eBook Przecież zaraz wrócę pdf mobi epub

"-Prze­cież zaraz wrócę… To tylko trzy mie­sią­ce. Nawet nie za­uwa­ży­cie mojej nie­obec­no­ści."

Trzy słowa, które zmieniają życie żony i matki dwójki dzieci. Wyjazd męża, który już nie wróci. Oczekiwanie, oswajanie się ze stratą. Jak przejść przez żałobę gdy tak naprawdę nie można pożegnać ukochanej osoby? Wsparcie przyjaciółek, które starają spotykać się regularnie, rozmowy, radzenie sobie z problemami. Zwykła codzienność normalnego człowieka. Julia chce pokazać wszystkim, że da sobie radę, że nie potrzebuje pomocy, a wewnątrz powoli się rozpada...

"Ból z cza­sem mija. Prze­sta­je palić jak otwar­ta, ją­trzą­ca się rana. Wspo­mnie­nia i tę­sk­no­ta po­zo­sta­ną. Nie będą jed­nak już tak nie­zno­śnie trud­ne, jakby ktoś wy­szar­py­wał ci serce. Do­pie­ro, kiedy to zro­zu­miesz, bę­dziesz mogła być szczę­śli­wa."

Mądry człowiek z teścia Julii. Wspierający, dający rady, kochający wnuczki. Takich ludzi warto mieć obok siebie, przy takich osobach wiesz, że może być dobrze.

"Przecież zaraz wrócę" to nie tylko próba radzenia sobie z życiem samotnej mamy. To również co nieco o działalności Fundacji DKMS (w której sama jestem zapisana jako dawca szpiku), o chorobie, woli walki, wyzdrowieniu, ale i przegranej, która innych pcha do działania by pomagać więcej.

Ta książka zostawiła we mnie niedosyt. Zakończenie jest emocjonujące i osobiście chciałabym wiedzieć - co dalej? Bo to nie jest tak oczywiste, szczególnie dla Julii, która musi stoczyć kolejną walkę. I której los na drodze postawił mężczyznę godnego uwagi. I powrót...

Polecam wam ten debiut, warto poświęcić tej książce swój czas i pomyśleć nad swoim życiem.

"Do­pó­ki nie tra­fisz na prze­szko­dę, to nigdy nie je­steś w sta­nie prze­wi­dzieć, ja­kie­go ry­zy­ka się po­dej­mu­jesz."

W życiu trzeba mieć cel. Cel to nie tylko marzenia. To pierwsza myśl, która przychodzi do głowy, kiedy otwierasz rano oczy. To satysfakcja, gdy widzisz, że twój plan ma szansę na powodzenie. Cel – to światło na końcu tunelu, gdy wokół panuje mrok.*

Ile razy w naszym życiu używany słowa „zaraz”? Zaraz to zrobię, zaraz przyjdę, zaraz poświęcę ci czas, zaraz wrócę, zaraz spojrzę, zaraz cię przytulę, zaraz zadzwonię… Mogłabym tak wymieniać i nie byłoby końca. Cały czas coś odkładamy, bo przecież mamy jeszcze czas. Tylko co zrobić, gdy nagle okazuje się, że już nie będziemy mieli szansy na zrobienie tych rzeczy? Może warto żyć chwilą i nie myśleć, że przecież jutro też jest dzień…

Zarys fabuły

Julia to kobieta, która sporo przeszła, ale nigdy się nie poddaje i podąża do przodu. Pochodzi z wioski i niestraszna jej ciężka praca, uparta i wytrwała, pokochała dwa razy, za pierwszym razem jej serce zraniono tak, że bała się zaufać ponownie, ale Robert był wytrwały. Teraz są szczęśliwą rodziną, mają starszą córkę i młodszego syna. Własny dom i w miarę stabilną sytuację finansową, razem pokonują kolejne dni, jednak gdy świat dopada pandemia, mężczyzna dostaje propozycję wyjazdu do Bergamo. Ma tam pomagać jako lekarz, ale to też szansa, by zebrał materiały do habilitacji. Wbrew zdaniu żony wyjeżdża na trzy miesiące, które szybko miną i zaraz wróci… Tylko okazuje się inaczej i Julia musi stawić czoła samotnemu wychowywaniu dwójki dzieci oraz innym pojawiającym się problemom, a tych w ostatnim czasie los jej nie szczędzi.

