eBook Przebudzenie pdf mobi epub

Pewnej listopadowej nocy na A1 doszło do wypadku samochodowego. W wyniku zderzenia ciężarówki z samochodem osobowym śmierć poniosła Anna. Jan, jej mąż siedział za kierownicą, ale, mimo iż to nie ON spowodował katastrofę, tylko pijany kierowca TIRa nie umiał sobie wybaczyć. Nie potrafił też dotrzeć do córki Marii, która również załamała się na wieść o śmierci matki. W końcu za namową przyjaciela i jednocześnie lekarza psychiatry Jan decyduje się oddać córkę do szpitala psychiatrycznego, licząc, że to wyciągnie ja z marazmu i lekarze pomogą jej zapanować nad napadami agresji, podczas których stawała się nieobliczalna i stanowiła zagrożenie zarówno dla otoczenia, jak i samej siebie. Jan odczuwa ogromny dyskomfort w związku z podjęciem decyzji o oddaniu córki do szpitala psychiatrycznego. Targa nim nieokreślony niepokój, bo jest przekonany, że kiedyś już miał możliwość zapoznać się z obsługą szpitala. Tymczasem Maria zapada w śpiączkę i żaden z lekarzy nie jest w stanie jej z niej obudzić… Co się dzieje na terenie szpitala? Czy Jan podjął słuszną decyzję o pozostawieniu córki w obiekcie w tak trudnym momencie dla ich pomniejszonej rodziny? Niby mieli się nią zaopiekować specjaliści, ale czy to odpowiednia chwila, by zostawić ją samą w zupełnie obcym miejscu? Skąd nagle się wzięło u niego potęgujące uczucie niepokoju?

Autorka była mi wcześniej nieznana, ale już po pierwszych słowach odetchnęłam z ulgą: „Cisza. Fascynujące, w jaki sposób wtapia się w nią Ciemność”. Te zdania bardzo mnie zachęcały do zagłębienia się w lekturze. Rozdziały są podzielone na dni tygodnia. Ten zabieg bardzo mi się spodobał. Miałam wrażenie, że wraz z bohaterami wyrywam kolejne kartki z kalendarza. Historia głównie była przedstawiona oczami Jana, ale Maria również miała w powieści swój głos. Głos ów był dziwny, smutny, niepokojący i w pewnym stopniu bolał jak jątrząca się rana.

O czym właściwe jest Przebudzenie? Autorka prostymi słowami i w przyjemnym stylu poprowadziła mnie krętą ścieżką, ukazując meandry ludzkiej psychiki. Traumatyczne przeżycie, czy choroby takie jak depresja potrafią zamienić życie w koszmar. Podczas lektury nie sposób było nie pomyśleć o kondycji naszej ochrony zdrowia. Psychiatra leży i głośno kwiczy a leczenie dzieci i młodzieży jest prawie niemożliwe. Dokąd to wszystko zmierza? Nikt nic nie robi, liczba osób w różnym wieku cierpiących, chociażby na depresję z dnia na dzień dramatycznie wzrasta, tak samo, jak liczba samobójstw, bo ludzie nie mogą znaleźć profesjonalnej pomocy.

Nie za bardzo potrafię przypisać książkę do konkretnego gatunku, ale to według mnie zaliczyć można na in plus. Jest to dobra, przewrotna historia z bardzo zaskakującym zakończeniem. Krótka, płynna, mroczna, melancholijna, ale dająca do myślenia. Autorka w nietypowy sposób uzmysławia, jak ważna jest rozmowa z drugim człowiekiem. Poczucie obecności i wsparcia. Może to pomóc w pokonaniu bólu po śmierci najbliższej osoby. Polecam, ponieważ uważam, że ten debiut zasługuje na uwagę.

Za możliwość zapoznania się z treścią książki dziękuję Redakcji S[Adres usunięty]

Czytając opis tej książki byłam bardzo zaciekawiona. Wypadek samochodowy, córka w szpitalu psychiatrycznym w śpiączce i obiecane mroczne losy córki i ojca. Brzmi naprawdę mocno i zapowiada coś dobrego. Jednak.. Nie wiem od czego zacząć. Może z tej dobrej strony. To jest debiut autorki. Podobał mi się styl. Jak się wiążą zdania. Płynne przejścia między bohaterami. Pomysł na fabułę. Ale dalej już nie jest tak kolorowo. Książka była zbyt krótka. Dużo pytań pozostawiła. Może się planuje drugi tom? Skończyło się to dość absurdalnie i 80% książki straciło logikę. Autorka weszła w dość trudny temat, ale postanowiła nic nie wyjaśniać. Zapoznała czytelnika z tematem i dała wolną wolę rozwiązania wątków samemu.

