eBook Dom dla lalek mobi epub

„Dom dla lalek” to thriller, który od pierwszych stron trzyma w niepewności i skutecznie miesza tropy. Muszę przyznać, że książka okazała się wyjątkowo nieprzewidywalna. Gardner wciąga czytelnika w poszarpaną, pełną luk psychikę Nicky Frank – kobiety, która po wypadku zmaga się z urazem mózgu i problemami z pamięcią. Razem z nią próbujemy poskładać wydarzenia w logiczną całość, ale każde nowe wspomnienie wydaje się tak samo wątpliwe jak poprzednie.

Od początku zarówno służby, jak i czytelnik zostają wrzuceni w wir poszukiwań małej dziewczynki, Vero, która rzekomo jechała z Nicky samochodem. Z czasem jednak pojawia się pytanie, które podważa wszystko: czy ta dziewczynka w ogóle istnieje, czy to tylko fragment chaosu w głowie bohaterki? Ta niepewność napędza całą historię i świetnie buduje napięcie.

Książka wymaga od czytelnika skupienia — fabuła jest zawiła, pełna drobnych detali i psychologicznych niuansów. Ale kiedy już wejdziesz w ten klimat, naprawdę trudno się oderwać. Każda kolejna strona dokłada nowy element do układanki. Śledzimy działania sierżanta Wyatta Fostera, próbując razem z nim odkryć, co wydarzyło się tej feralnej nocy i kto mówi prawdę.

To historia pełna niewiadomych, zwrotów akcji i gęstego, tajemniczego napięcia. Z jednej strony czujesz zagrożenie, z drugiej — współczucie dla kobiety, której umysł sam ją zdradza. A im dalej brniemy, tym wyraźniej widać, jak mocno przeszłość potrafi wpłynąć na całe nasze życie. Książka przypomina, że dzieciństwo — często dalekie od ideału — potrafi zostawić ślad, z którym musimy sobie radzić już jako dorośli.

„Dom dla lalek” to thriller emocjonalny, niepokojący i angażujący. Idealny dla kogoś, kto lubi, gdy fabuła wymyka się prostym schematom, a prawda nie jest podana na tacy.

Współpraca: @wydawnictwoalbatros

Thrillery spod pióra Lisy Gardner to prawdziwa gratka dla miłośników złowieszczych i posępnych opowieści. Jednak tym razem obok podróży po najmroczniejszych zakamarkach ludzkiej natury porusza także najczulsze jej struny. Jesteście ciekawi jaki koszmar skrywa „Dom dla lalek”?

Ogromna krzywda skrywana latami, ból rozdzierający od środka, emocje buzujące głęboko pod skórą.

„Dom dla lalek” to historia, która niepostrzeżenie wdziera się do naszej duszy i pozostawia po sobie trwały ślad. Niby thriller, ale podany w taki sposób, okraszony taką dawką dezorientacji, że nie sposób przestać o nim myśleć. Totalnie przejmujący, absorbujący, nieprzewidywalny i uwierający niczym przysłowiowy kamień w bucie. Trudna, bolesna i przerażająca opowieść, która pozostaje z czytelnikiem na dłużej. Wstęp nie zapowiada aż tak intrygującej historii, aż tak przerażającej prawdy, którą skrywa niniejsza powieść. Wraz z totalne zagubioną bohaterką próbujemy odróżnić prawdę od fikcji, teraźniejszość od przeszłości, a to nie należy do łatwych zadań. Autorka totalnie miesza nam w głowach, serwuje niezwykle złożoną opowieść, wyprowadza na manowce, a finalnie totalnie zaskakuje i porusza. Bardzo przemyślana historia. W dodatku dopieszczona w każdym calu.

Jaki związek ma wypadek samochodowy, w którym ucierpiała główna bohaterka z przerażającym zaginięciem dziewczynki sprzed trzydziestu lat?

Przeczytajcie i przekonajcie się sami. Gwarantuję, że warto!

Czy zdarzyło Ci się kiedyś obudzić z poczuciem, że Twoja pamięć kłamie? Że nie jesteś pewna(-y) czy to co siedzi w Twojej głowie naprawdę się wydarzyło?