Do sięgnięcia po Przecież zaraz wrócę w głównej mierze przekonał mnie opis. Zapowiadał lekturę życiową, o tym, że najlepszych historii nie trzeba szukać daleko, bo mogą nimi być te nasze codzienne losy. Pełne wyzwań, radości, trosk i codziennych spraw.

Moje wrażenia

Pierwsze co rzuca się w oczy w trakcie czytania i to dość szybko, to warsztat pisarki. Gdybym nie wiedziała, że Przecież zaraz wrócę jest debiutem, byłabym pewna, że Magdalena Lilla ma na swoim koncie już sporą ilość książek. Książka jest niezwykle dojrzała, bogata w przemyślenia i napisana przepięknym językiem. Przez kilka pierwszych rozdziałów bardziej właśnie zachwycałam się tym, jak dobrze dopracowaną dostałam powieść, niż całą resztą. A dla mnie w ostatnim czasie to ogromny plus patrząc na to, jak kiepską korektę ma wiele cudownych książek. Tutaj wszystko jest dopieszczone. Oczywiście to nie jest jedyny plus tej powieści, bo tak naprawdę skrywa w sobie wiele motywów, które są bliskie każdemu z nas, a do tego nie brak w tym wszystkim emocji. Może nie uderzających z mocą tarana, ale powoli pozwalającym nam wczuć się w losy bohaterów i z nimi zżyć. Bo w ich historiach można odnaleźć cząstkę swoich przeżyć, trosk i tego, co skrywamy w głębi duszy.

Słów kilka o bohaterach

I chociaż postaci jest dość dużo, to główną bohaterką jest Julia. To jej historię poznajemy bardzo szczegółowo, od czasów szkolnych, przez studenckie, aż po dorosłość i obecną teraźniejszość. Na przykładzie tej kobiety autorka przypomina, że nie trzeba mieć traumatycznych przeżyć, by czuć, że los nas doświadczył. Czasami te porażki i codzienne potknięcia okazują się równie trudne oraz budujące w nas siłę do walki. Julia jest wytrwała, kocha swoje dzieci, ma przyjaciół, wbrew wszystkiemu jest gotowa nieść pomoc, nawet gdy czuje niechęć drugiej osoby. I w tym wszystkim stara się pogodzić ze stratą, bólem serca i kolejnymi problemami.

Na zakończenie

To jedna z tych książek, której nie powinno się oceniać przed dotarciem do ostatniego zdania. I nie jest to opowieść dla każdego, bo w Przecież zaraz wrócę nie brak zaskakujących oraz poruszający momentów, ale nie ma tutaj, nie wiadomo jakich uniesień lub przygód. To bardziej fragment z życia kobiety przeplatany wspomnieniami. Przepełniony całą gamą emocji – żalu, smutku, radości, nadziei, przyjaźni, miłości… Jestem pewna, że każdy czytelnik odbierze ją inaczej, bo będzie na nią patrzył przez pryzmat własnych doświadczeń, ale z całą pewnością wzbudzi w nim dużo refleksji i zatrzymania się w tym biegu życia. A finał? Czuje niedosyt, potrzebuje więcej, mam tyle pytań i nadziei na dalsze losy bohaterów. Z jednej strony rozumiem, czemu tak się skończyła, z drugiej moje serce protestuje.

