Dżungla

Zastanawialiście się kiedyś jak będzie wyglądała przyszłość?

Ja bardzo często analizuje swoją przeszłość i zastanawiam się nad przyszłością, nie tylko tą najbliższą, ale też tą bardziej odległą. Tą za kilkadziesiąt albo nawet kilkaset lat.

Pan Sypeń w "Dżungli" przedstawił swoją wersję przyszłości.

Przenosimy się do XXIII wieku, gdzie nastąpiła już kolonizacja Marsa. Ludzie rezydują zarówno na Czerwonej Planecie, jak i Ziemi. Wiele się zmieniło, a życie na żadnej z zamieszkanych planet nie jest łatwe, każda ma swoje problemy. Ludność Ziemi boryka się z krwawymi dyktaturami i ciągłymi wojnami- o ziemię, zasoby i pożywienie. Problemy ludności Marsa z dnia na dzień stają się coraz bardziej poważne- wyższa śmiertelność, zaburzenia fizyczne w rozwoju, deformacje narządów, choroby psychiczne, depresja doprowadzająca ludzi do uzależnień. Sprawa całkowicie komplikuje się, gdy na planecie pojawia się dżungla, twór, nad którym nikt nie jest w stanie zapanować.

Niemożliwa do opanowania i zbadania dżungla stale się rozrasta, zbliżając się bezpośrednio do siedlisk ludzkich. Stanowi ona ogromne zagrożenie dla cywilizacji Marsa. Powstaje wiele teorii o tym, czym w rzeczywistości jest dżungla- zaczynając od tych, sugerujących, że jest ona tworem nienaturalnym, wytworzonym przez człowieka, po te, które wskazują na przywracanie pierwotnego kształtu życia na Czerwonej Planecie i procesy obronne planety, następujące na skutek rozwoju cywilizacji ludzkiej.

Co jest integralną częścią dżungli i jej siłą napędową?

Ludzie zamieszkujący Marsa są osobnikami narażonymi głównie na choroby psychiczne i depresje, szczególnie przez stale piętrzące się problemy, które bezpośrednio prowadzą do poważnych uzależnień. Są jednostkami o niskiej samoocenie, zdającymi sobie sprawę z własnych niedoskonałości, z którymi starają się walczyć poprzez wprowadzanie udoskonaleń w swoich ciałach. Priorytetem staje się ukrycie swojego wieku.

Wśród cywilizacji Czerwonej Planety nie spotykamy postaci dziecięcych. Dorośli nie związują się w długotrwałych związkach partnerskich, prowadzą bogate życie erotyczne. Ludzie stają się niestali i niestabilni w uczuciach, często potrzebują kogoś, kto pomoże im w rozwiązywaniu problemów, spełniając funkcję psychologa. Często sięgają też po pozytywki, będące narzędziem do odtwarzania pamięci.

"Czyż nie jest to jeden z symptomów kresu, jaki osiągnęła ludzkość, kresu swych możliwości?"

Sypeń stworzył świetną powieść z gatunku science fiction, której dopełnieniem są dopracowane elementy graficzne oraz znakomicie wykreowane postacie. Fabuła została przedstawiona z punktu widzenia dwóch bohaterów- Daniela, mnemonisty, produkującego pozytywki, oraz Franceski, kobiety pracującej jako naukowiec, która urozmaica sobie życie używkami i stosunkami seksualnymi. Obydwoje dążą do odkrycia prawdy o dżungli.

Prowadzenie fabuły z punktu widzenia dwóch, całkowicie odmiennych, postaci sprawia, że w książce nie ma monotonii. Dodatkowymi atutami jest zastosowanie prostego języka, krótkie rozdziały i niezbyt rozbudowane, ale jakże barwne opisy, ułatwiające wizualizację poszczególnych sytuacji.

"Wirujące, punktowe światła co chwila drażnią jej siatkówkę, wybuchają w czaszce przyjemnym, jasnym bólem, gęstym jak miód, uszy wypełnia basowy, rytmiczny pomruk wprawiający w drżenie całe jej ciało, rozchodzący się regularnymi falami po wszystkich jej komórkach."

Początkowo trudność sprawiało mi zrozumienie pewnych słów, określających zawody, miejsca czy przedmioty, wykreowanych przez autora, jednak w miarę czytania powieści, wszystkie niejasne elementy zostają wytłumaczone. Sprawa dżungli nie została wyjaśniona, a mi, jako czytelnikowi kłębią się w głowie liczne pytania, na które nie znalazłam odpowiedzi.

Książka wciągnęła mnie bez reszty, także mam nadzieję, że doczekam się jej kontynuacji, z jeszcze lepszą szatą graficzną!