Sięgając po „Dom dla lalek” byłam przekonana, że dostanę solidny thriller i… tyle. Nie oczekiwałam od tej historii czegoś nadzwyczajnego. Jednak Lisa Gardner zafundowała mi historię, która od pierwszych stron wbija w fotel i nie pozwala złapać oddechu aż do samego końca. Już sam punkt wyjścia jest niepokojący: Nicole Frank nie powinna przeżyć wypadku. A jednak przeżywa. Ranna, zdezorientowana, w deszczu i ciemności, wspina się po pomoc, powtarzając jak mantrę jedno imię: Vero. Kim ona jest? Czy naprawdę istnieje?

Od tej chwili zaczyna się gra pozorów, w której ja - jako czytelnik - co chwilę zmieniałam zdanie. Wierzyć Nicky czy nie? Uraz mózgu, luki w pamięci, brak rodziny, brak przyjaciół, podejrzany mąż i seria „przypadkowych” wypadków z przeszłości. Wszystko tu pachnie kłamstwem albo przynajmniej półprawdą. Foster próbuje oddzielić fakty od urojeń, ale im głębiej kopie, tym bardziej czułam, że grunt usuwa mu się spod nóg. I mnie razem z nim.

Najmocniejsza w tej historii jest warstwa psychologiczna. Gardner nie idzie na skróty. Każe nam siedzieć w głowie bohaterki, która sama nie wie, czy może ufać własnym wspomnieniom. To uczucie niepewności jest duszne, lepkie i bardzo sugestywne. W pewnym momencie złapałam się na tym, że bardziej niż rozwiązania zagadki boję się odpowiedzi na pytanie: kim tak naprawdę jest Nicky Frank? I co, jeśli prawda okaże się gorsza od najczarniejszych podejrzeń?

Tempo powieści jest świetnie wyważone. Akcja rusza od razu, ale autorka daje też przestrzeń na emocje, na wątpliwości, na powolne odkrywanie kolejnych warstw tej historii. Co chwilę wydaje mi się, że już wiem, w którą stronę to zmierza - po czym Gardner sprytnie podsuwa nowy trop i wywraca moje założenia do góry nogami. Lubię takie książki, które zmuszają do ciągłego kwestionowania własnych teorii.

Relacje między bohaterami, szczególnie między Nicky a jej mężem, są pełne napięcia i niedopowiedzeń. Tu nic nie jest oczywiste, a każde „kocham” brzmi podejrzanie.

To nie jest thriller, który straszy tanimi sztuczkami. To raczej opowieść o pamięci, traumie i o tym, jak łatwo można zbudować komuś świat z kłamstw… albo samemu w nim zamieszkać. Po zamknięciu książki zostałam z tym nieprzyjemnym, ale fascynującym uczuciem, że największe zagrożenie często kryje się nie w ciemnym lesie, tylko w naszej własnej głowie.

Ocena: 8/10 - bo jeśli lubisz thrillery psychologiczne, które grają na emocjach, mieszają w głowie i nie dają prostych odpowiedzi „Dom dla lalek” to bardzo dobry wybór. Dla mnie to jedna z tych historii, które czyta się szybko, ale myśli o nich zostają na długo.

Uwielbiam thrillery, w których do samego końca nic nie jest oczywiste, a mistrzostwo w robieniu czytelnikowi wody z mózgu osiągnęła moja ulubiona autorka thrillerów kryminalnych, Lisa Gardner.

W „Domu dla lalek”, trzeciej części cyklu z byłą policjantką Tessą Leoni, niemal do ostatnich stron nie wiemy, czy Nicky Frank, „kobieta, która dwa razy powróciła z martwych”, jest ofiarą, sprawcą, czy może osobą szaloną. Trudno się temu dziwić, gdy odkrywamy, że w krótkim czasie doznała kilku urazów głowy, w tym jednego w wyniku poważnego wypadku samochodowego.

Jej narracja pełna jest niewiadomych, luk w pamięci i traum wyzierających ze wspomnień naznaczonych strachem i przemocą. Czy jednak dogłębne przekonanie o zaginięciu córeczki Vero i desperackie próby jej odnalezienia są tylko wytworem otumanionego umysłu? Czy wobec tak silnych, matczynych emocji można wierzyć jej mężowi, że nigdy nie mieli dziecka?