Przecież zaraz wrócę to na wskroś życiowa i emocjonalna lektura. Napisana przepięknym językiem, skłaniająca do przemyśleń i przypominająca o tym, jak ulotne bywa życie oraz szczęście. Cieszmy się tym, co mamy, czerpmy z tych radosnych momentów garściami i nie mówmy „zaraz”, bo nigdy nie wiemy, czy będzie dane spełnić nam tę obietnicę odłożone w czasie…

"Szczęście to ta chwila co trwa

Szczęście to piórko na dłoni

Co zjawia się gdy samo chce

I gdy się za nim nie goni..."

(A. Jopek, "Na dłoni")

"Przecież zaraz wrócę" to debiutancka powieść Magdaleny Lilla, która miała swoją premierę końcem ubiegłego roku. Mimo, że to pierwsza próba literacka autorki, w żaden sposób nie rzuca się to w oczy. Wręcz przeciwnie, warsztat pisarki jest na naprawdę wysokim poziomie, książka wyróżnia się na tle innych debiutów dbałością o język i taką życiową dojrzałością, wyrażoną przez różnorakie przemyślenia. Choć głównym tematem powieści jest motyw straty oraz umiejętność radzenia sobie z jej efektami, na kartach książki znajdujemy też liczne wtrącenia dotyczące realiów covidowych, problemów dotyczących nastolatków oraz wskazówki terapeutyczne. To nie jest płytka historia o niespełnionej miłości, lecz propozycja dla wszystkich tych, którzy szukają w literaturze głębi.

Bohaterką powieści jest Julia. Historię tej kobiety poznajemy dosyć szczegółowo, bo od wczesnej młodości, kiedy to przeżyła pierwsze miłosne rozczarowanie. Później cała opowieść jest trochę szarpana, bo następują przeskoki w czasie. Przenosimy się do teraźniejszości, by po chwili wrócić do wydarzeń z przeszłości, dzięki czemu możemy pełniej zrozumieć motywy postępowania bohaterki. Choć taki zabieg może okazać się dla czytelnika męczący, ma on również określony cel. W ten sposób autorka testuje naszą czujność, ale też przedstawia nam rozgrywające się wydarzenia z różnych perspektyw, przez co mamy pełniejszy obraz całej sytuacji.

Od samego początku historia dostarcza czytelnikowi wielu emocji, których zakres jest bardzo szeroki. Odczuwamy żal i smutek, by po chwili z uśmiechem śledzić następujące po sobie wydarzenia. Jednak najwięcej wrażeń wywołuje chyba końcówka książki. Z początku nasza uwaga skupia się na kolejnym złym doświadczeniu, które przypadło w udziale Julii, na szczęście dalszy rozwój wypadków przynosi wyraźną poprawę jej sytuacji. Co prawda, odczuwam pewien niedosyt, gdyż cała historia urywa się w najmniej spodziewanym momencie. Z chęcią widziałabym jej rozwinięcie, które pozwoliłoby mi zaspokoić moją ciekawość.

Rozpoczynając lekturę "Przecież zaraz wrócę" miałam zupełnie inne oczekiwania. Z pewnością nie spodziewałam się tego, co dostałam, a co wzniosło mnie na wyżyny. Książka niejednokrotnie zmusiła mnie do refleksji, do zastanowienia się nad pewnymi kwestiami, o których nie myśli się na codzień. Jestem przekonana, że ta lektura na długo zapisze się w mojej pamięci.

Dzięki książce przypomniałam sobie jak kruche jest ludzkie życie i, że szczęście to, tak naprawdę, krótkie chwile, ulotne momenty, czas spędzony w gronie najbliższych.

Nie należy odkładać go na później. Nigdy nie wiemy, co nas spotka w danym momencie.

Moja ocena 8/10.

A co jeśli to "zaraz" nigdy nie nastąpi?

Żyjemy z myślą, że na wszystko mamy czas, a co jeśli tak nie jest? Czy jeśli pewnego dnia nie wrócisz, czy żyjesz tak jakby jutra miało nie być?

