eBook Niematki mobi epub

Książka jest przeznaczona dla czytelników powyżej 16 roku życia.

Carolyn próbuje się pozbierać po śmierci męża. Pewna sytuacja sprawia, że szef wysyła ją do małego miasteczka Raeford by ta sprawdziła pogłoskę jakoby klacz urodziła zdrowego, ludzkiego chłopca...

W miasteczku Carolyn spotyka zamknięta społeczność, która lepiej traktuje koni niż ludzi. Wkrótce wśród pól znalezione zostają okaleczone ciało konia i człowieka. Im dłużej kobieta wnika w to społeczeństwo, zauważa, że zaczyna tracić kontakt z rzeczywistością.

✨

Książka jest nietypowa. Historia momentami bywa dość niepokojąca. Z pewnością trzyma w napięciu, a duszny klimat tylko wyostrza zmysły czytelnika. Nic nie jest tak proste, jakby się wydawało. Sprawa, która zaczyna badać Carolyn ma głębsze dno.

To historia o kobiecej wściekłości, cielesności i traumie. To wszystko w otoczeniu nierealnych sytuacji jak to, że koń rodzi człowieka. Generalnie daleka jestem od książek, które pokazują nierealne rzeczy ale coś mnie do tego tytułu ciągnęło.

Książka jest pograniczem horroru ale czy napewno? Czytałam mocniejsze, jednak tu mamy to głębsze dno, które niektórym może uświadomić pewne rzeczy. Do tego mieszkańcy miasteczka są niczym sekta, która szczelnie zamknęła się w swoich przekonaniach i nie wpuszcza nikogo z zewnątrz.

Jeśli lubicie dość absurdalne historie ale z pewną puentą to zachęcam do poznania tego tytułu.

Raeford. Małe miasteczko w którym każdy się zna. Nie każdy jednak zna swoje najmroczniejsze sekrety. Po tym jak w mediach pojawia się informacja o tym, że koń urodził ludzkie dziecko, Carolyn Marshall - dziennikarka, zostaje wysłana do tejże mieściny, aby zbadać sprawę. Mieszkańcy są zdystansowani i zamknięci, jednak kobieta nie zamierza rezygnować. Nie spodziewa się jeszcze, że to, co odkryje będzie dużo mroczniejsze, niż wydawało się na początku...

Muszę przyznać, że miejsce do którego zamiera nas Leslie Anderson jest fantastycznym tworem złożonym ze słów. Dzięki nim moja wyobraźnie nie miała problemu ze zbudowaniem obrazu miasteczka Raeford, które było pełne błota, szarości, smutnych ludzi i mroku przez który dreszcz przebiega po plecach mieszkańcom.

Ze strony Carolyn, wjeżdżamy w sam środek wydarzeń, które zmierzają do kulminacyjnego momentu. Autorka nie traktuje czytelnika jak kretyna, któremu poprzez proste dialogi musi tłumaczyć wszystko. Pojawiają się szczątkowe informacje uzyskane od mieszkańców, a resztę jako odbiorcy, musimy poskładać sobie sami.

Mieszkańców poznajemy z różnych perspektyw, ponieważ każdy rozdział skupia się na kimś innym. Rozumiem zabieg poszerzenia naszego spojrzenia na sprawę, która nie byłaby możliwa, gdybyśmy przez całą książkę przebywali tylko z Carolyn. W końcu nie jest ona częścią tej zamkniętej społeczności, a kimś kto węszy. Z drugiej strony nie można się przez to poznać jednego bohatera dogłębnie i ostatecznie nie jest dla nas tak ważne historia się skończy, bo nie jesteśmy związani z kimś na tyle, żeby mu dopingować.

Klimat rzeczywiście jest mroczny i buduje napięcie. A choć dreptamy po cienkim lodzie czekając aż wszystko się zawali, jednocześnie idziemy brawurowo naprzód.

Pojęcie czegoś, co czyha w lesie, poprzez odkrywanie kolejnych kart i tajemnic, traci pierwiastek strachu wywoływanego w czytelniku.

Brakuje domknięcia kilku wątków. Za to przedstawienie hermetycznej społeczności i ich obrzędów, jakichś przesądów - to jest na pewno na plus.

Momentami autorka pisze w dziwny sposób i trochę gryzie mi się to z językiem, którego używa w większości powieści. Te krótkie momenty kojarzą mi się z próbą stosowania trochę poezji, trochę oniryzmu - być może ma brzmieć to tajemniczo i wprowadzać większe napięcie, natomiast mam wrażenie, że daje efekt przeciwny do zamierzonego.

