście, ale... tu właśnie napotkałam takie moje „finałowe potknięcie”. Mam wrażenie, że autorka starała się przedstawić wyjaśnienia ze znanym nam sprytem, tak ujawnienie całokształtu po trosze się niepotrzebnie pogmatwało. Parę razy łapałam się na tym, że gdyby autorka kapnęła małą ilość prostoty, to wyniosłaby ten finał na poziom czegoś niesamowitego. Lecz nie dało się opowiedzieć tego inaczej, niż poprzez skomplikowaną sieć, którą tkała od samego początku.

Ciężko się rozstać.

Finały zawsze wzbudzają nostalgię. Niektórzy czytelnicy pewnie spojrzą na mnie, jakbym postradała zmysły, ale kończyłam „Echa nad światem” z uśmiechem. Bo jednak ta przygoda wzbudzała szereg różnorodnych emocji, emocji które towarzyszyły aż po ostatnią kropkę. A to jest coś niesamowitego – zwłaszcza, że Dabos zawarła tam przewrotną, upartą nadzieję. Coś słodko-gorzkiego, zachęcającego do marzenia, planowania i wzbudzania nadziei na spin-off!

To była świetna przygoda. Czekam na więcej książek Dabos oraz na zobaczenie jeszcze więcej niesamowitej pracy, jaką włożyła ekipa Entliczka wraz z Panem Tłumaczem w powołanie tych powieści na polski rynek wydawniczy!

Najbardziej wyczekiwany finał najbardziej wyczekiwanej serii za mną.

Oczekiwania miałam ogromne, zakończeń alternatywnych, teorii spiskowych i założeń wcale nie mniej. A to wszystko podkręcane przez rozmowy i dyskusje z innymi fanami serii, czekającymi na Echa nad światem równie mocno, co ja.

Doczekałam się. Przeczytałam. I…

Znów mam niedosyt. Ale czy da się nasycić serią, która pochłania, porywa i wyrywa z rzeczywistości niemal całkowicie, a gdy się kończy, pozostaje… pustka?

Ofelia i Thorn w końcu są razem. W końcu się odnaleźli i działają zespołowo. Na to czekałam, nie ukrywam ;) Ale Ofelia nie byłaby sobą, gdyby nie wpakowała się w kolejne kłopoty. Po uszy. Kilka razy z rzędu.

Co dla mnie najważniejsze i najpiękniejsze w tej książce, to państwo Thorn. Ich… jedność, jednomyślność zakładająca wyłącznie dobro tej drugiej osoby. To, jak potrafią zrobić dla siebie wszystko, pójść za sobą w ogień, do piekła i poświęcić cząstkę duszy. To miłość burząca mury i budująca nowy porządek. Miłość, o jaką nigdy bym ich nie podejrzewała, a bardzo chciałam, by była ich udziałem.

Miłość w gestach i między słowami, miłość wyrażana byciem obok wbrew logice, rozsądkowi i losowi.

To najmocniejszy aspekt tej książki i dla samej ich relacji warto czytać.

Przejdźmy teraz do aspektu, który spowodował u mnie bezsenność i ból głowy z nadmiaru myślenia :D

Wiadomości o Rozdarciu, Bogu, Innym, rozpadzie Arek i echach były nam dotąd dawkowane. Powoli, stopniowo podawane, by łatwo przyswoić ogrom wiedzy, ale pozornie wiedzy dość prostej, bo co może być skomplikowanego w tym układzie?

Może.

Całe mnóstwo.

W końcu, gdy wszystko odwraca się do góry nogami i w negatywie… Łatwo nie jest.

Autorka tworzy własną fizykę, własną naukę. W Echach nad światem dostajemy masę naukowych informacji, masę filozofii i metafizyki. Chwilami czułam się jak na wykładzie z fizyki elementarnej i kwantowej w jednym. Pierwszy strzał jest trudny, odczułam go, jakbym dostała obuchem w łeb. Z czasem informacje się systematyzują, wiedza stabilizuje i co nieco dociera.

Podziwiam Autorkę, że tak to przemyślała i wytłumaczyła, choć troszkę skomplikowała sobie i czytelnikowi, nie da się ukryć :P

Jest też jedna rzecz. Spoilerowa, więc powiem bardzo ogólnikowo.

Są takie momenty, których autorowi się nie wybacza. Albo bardzo trudno to zrobić, bo się wcale nie chce przyjąć do wiadomości, że to tak, a nie inaczej.

Mam to odnośnie do Ech nad światem. Nie wiem, jak z tym żyć i bardzo chciałabym, żeby Autorka zdecydowała się coś jeszcze w temacie dodać :D

Czy finał satysfakcjonuje?

Tak.

Ale… Mam to ale ;) mam jeszcze parę pytań, parę wątków, których rozwinięcie chętnie bym przeczytała.

A teraz pozostaje mi tęsknić za Ofelią i Thornem, wyczekując okazji, by powtórzyć całą Lustrzannę, by pobyć z nimi dłużej, a przy okazji poszukać tropów już na początku przygody.

Finał serii "Lustrzany". Czy spełnił ON moje oczekiwania? Tak. Może i nie pieje z zachwytu czy coś w tym stylu, ale już tak mam, że zawsze jestem bardzo oszczędna w słowach. Christelle Dabos stworzyła bardzo przyjemną serię czterech książek, którą zaliczamy do gatunku fantasy. To, co mogę powiedzieć to fakt, że jeszcze nie miałam przyjemności zetknąć się z taką opowieścią. Czytając inne książki z gatunku fantasy, czasem miałam wrażenie, że wątki się powtarzają. Tyle, że z innymi bohaterami. A w serii "Lustrzany" tego na pewno nie ma. Jeżeli ktoś szuka czegoś innego, to myślę, że to mu się właśnie spodoba.