Czytając tę książkę, nieraz czułam się tak samo zagubiona jak Nicky. Przez tę ciągłą niepewność trudno darzyć bohaterkę jednoznacznymi uczuciami, czasem miałam ochotę nią potrząsnąć, innym razem przytulić. Pierwszoosobowa narracja pozwala zanurzyć się w jej skołowanych myślach niczym we mgle. Majaczą w niej kształty, które po bliższym przyjrzeniu okazują się czymś zupełnie innym, niż się wydawało. To sprawia, że ten thriller drażni i fascynuje jednocześnie.

Na szczęście w tym chaosie mamy kogoś, kto potrafi wyłuskać z mgły konkretne elementy. I tym razem jest to nie jedna osoba, a trio, które wzajemnie się uzupełnia. Choć sprawę prowadzi Wyatt, partner Tessy Leoni, w moim odczuciu to kobiety wychodzą tu na pierwszy plan. Tessa, patrząc na sprawę przez pryzmat własnych, bolesnych doświadczeń, zauważa to, co inni przegapiają. Natomiast wisienką na torcie jest pojawienie się D.D. Warren, mojej ulubionej, bezkompromisowej detektyw. Obserwowanie, jak te trzy silne osobowości składają w całość rozsypane puzzle pamięci Nicky, to czysta przyjemność. A okazuje się, że w jej odmętach kryje się o wiele więcej, niż ktokolwiek mógłby przypuszczać…

Ta powieść nie jest prostą zagadką kryminalną, lecz fascynującą i przerażającą zarazem podróżą przez zakamarki straumatyzowanego umysłu. Autorka pokazuje, że pamięć potrafi być naszym największym wrogiem, a jej utrata mechanizmem pozwalającym przetrwać. Więcej Wam nie zdradzę, powiem tylko na koniec, że rozwiązanie tej zagadki szokuje, a ta historia zostaje w głowie na długo. Gorąco Wam polecam, bo dla takich historii i takich emocji warto zarywać noce!

Nicky przeżywa tajemniczy wypadek samochodowy i zgłasza zaginięcie córki Vero, mimo że jej mąż i dokumenty potwierdzają, iż kobieta nie ma dzieci. Śledztwo odsłania serię wcześniejszych urazów głowy i kłamstw, które każą postawić pytanie, czy Nicky jest ofiarą manipulacji, czy sama ukrywa prawdę.

"Dom dla lalek" to historia o totalnym zagubieniu, niepewności i strachu, które wciągnęły mnie od pierwszych stron i nie pozwoliły złapać oddechu aż do samego końca. Czytając tę książkę miałam nieustanne wrażenie, że grunt usuwa mi się spod nóg, tak jakby autorka chciała, żebym razem z bohaterką błądziła we mgle domysłów oraz podejrzeń. Co prawda bardzo szybko ułożyłam sobie swoją własną teorię odnośnie wypadku i Vero, wszystko wydawało mi się być logiczne i pasujące do znanych mi schematów thrillerów psychologicznych, jednak byłam w ogromnym błędzie. Autorka z łatwością wywróciła wszystkie moje przypuszczenia do góry nogami i to w taki sposób, który jednocześnie zaskakuje i zachwyca. W tej historii dzieje się naprawdę wiele, każda scena wnosi coś zupełnie nowego, każde odkrycie rodzi kolejne pytania, a napięcie nawet na moment nie opada. Wielokrotnie czułam dreszcze na plecach i łapałam się na tym, że czytam z przyśpieszonym oddechem, nie mając kompletnie pojęcia komu mogę zaufać. Wszystko wydawało się być iluzją, a poczucie dezorientacji narastało z każdą kolejną stroną. Osobiście uważam, że właśnie te wątpienie we wszystko było największą zaletą tej książki i dzięki temu była tak wciągająca i emocjonująca. Lisa buduje napięcie nie tylko poprzez akcję, ale również przez psychologię bohaterów i ich relację. Każdy dialog, każdy gest i każda drobna wskazówka mogły całkowicie zmienić odbiór wydarzeń, przez co wciąż czułam się jakbym balansowała na granicy prawdy i fałszu razem z Nicky. Finał był dla mnie absolutnym zaskoczeniem, kompletnie innym od moich przypuszczeń, jednocześnie spójny z całą fabułą. Po odłożeniu książki długo analizowałam wcześniejsze wydarzenia i uświadamiałam sobie, jak sprytnie autorka prowadziła czytelnika od samego początku. Jest to historia, która z pewnością na długo ze mną zostanie.