eBook Tam, gdzie jest miejsce przy stole mobi epub

6/52/2026

"Tam, gdzie jest miejsce przy stole" Magda Knedler Zwierciadło #recenzja #współpracabarterowa #współpracarecencencka #BożeNarodzenie #zmiany

Początkiem będzie Wigilia

Wigilia, wspólna rodzinna kolacja, czas narodzin Jezusa Chrystusa, czas pokoju, nadziei, radości i miłości. Dla niektórych, tak jak dla naszej bohaterki również dzień urodzin. Emilii Wigilia od zawsze kojarzyła się źle, najpierw przez jej wiecznie krytykującą wszystko co związane z córką matkę, a później, w dorosłym życiu przez jej narzeczonego Krzysztofa i jego rodzinę. W tę Wigilię, Emilia ma dość, wstaje od wigilijnego stołu i wychodzi z domu Krzysztofa, tak jak stała. Porzuca wszystko, dotychczasowe życie, by móc wreszcie oddychać i zacząć żyć od nowa, bez kontrolującego wszystko partnera, bez przemocowego narcyza obok, który odciął ją od przyjaciół i znajomych.

Dla Emilii Wigilia stanie się początkiem. Od tego dnia, powoli, dzień po dniu, kobieta będzie starać się odbudować swoje życie, odbudować siebie. Pomogą jej w tym ludzie, którzy staną się jej przyjaciółmi i opoką. Andrzej, samotnie opiekujący się córką, Tereska, która odeszła od męża, Artur, o dramatycznej przeszłości, i jeszcze kilku innych Wrocławian. Każde z nich ma jakąś opowieść, własną traumę do przeżycia i drogę do przebycia. Spotykają się co miesiąc 24 na spotkaniach nawiązujących do Wigilii, by wśród najbliższych, przyjaciół odnaleźć ciepło i bliskość i by móc rozwiązać swoje problemy.

Emilia rozwinie swoją działalność logopedyczną, wynajmie pokój. Odetnie się całkowicie od dotychczasowego życia, ale ono nie będzie chciało tak łatwo odpuścić. Czy Emilia i jej nowi przyjaciele uporają się ze swoimi traumami i odnajdą szczęście w życiu? Czy rok to wystarczający czas by zmienić swoje życie? Przekonacie się sięgając po "Tam, gdzie jest miejsce przy stole".

Ostatnio nastał jakiś hype na temat przemocowych związków czy to w literaturze czy kinematografii, to ważny i trudny temat, więc dobrze, że jest poruszany, może dla kogoś stanie się przysłowiowym "kopem" do rozpoczęcia zmian w swoim życiu.

Autorka w omawianej powieści ukazuje nie jedną, a kilka traum, powiązanych ze związkami bądź relacjami. Przyznam, że mnie najbardziej poruszyła historia Artura, ta jego dzielna walka w pokonaniu agorafobii, przyznam, że czytając jak powoli, krok po kroku wychodzi z domu, miałam łzy w oczach.

Książka jest wzruszająca, porusza ważne tematy, nawiązuje w swojej fabule do świąt Bożego Narodzenia, mamy tu przywoływane kolędy i piosenki świąteczne, miesięcznice Wigilii, rozważania jednej z bohaterek o właściwym miesiącu narodzenia Jezusa Chrystusa, mamy tu wiele historii i relacji, które zmieniają ludzkie życia.

Jedyne co mi trochę przeszkadzało to te momenty w których autorka częstuje nas wiedzą z psychologii, logopedii i brzmiało to, przynajmniej w moim odczuciu, jak wstawki z poradnika, podręcznika naukowego. Lecz to jedyny zarzut z mojej strony. "Tam, gdzie jest miejsce przy stole" to piękna, choć bolesna historia, przynosząca nadzieję, że zawsze można zacząć od początku, i że nowonarodzony Bóg może stać się naszym światłem rozpraszającym ciemności, które nas otaczają, trzeba tylko mu zaufać i że Wigilia jak jest początkiem życia Jezusa Chrystusa jako człowieka, tak może stać się naszym nowym początkiem.