Z mojej strony polecam - jest to naprawdę udany debiut. Przez mnogość wątków i dobrze zbudowaną atmosferę miasteczka, rozdziały szybko się pochłania. Dla fanów kryminału i odrobiny dreszczyku.

"Niematki" to historia, która już opisem budzi zaintrygowanie. Znajdą się tu elementy kryminału oraz folk horroru, a konie, zgodnie z sugestią okładki, grają tu dużą rolę, podobnie jak kobiety, co z kolei zwiastuje tytuł.

Marshall to dziennikarka, która po stracie męża zostaje oddelegowana z dala od miasta, by nabrała nieco dystansu, w pracy nad dziwacznym tematem. Kraj obiegła bowiem wieść, że w tym niewielkim miasteczku klacz urodziła ludzkie dziecko.

Brzmi to absurdalnie i nieco makabrycznie, ale myślę, że właśnie ten niecodzienny pomysł może przyciągnąć do tego tytułu czytelników, którzy poszukują czegoś nietypowego.

Jeśli chodzi o elementy, które mi się spodobały w tej książce to niestety nie ma ich wiele, ale jako największy plus wskazałabym klimat. Naprawdę czuć duszną atmosferę niewielkiego miasteczka przesiąkniętego strachem i tematami tabu, co dodatkowo potęguje dość duże odcięcie od reszty świata.

Kolejna sprawa to dość ambitny pomysł na opisanie tej historii z wielu perspektyw, i choć najwięcej miejsca dostała sama Marshall, to autorka zaserwowała wiele rozdziałów oczami przeróżnych mieszkańców miasteczka. Niektórzy dostali tylko parę stron, nie wszystkie perspektywy mi się podobały, ale właśnie moim ulubionym rozdziałem był taki, z perspektywy młodej dziewczyny, która wystąpiła tylko raz.

Niestety, nawet jak na debiut, minusów też wyłapałam sporo. Przede wszystkim fabuła i jej źle rozłożone tempo - autorce praktycznie przez całą książkę nie udało się zaangażować mnie w tę historię, nie wzbudziła we mnie ona za bardzo ani emocji, ani refleksji.

Nie polubiłam praktycznie żadnej postaci, a już zwłaszcza głównej bohaterki, która wydała mi się nijaka i niespójna.

Samo rozwiązanie całej sprawy wypadło wg mnie dość miałko i tanio, choć był tu potencjał. Rytuał i pradawna istota wspierająca kobiety w pozbywaniu się niechcianych ciąż mogłyby być ciekawe, ale finalnie mało mnie cokolwiek ruszyło:/

Ciężko mi ocenić ten ten tytuł, gdyż były tu elementy, które mi się spodobały, jak np. fajny klimat, finalnie jednak czuję się zawiedziona. Liczyłam, że książka mnie jakkolwiek zaangażuje, a mocno się przy niej wynudziłam

Są książki, które zaczynają się od absurdu. I nie wiem jak Wy, ale czasami lubię sięgnąć po takie "inne" historie. Takie, że człowiek czyta opis, marszczy brwi i myśli: „serio"? I dlatego też skusiłam się na „Niematki”, bo właśnie z nimi było dokładnie tak, że czytałam sobie zapowiedź i nagle czytam o klaczy, która urodziła ludzkie dziecko, no i miałam takie "co jest?!". Musiałam więc zgłębić wnętrze książki, bo czułam, że to historia z tych, które z pozoru brzmią jak lokalna plotka, ale z czasem okazują się czymś znacznie głębszym, bardziej organicznym, mrocznym i pulsującym emocjami. I na początku to wszystko brzmiało jak tania sensacja z brukowca, ale im dalej w tę historię, tym mocniej czułam, że to wcale nie jest żaden żart, tylko coś, co powoli wpełza pod skórę.

Carolyn Anderson zabiera nas do Raeford, miejsca, które mogłoby nie istnieć na żadnej mapie, gdzie najbliższy przystanek autobusowy znajduje się 10 minut drogi od cywilizacji. To miejsce gdzie cisza dźwięczy głośniej niż słowa, a powietrze pachnie sekretem i gnijącym sianem. Wszyscy się tam znają, żyją stukotem końskich kopyt, które są wszechobecne, piękne i jednocześnie przerażające w swojej dzikości. Mieszkańcy w tym miejscu obcych traktują z nieufnością. Dziennikarka przybywa tam, by rozwikłać groteskową plotkę o klaczy, która miała urodzić ludzkie dziecko, a wpada w sam środek sekretów. To opowieść o kobietach, o tym, co w nich tłumione, przekazywane z pokolenia na pokolenie jak zły gen, o winie, wściekłości, wstydzie i o tym, jak długo można milczeć, zanim milczenie samo zacznie krzyczeć.