Julia jak każdy z nas ukształtowana przez życiowe doświadczenia i wpływ ludzi na jej codzienność budzi się każdego dnia, by stawić czoła problemom. Jej serce zdążyło już raz pokochać i pęknąć w drobny mak zanim posklejane było gotowe znowu zabić mocniej dla Roberta. Cała historia zaczyna się właśnie od niego, tego jednego dnia który przesądził o miesiącach samotności, tęsknoty, strachu i niepewności. Julia musiała pogodzić się z brutalną rzeczywistością i żyć dalej dla swoich dzieci. Każdego dnia otwierała oczy i żyła dla nich i dla wspomnień. Trudny czas pandemii niczego nie ułatwiał wręcz przysparzał kolejnych trosk. Był taki czas, że opadała z sił, wtedy na ratunek przychodzili bliscy. Nigdy nie była sama i zawsze troszczyła się o innych. Bliskie spotkanie ze śmiercią hartuje człowieka pokazuje jak cenne jest życie i jak ważne jest podarowanie nadziei na możliwość "powrotu". Życie to podróż, kolejne zakręty to doświadczenia nigdy nie jest łatwo przeważ[Adres usunięty] górkę, ale każdy ma w sercu cel do którego dąży a cel to nic innego jak " światło na końcu tunelu, gdy wokół panuje mrok".

Autorka opisuje historię kilku osób. Jedną z nich jest przyjaciółka głównej bohaterki to na jej przykładzie uświadamia nas jak ważna jest idea dawstwa szpiku. Możemy dać komuś czas na życie, możliwość powrotu do normalności i być źródłem nadziei, która zawsze zagnieżdża się głęboko w sercu chorego i cichutko czaka, bo to ona umiera ostatnia. Cicho towarzyszy i ogrzewa swoim ciepłem. Romantyzm i realizm przeplata się w osobowościach głównych bohaterów.

W tej książce przeszłość przeplata się z teraźniejszością, wspomnienia otulają swoim płaszczem ogrzewają serce, teraźniejszość napawa lękiem, ale każdy dzień to nowe wyzwanie, które stawia życie.

Zapewne niektórzy z was odnajdą tu część swojej historii, obudzą własne wspomnienia, a może poprostu będą strona po stronie poznawać całą historię swoimi oczami.

Julia, główna bohaterka, to kobieta pracująca jako dziennikarka, ale jest też matką i żoną. Choć z tym ostatnim to okazuje się, że raczej zostaje wdową. Czas pandemii nie był dla nikogo łaskawy. Sama ten okres wspominam nie najlepiej. Mąż Julii to lekarz, który postanowił wyjechać do Włoch, by tam pomóc tamtejszym lekarzom, jednak i jego choroba dopadła. Nie wrócił do kraju i do rodziny, zaginął. A nasza bohaterka musiała być jednocześnie matką i ojcem dla dzieci, ale też musiała stawić czoło jako głowa rodziny, bo z pewnych niewyjaśnionych powodów miała zamrożony dostęp do kasy na wspólnym koncie. Niemniej, zawsze mogła liczyć na przyjaciółki, bo na teściową niestety nie. Jednak tak czy owak, nasza bohaterka to taki typ człowieka, który nie za bardzo lubi w ogóle kogokolwiek prosić o pomoc. Choćby miała stanąć na głowie, to chce radzić sobie sama. Dużym wsparciem jest też dla niej jej córka, która pomaga przy młodszym bracie. Jednak i ona w pewnym momencie zmaga się z różnymi problemami, ale jak na swój wiek i tak jest bardzo dojrzała. Czym tutaj bohaterowie nas zaskoczą? Warto przeczytać i się przekonać.