Za egzemplarz do recenzji dziękuję wydawnictwu Zwierciadło.

Gospodarze własnego losu: O odwadze porzucania cudzych scenariuszy w powieści „Tam, gdzie jest miejsce przy stole” Magdy Knedler.

W ciszy przed pierwszym słowem kryje się prawda, a każda droga powrotna do siebie zaczyna się od odwagi porzucenia tego, co niszczy. Dom to nie tylko mury – to przede wszystkim kojące poczucie, że nasze istnienie ma znaczenie, choć paradoksalnie to właśnie najbliższe miejsca stają się często scenami cichych, domowych dramatów. Budując wokół nas mury wyższe niż te zewnętrzne, bliscy sprawiają, że w pędzącym świecie łatwo przeoczyć moment utraty własnego głosu. Stajemy się echem cudzych oczekiwań, a odzyskanie siebie – bolesne niczym nauka chodzenia na nowo – okazuje się jedyną drogą, by zasiąść przy stole życia jako gospodarz, a nie tylko gość.

Powieść „Tam, gdzie jest miejsce przy stole” Magdy Knedler stanowi dowód na to, że prawdziwa bliskość nie wynika z więzów krwi, lecz rodzi się tam, gdzie człowiek ostatecznie żegna toksyczną przeszłość. Wyobraźcie sobie wigilijny wieczór przeszyty chłodem lęku i upokorzenia, w którym Emilia podejmuje decyzję graniczną: zostawia luksusowe więzienie i rusza w nieznane. Ta fizyczna ucieczka szybko ewoluuje w podróż duchową, a postać antagonisty, nakreślona z bolesnym realizmem, staje się katalizatorem zmian poprzez subtelną przemoc psychologiczną. Każdy krok bohaterki ku wolności zamienia się w osobiste zwycięstwo czytelnika nad tyranią codzienności.

Autorka mistrzowsko operuje kontrastami, zderzając luksus pozorów z surową autentycznością wspólnoty ludzi poturbowanych przez los. To właśnie pośród obcych Emilia odkrywa, że przynależność buduje się na prawdzie, a siła kobiecej solidarności i prawo do słabości stają się fundamentem jej nowej tożsamości. Siła tej opowieści tkwi w precyzyjnej psychologii – pisarka unika czarno-białych barw, pokazując powolny proces „rozmrażania” emocji, od paraliżującego wstydu aż po odzyskane poczucie sprawstwa.

Konstrukcja utworu balansuje między realizmem a onirycznym, gęstniejącym klimatem, gdzie fabuła płynie niespiesznie, dając czytelnikowi przestrzeń na kontemplację zimowego odosobnienia. Styl twórczyni cechuje elegancja i wrażliwość; posługuje się językiem plastycznym, unikając zbędnego patosu na rzecz głębokiej metaforyki. Ta subtelność sprawia, że opisy przemocy i osamotnienia zyskują wymiar uniwersalnej pieśni o ludzkiej duszy.

Choć akcja dzieje się w grudniu, nie jest to typowa historia świąteczna – Boże Narodzenie stanowi jedynie tło dla rozważań o kondycji człowieka i odwadze dokonywania trudnych wyborów. Dzięki temu książka zachowuje aktualność o każdej porze roku, stając się ważną lekturą dla każdego, kto szuka drogi wyjścia z cienia traumy. Nie broni się ona sezonową atmosferą, lecz merytorycznym i emocjonalnym ciężarem.

Spotkanie bohaterów przypomina zbiorową terapię, podczas której każda postać musi skonfrontować się z własnymi demonami. Kluczową rolę odgrywa tu symbolika pustego talerza – w tradycji czekającego na wędrowca, tutaj oznaczającego naszą własną, odrzuconą prawdę. Aby szczerze ugościć drugiego człowieka, musimy najpierw zaakceptować prawo do bycia sobą we własnym życiu.