Ostatnio miałam przyjemność przeczytać książkę „Przebudzenie” Wiktorii Wawrzyniak. Podchodziłam do niej z pewnym dystansem, bo opis jaki znalazłam był na tyle intrygujący i tajemniczy, że nie byłam w stanie stwierdzić, czy trafi w jakikolwiek sposób w moje gusta. Gdy zaczęłam czytać najpierw czułam takie zaciekawienie, zastanawiałam się co się wydarzy, o co tak właściwie tu chodzi. A zaczyna się tak konkretnie, od tragicznego w skutkach wypadku.

.

W wypadku ginie ukochana żona Jana pozostawiając go z córką Marysią. Skutki takiego przeżycia dla obojga mogą być ogromne, trudne. Marysia zamyka się w sobie, miewa problemy z agresją i bardzo oddala się od ojca. Z czasem za namową specjalistów trafia do szpitala psychiatrycznego, by przy pomocy specjalistów poradzić sobie z przeżytą traumą. Wtedy też dziewczyna dziwnym sposobem zapada w śpiączkę, lekarze są bezradni i nie wiedzą co jest tego przyczyną. Życie Jana komplikuje się wtedy jeszcze bardziej, a ON sam nie potrafi sobie z nim poradzić.

.

W książce został zastosowany ciekawy zabieg, ponieważ poznajemy historię z dwóch stron. Ze strony córki i ze strony ojca, a wszystko razem tworzy nam złożoną i spójną całość. Ale… żeby nie było tak ułożenie to w finale mamy obrót o 180^ i doznajemy takiego szoku jako czytelnicy, że sami nie wiemy jak przyswoić to co się stało. Polecam serdecznie, bo jest to nie długa, ale za to totalnie odjechana historia.

Intrygujący debiut. Tak na szybko mogę powiedzieć po przeczytaniu "Przebudzenia". Nastawiona byłam raczej sceptycznie, okładka sugerowała jakąś fantastykę, może wampiry? A historia jest osadzona w realnym świecie i z zjawiskami nadprzyrodzonymi ma niewiele wspólnego. Autorka weszła na trudny temat choroby psychicznej, namieszała, poplątała, a końcówką uderzyła jak obuchem. Pomysł bardzo ciekawy, ale wykonanie troszkę kuleje. Mam wrażenie, że najpierw powstały kluczowe sceny, dopracowane i przemyślane, a cała reszta jest trochę dopisana "na siłę". Przez to jest trochę nierówno, momentami nudnawo i niezrozumiale. Mimo tego czuję u autorki duży potencjał.

"Cierpiałaś bardziej przez to, że się odsunął. Nie zrobił tego dla ciebie. Myślał o sobie"

~

Kiedyś naukowo udowodniono, że wielu z nas uwielbia doświadczać wyrzutu adrenaliny spowodowanego strachem. Dlatego też ogromną popularnością cieszą się książki z wątkiem tajemnicy, przepełnione mrocznym klimatem i intrygą. Sięgając po „Przebudzenie”, czyli duet naszej polskiej, młodej pisarki – Wiktorii Wawrzyniak - kompletnie nie wiedziałam czego mogę się spodziewać. Już sam opis nadał tego typu atmosferę, więc środek był dla mnie bardzo zachęcający. Zanim podzielę się spostrzeżeniami, po krótce opowiem o czym ta książka właściwie jest.

„Przebudzenie” to historia, w której główną rolę gra Jan. Mężczyznę poznajemy w najgorszym momencie jego życia. Jego żona, Anna, ginie w wypadku, a Janek nie potrafi się z tym pogodzić. Na dodatek, niedługo potem jego córka trafia do szpitala psychiatrycznego. Wszystko w dosyć szybkim tempie zaczyna się sypać. Apogeum złych wydarzeń zwieńcza moment, gdy Marysia zapada w śpiączkę. Gdyby jednak tragedii było za mało, Jan od tej chwili zaczyna doświadczać wielu niewyjaśnionych i tajemniczych wydarzeń, które wkraczają w jego życie i niekoniecznie chcą je opuścić.

Książka zdecydowanie nie była tym, czego się spodziewałam. Podeszłam do niej z małym dystansem, jednak z każdą kolejną stroną czytało mi się coraz lepiej, a minuty niezauważalnie mijały. Historia została przedstawiona bardzo klarownie. Podczas czytania nie złapałam się na momencie, w którym nie wiedziałabym o co chodzi i gubiła się w akcji. Dodatkowo poruszony jest wątek śpiączki i to co w nim uwielbiam, czyli śnienie osoby w niej pogrążonej. Razem z Marią możemy w pewien sposób doświadczać rzeczy, jakich dziewczyna zaznaje będąc we śnie. Jak dla mnie wplątanie tego tematu w całość bardzo dobrze urozmaiciło fabułę. Książka bardzo pozytywnie mnie zaskoczyła, a autorkę muszę pochwalić za bardzo przyjemny styl pisania. Będę czekać na kolejne prace spod jej pióra. Według mnie, „Przebudzenie” jest bardzo dobrym debiutem i zasługuje na o wiele większy rozgłos