Dziewięć miesięcy i osiem dni

Miłość kiedyś łączyła ją z mężem, jednak pomału zaczęli się od siebie oddalać, zaczęła się wypalać, aż w końcu nie pozostało z niej nic. Rozstanie było jedynym słusznym krokiem i pewnego dnia do niego doszło. Nie stało się to nagle, nie było to wielkim szokiem, od dawna się zapowiadało, że w końcu do niego dojdzie. Jedynie co im się udało, za co Małgorzata może być mu wdzięczna, to dwójka prawie dorosłych dzieci. Teraz to one, praca oraz pasja są jej codziennością i tak naprawdę nie czuje potrzeby, aby coś zmienić. Tworzy na płótnie, wkładając w to nie tylko wiele pracy, ale również serce i wychodzi jej to naprawdę dobrze, chociaż sama nie do końca w to wierzy. Na odwrotach pisze krótkie teksty, które sporo dla niej znaczą.

Kobieta nie szuka partnera, nowego związki, miłości. Jednak pewnego dnia w jej życie wkracza pewien prawnik. Poznają się przypadkiem, a między nimi rodzi się coś na, co żadne nie liczyło. Łukasz również ma za sobą pewną przeszłość, która nie była tak kolorowa, jakby chciał. Czy Małgorzata zaryzykuje i otworzy się na nowy związek? Co z tym, co się między nimi dzieje ma wspólnego przepowiednia? Czy odnajdą wspólnie szczęście?

Przyznaję się, do czytania książki „podchodziłam” kilkukrotnie. Niestety nie podeszła mi jej forma, zupełnie inna niż w książkach, po które sięgałam do tej pory. Tu mamy tak jakby pamiętnik, przemyślenia. Jest bardzo mała ilość dialogów, których mnie bardzo brakowało. Przez to nie mogłam się wciągnąć, a czytanie mi się dłużyło i to pomimo że sama historia mi się podobała. To opowieść o miłości, ale również przemyśleniach, emocjach, o które bohaterowie się nie podejrzewali.

Małgorzata jest bohaterką dość ciekawą. Ma za sobą nieudane małżeństwo, nie do końca wierzy w siebie. Kiedy poznaje Łukasza, nie planuje z nim przyszłości, bardziej cieszy się tym, co jest, żyje chwilą. Tylko czy to aby na pewno dobre rozwiązanie? To już zależy od punktu widzenia, a jak było w jej przypadku, musicie odkryć sami.

„Dziewięć miesięcy i osiem dni” to książka, w której historia mi się podobała, jednak forma, w jakiej została napisana, jest niestety nie dla mnie. Czy polecam? Jeśli lubicie formę, o jakiej mowa w recenzji to tak, w innym przypadku książka może męczyć, zamiast odprężać.

Recenzja pojawiła się również na moim blogu - Mama, żona - KOBIETA

Kochani, przychodzę dzisiaj do was z książką wyjątkową, inną, niż wszystkie, jakie do tej pory czytałam. Wzruszającą opowieścią o miłości, która przytrafiła się naszym bohaterem późno, ale stała się tą najpiękniejszą w ich życiu.

Małgorzata nie czuje się w małżeństwie szczęśliwa. Miłość, która połączyła ją niegdyś z mężem wypaliła się pozostawiając po sobie tylko popiół. Jedyne za co jest wdzięczna to dwójka wspaniałych prawie dorosłych już dzieci, których kocha nad życie.

„Pękało powoli, rozsypywało się coraz szybciej. Stali po dwóch stronach podestu, jak kolumny, które już niczego nie podtrzymywały. To tylko kwestia czasu, gdy złożą się jak kostki domina na zbudowanym niegdyś naprędce polowym ołtarzu”.

Teraz gdy rozstanie stało się faktem Małgosia dzieli swój czas między pracą zawodową a rozwijanie artystycznej pasji. Swoje emocje przekłada na płótno bawiąc się cieniami i kolorami. Każda jej praca jest wyjątkowa, chociaż ona sama w to często wątpi. Każda podpisana jest na odwrocie krótkimi tekstami, myślami naprędce ubranymi w słowa.

„Wszak wszystko jest plagiatem.

Narodziny już ktoś wymyślił przed nami.

Tylko śmierć jeszcze się broni, próbuje być oryginalna. – Kilka linijek, które wypłynęły z niej, gdy skończyła rysunek. Znalazły się na odwrocie szkicu, który uznała za dostatecznie dobry, by go nie zniszczyć”.

Małgorzata czuje się kobietą spełnioną. Jest towarzyska, ale nie szuka nowego partnera. Jednak kiedy przypadkowo poznaje Łukasza – intrygującego, zdolnego prawnika – zaczyna się zastanawiać, czy kolejny związek to dobry pomysł.

„Popatrzyła na Łukasza. On nie był przygotowany na tę zmianę. Ale jego oczy próbowały jej powiedzieć, że za chwilę wydarzy się coś, czego nie powstrzymają. Być może na to nie czekali, ale otrzymali to".

„Dziewięć miesięcy i osiem dni" to historia o emocjach. O nadziei, tęsknocie, miłości. To opowieść o uczuciu, które połączyło dwie dojrzałe dusze, które wcale nie prosiły o nie. Wzięły jednak dar, jaki dał im los.

Książka napisana jest pięknym, poetyckim językiem. Przepełniona metaforami, porównaniami, a także personifikacjami i tu największe wrażenie wywarł na mnie epilog.

Podobał mi się pomysł z notatnikiem, w którym zapisane były myśli Małgorzaty. Czytało się je jak wiersze. 🤗

Nie jest to lekka książka. Zdecydowanie wymaga ona większego skupienia, ale warto ją przeczytać.

Jest to melancholijna opowieść, która zmusza do refleksji.

Wykorzystałam do tej książki mnóstwem znaczników i z pewnością często będę wracać do wybranych cytatów.

Serdecznie polecam wam tę książkę.