Lektura wywołuje głęboki rezonans, pozostawiając nas w stanie oczyszczającej refleksji, gdzie poczucie niesprawiedliwości ustępuje miejsca nadziei. Tekst zmusza do przewartościowania relacji i stawia pytania o cenę społecznej akceptacji, sprawiając, że po jego odłożeniu odnajdujemy w sobie nową przestrzeń na empatię i wyrozumiałość. Portret Emilii staje się zwierciadłem naszych lęków, a jej przemiana – impulsem dla tych, którzy tkwią w marazmie, do walki o własną godność.

Polecam tę pozycję osobom poszukującym głębi, szczególnie tym, którzy znajdują się na życiowym zakręcie. Historia Emilii daje siłę, by przestać być tłem w cudzym scenariuszu i zacząć pisać własną, wolną opowieść. Ostatecznie jest to manifest powrotu do korzeni własnego „ja”. Zamykając te strony, powracamy do ciszy wspomnianej na wstępie – nie jest to już jednak cisza lęku, lecz spokój człowieka wolnego, który przestał być intruzem we własnej codzienności.

Logopeda Emilia nigdy nie lubiła świąt. Wcześniej święta rujnowała jej matka i ciotka, które uwielbiały dogryzać dziewczynie, a potem ich miejsce zajęła matka Krzysztofa, partnera Emilii. W te święta coś pęka w kobiecie. Po dziesięciu latach w związku, w którym Krzysztof zaczął kontrolować każdy aspekt życia Emilii, łącznie z kontrolą wydatków zarobionych przez nią pieniędzy, ta „kradnie” własną kartę płatniczą i ucieka. Zdesperowana prosi o pomoc Tomasza „fizjoterapeuty, od którego wynajmuję gabinet w jego studiu.” Tomasz proponuje, aby tymczasowego zatrzymała się u niego i jego partnerki. Wkrótce proponuje jej, aby wynajęła pokój u Andrzeja, mężczyzny z dramatyczną przeszłością. Według Tomasza, ta dwójka może się świetnie dogadać i wzajemnie sobie pomóc. Przez Tomasza poznaje Andrzeja, samotnego ojca przeuroczej Izy oraz Teresę, która odeszła od męża. Niedługo po przeprowadzce do Andrzeja, przekonuje się, że nowi znajomi mierzą się z własnymi niełatwymi przeszłościami, a żeby odczarować święta, obchodzą miesięcznicę wigilijną. Czy ta dziwna zbieranina, poranionych przez los ludzi, może jeszcze zaznać szczęścia? Czy uda się odczarować święta i pogodzić z przeszłością? Czy następne święta uda się świętować w spokoju?

„Tam, gdzie jest miejsce przy stole” Magdy Knedler, jest powieścią, która mocno mnie zaskoczyła. Czytając opis wydawcy, myślałam, że po kilku stronach dotyczących toksycznego związku, w jakim tkwiła Emilia, opowieść skręci w stronę lekkich świątecznych opowieści, w których ludzie, mimo trudnej przeszłości, za sprawą magii świąt zmieniają swoje życie i spotykają swoją drugą połówkę. Nie mogłam się bardziej pomylić! I nie mogę się bardziej cieszyć z tej pomyłki.

Knedler stworzyła mądrą i bolesną opowieść, w której poruszyła tak ważne społecznie tematy jak toksyczne związki, przemoc psychologiczna, ekonomiczna i fizyczna, brak gotowości na macierzyństwo, trudne relacje na linii rodzic-dziecko, a nawet agorafobię i podwójne standardy w podejściu policji do przemocy domowej innej, gdy agresorem jest mężczyzna w stosunku do kobiety i innej, gdy to kobieta jest agresywna w stosunku do mężczyzny.

Ta powieść jednocześnie boli i daje nadzieję. Bolą motywy wymienione powyżej, boli zło wyrządzone w związkach, boli odrzucenie, jednak dla równowagi Autorka pokazuje, jak dzięki uporowi, profesjonalnej pomocy psychologicznej i pomocy oddanej grupy przyjaciół można wyjść na prostą. Można krok po kroku, dzień za dniem budować lepsze jutro. Można odbudować siebie, nawet jeśli ma się poczucie, że zostaliśmy bezpowrotnie złamani. Można stopniowo próbować odbudować poczucie bezpieczeństwa. Można zacząć od nowa.