Muszę przyznać, że pierwsze rozdziały mnie zachwyciły, był dobrze oddany, duszny, mglisty, nieco senno-halucynacyjny klimat. Czuć go na każdej stronie. Czytając, miałam wrażenie, że sama jestem w Raeford, w miejscu gdzie wszyscy się obserwują, a każdy uśmiech ma drugie dno. I nawet ja, jako czytelnik, czułam, że nie jestem tam mile widziana. I to uczucie niepokoju, które rośnie z każdą stroną. Autorka świetnie potrafi budować napięcie bez tanich straszaków. Nie ma tu potworów wyskakujących zza rogu. Groza jest subtelna, pełzająca. Czasem to tylko jedno zdanie, które nagle sprawia, że czujesz chłód na karku. Raeford to miejsce, które nie lubi przybyszów. To świat, w którym koń ma więcej godności niż człowiek, a każda kobieta nosi w sobie cień matki, której nie potrafiła zrozumieć. Ale nie wszystko zagrało idealnie. W drugiej połowie książki momentami brakowało mi tempa. Fabuła trochę się rozmywa, jakby mgła Raeford wdarła się również między strony. Są też fragmenty, gdzie styl autorki staje się zbyt coachingowy, jakby próbowała tłumaczyć emocje bohaterki zamiast je pokazywać. To lekki zgrzyt, zwłaszcza w historii, która z założenia ma być mroczna i niepokojąca. Nie jest to horror, który straszy, raczej taki, który nie pozwala odetchnąć. Groza rodzi się tu z codzienności, z rozmowy w kuchni, z milczenia sąsiadki, z odgłosu kopyt w nocy. Autorka łączy folkowy mistycyzm z elementami kryminału, tworząc opowieść, w której bardziej niż o zbrodnię chodzi o prawdę, jaka dojrzewa w kobiecym ciele.

„Niematki” nie są książką, która zachwyci każdego. To historia z pogranicza snu i koszmaru, w której realizm pęka jak cienka skorupa, a spod niego wypływa coś nieokreślonego, może mit, może prawda. Kto szuka krwawego horroru, może się zawieść. Kto szuka opowieści o tym, jak dziedziczymy traumy i jak natura mści się za ludzką pychę, będzie zachwycony.To powieść o kobietach, które mówią przez ciszę. O matkach, które nie urodziły, i o tych, które urodziły coś, czego nie chciały. O miejscu, gdzie koń i kobieta dzielą ten sam los, by służyć, milczeć i trwać. Finał? Zaskakujący, ale nie w taki sposób, że zbiera się szczękę z podłogi. Bardziej w duchu: „aha, więc o to chodziło…”. Może nie powalił mnie na kolana, ale był satysfakcjonujący.

Za co lubię: klimat, niepokój, oryginalny pomysł.

Za co mniej: momenty przegadania i spowolnione tempo.

Dla kogo: dla fanów folk horroru, dusznych miasteczek i opowieści o kobietach, które mają w sobie coś pierwotnego i nieokiełznanego.

Muszę przyznać, że mam niemały problem z oceną tej książki. To taka pozycja, która nie jest zła, ale nie jest też dobra. Po prostu jest. To historia, którą można przeczytać dla relaksu i niedoszukiwania się głębszego sensu. Idealna na urlop. Momentami autorkę ponosiło z językiem i przypominało to bajerę „coacha” niż książkę z gatunku horroru i kryminału. To jednak nie zmienia faktu, że fabuła zaciekawia i chociaż pomysł, że klacz urodziła ludzkie dziecko, jest absurdalna, to ciekawiło mnie, jak do tego podeszła autorka i co finalnie okaże się prawdą. Czytając, nie miałam ochoty rzucić książki na półkę, by tam została zapomniana, ale też nie towarzyszyły mi jakieś wielkie emocje podczas lektury. Po prostu, jeśli szukacie czegoś do przeczytania z legendą o „czymś z lasu” i małą społecznością w tle, a do tego lubicie klimat koni, to jest to lektura dla was. Mnie brakło wyrazistych emocji i dynamiczniejszej fabuły.