Ogólnie bardzo ciekawa historia, w której poznajemy losy Julii od jej narodzin, przez dzieciństwo w jednej z Kaszubskich wsi ( nota bene, całkiem blisko mnie, bo to moje okolice ), potem poprzez dorastanie i dorosłość. Obserwujemy jej sercowe wzloty i upadki. Jej małżeństwo i niełatwe relacje z teściową. Wszystko dzięki dwóm czasom w tej książce. Denerwowały mnie tutaj pewne szczegóły, jak dokładny typ maseczki, którą ktoś miał ubrane, albo te wszystkie historie i opowieści o historycznych postaciach. Owszem, były dobrze wkomponowane w treść całej sytuacji, ale jak dla mnie za dużo ich tutaj było. Za dużo fachowych nazw. Ja rozumiem, że rodzina lekarzy, to i fachowe nazewnictwo tutaj występuje. Ale musimy pamiętać o tym, że książkę czytają nie tylko ludzie związani ze światem medycznym. Nie mogę zarzucić autorce tego, że poszła z tematem po łebkach. Ale mogę to, że aż za fachowo podeszła do tematu. :) Na szczęście te urywki nie odbierają nic całej historii. Bo uwierzcie, ale są tu i mega zabawne historie, jak choćby zjazd na nartach z gołą pupą - kto? i jak do tego doszło? Sami doczytacie. Ale uśmiechniecie się tu kilka razy i to na głos - gwarantuję! Są tutaj też takie proste mądrości, takie z życia wzięte, które bardzo mi się spodobały.

"... - Jak masz lat trzydzieści kilka i małe dziecko, to marzysz, aby przespać ciągiem całą noc. Jak przekraczasz czterdziestkę, a twoje pociechy są na tyle duże, że cię nie budzą... i już, już myślisz, że zostaniesz w objęciach Morfeusza bite osiem godzin... to i tak wstajesz na siku..."

Jako żona i matka, osobiście przeżywałam te wszystkie rozterki Julii, te wszystkie kłopoty, bolączki i trudy. Cieszyło mnie to, że miała wsparcie w przyjaciółkach, że córka bardzo dorośle podchodziła do całej niełatwej sytuacji i pomagała mamie jak tylko mogła. Ta niechęć teściowej do synowej biła po oczach, choć ja do dziś nie rozumiem, jak niektórzy mogą uważać, że wybranka czy wybranek naszego dziecka jest nieodpowiednia/ni dla niej czy niego?! No heloł!!!! Moi rodzice na szczęście nigdy nic nie mieli do mojego wybranka, który jest moim mężem. Co do teściów, to ja nie narzekam, bo mam świetnych teściów. A tutaj autorka naszykowała takie normalne, ludzkie relacje, które raz są chłodne, a raz wręcz gorące. Sporo wspomina się tutaj też o DKMS - czyli o Międzynarodowym Centrum Dawców Szpiku. A swoją drogą, to ja do DKMS należę od kilku lat. Ty też jesteś w ich bazie??? Trudny okres dla Julii nastaje, kiedy to dowiaduje się, że jej mąż zaginął. Ciała nie ma, ale wie, że był chory. Musi pogodzić się z faktem, że męża już nie ma. Ale jest ona i są dzieci, którymi trzeba się zająć. Trzeba jeszcze wrócić do pracy i być żywicielem rodziny. A co się stanie, jeśli i Julię dopadnie coś złego? Kto w takim przypadku miałby zająć się dziećmi? Wydaje mi się, że nasza bohaterka za dużo tutaj bierze na siebie. Taka typowa Zosia samosia. Chce radzić sobie ze wszystkim sama, nawet kosztem własnej siebie. Innym pomaga jak może. Dzieli się tym co ma. Ale o pomoc dla siebie nie lubi prosić. Oby nie odbiło się to jej czkawką. Dodam Wam jeszcze, że zakończenie zaskoczyło mnie, a nawet bym powiedziała, że takiego obrotu sprawy się nie spodziewałam. Totalny szok!