To nie jest powieść do przeczytania w jeden wieczór, choć nie powiem, że nie wciąga, wręcz przeciwnie, historia każdego z bohaterów wciąga i każdemu z nich kibicowałam, życząc jej/jemu odnalezienia szczęścia, choć odrobiny. To powieść, którą się przeżywa, która daje do myślenia. Mam nadzieję, że trafi w ręce ludzi, którzy chcą zdobyć się na odwagę i wyjść z toksycznej relacji, może ta powieść, da im ten impuls, żeby o siebie zawalczyć.

Na zakończenie muszę tylko dodać, że w powieści znajdziecie dużo odniesień religijnych i etnograficznych, w końcu bohaterowie świętują Boże Narodzenie. W tym wątku znajdziecie zarówno odniesienia do Biblii, jak i zwyczajów bożonarodzeniowych i ich pochodzenia.

Z kronikarskiego obowiązku muszę odnotować wspaniałe wydanie z barwionymi brzegami stron.

Polecam wszystkim, którzy lubią dobrą literaturę obyczajową, która nie stroni od trudnych tematów.

"Zawsze ktoś komuś jest potrzebny. Niczego nie zrobimy w pojedynkę."

Stracone szanse, zmarnowany czas, ale jednocześnie nadzieja na lepsze jutro. Bohaterowie z ogromnym bagażem trudnych i bolesnych doświadczeń muszą w końcu znaleźć siłę, aby postawić na siebie i żyć dalej, oddychając pełną piersią. O ile Emila bez większych strat psychicznych zerwała z nadmiernie kontrolującym partnerem, tak dramatyczna przeszłość Artura odcisnęła na nim znaczące piętno, na długo zamykając go w więzieniu własnego domu i zlęknionej duszy. Również pozostali bohaterowie, z którymi zaprzyjaźniła się Emilia niosą ze sobą ciężki bagaż doświadczeń. Wspólnie organizują comiesięczne przyjęcia nawiązujące do wigilii. Dzięki tym spotkaniom dzielą się problemami i obdarzają wsparciem w ich rozwiązaniu.

Niestety przeszłość usilnie próbuje zaburzyć ich spokój.

Kto wygra tę walkę?

Lektura trudna, emocjonalna i dająca do myślenia. Autorka przekazała w ręce czytelnika powieść niesamowicie ważną i potrzebną. To nie tylko obraz ludzkich traum i sposobów na poradzenie sobie z nimi. To również piękna historia o akceptacji samego siebie, a także drugiej osoby. To też powieść o sile przyjaźni i prawdziwej miłości, która nie wymaga i oczekuje, a daje siłę i motywację do działania.

Czytajcie. Polecam!

Muszę przyznać, że książka ta mnie oczarowała nie tylko jako czytelnika, ale też jako psychologa.

To książka o odnajdywaniu siebie po trudnych przeżyciach, ale napisana mądrze. Ukazuje zarówno ogrom emocji z jakimi musi się mierzyć osoba, która w końcu powiedziała dość. Odkrywa też cały mechanizm przemocy psychicznej i że czasami z zewnątrz jej nie widać. Autorka z dużą prawdziwością pokazuje jak ta manipulacja pokazuje się najpierw w małych rzeczach, by w końcu zawładnąć całą osobą.

W książce tej znajdziemy różnych bohaterów po przejściach, z zaburzeniami lękowymi, po przemocy fizycznej czy psychicznej, często samotnych i niezrozumianych, którzy w końcu tworzą paczkę przyjaciół i akceptują siebie takimi jakimi są. Dzięki temu że są razem i robią wigilię dla ludzi dziwnych czują swoje wzajemne wsparcie.

Ta książka nie tylko wzrusza, ale także inspiruje i daje nadzieję, że każdy zasługuje na swoje miejsce przy stole (takim przy którym czuje się dobrze),będąc sobą, z własnym bagażem doświadczeń. Natomiast jeśli coś nam nie służy warto jednak zaryzykować i to zostawić by poszukać szczęścia gdzie indziej, mimo trudów z jakimi będzie trzeba się zmierzyć.