Dziewczyna z portretu

Polecam wam z całego serca powieść “Dziewczyna z portretu”. Jest to historia, w której istotną rolę grają wspomnienia Jana Dorosza. Poprowadzenie dwutorowo akcji, która w głównej mierze skupia się na przeszłości, sprawia że trudno oderwać się od czytanej historii. Jest to nie lada gratka dla osób ceniących sobie powieści historyczne, które pokazują jak kiedyś żyli ludzie. I chociaż akcja powieści dzieje się w tuż przed wojną, w trakcie wojny i tuż po wojnie, to nie znajdziecie tu scen ociekających brutalnością. Autorka skupiła się na relacjach między przyjaciółmi, którzy pochodzą z różnych warstw społecznych. Z ogromną dbałością opisuje realia w jakich żyli ludzie w XX leciu międzywojennym i w czasie wojny. Towarzyszymy bohaterom w dobrych i złych chwilach, i jesteśmy świadkami trudnych wyborów. Często nie mają oni wpływu na swój los, bo ktoś za nich zadecydował.

Sami musicie podjąć się oceny czy Janek z przyjaciółmi podjęli słuszne decyzje i czy dały im upragnione szczęście. Z pewnością nie zabraknie wam emocji podczas czytania, ponieważ nie można obojętnie przejść obok opowiedzianej historii.

Czy łatwo jest napisać książkę? Wybrać jeden z miliona pomysłów albo usilnie szukać tego właściwego, któremu na jakiś czas trzeba będzie poświęcić większą część swojej codzienności? Faktem jest, że pisanie to nie tylko wklepywanie w klawiaturę kolejnych zdań, ale przede wszystkim tworzenie fabuły, myślenie, zbieranie materiałów, kojarzenie faktów i ciągłe poszukiwanie odpowiednich słów. Do tego dochodzi zmęczenie, zniechęcenie i niejednokrotne wrzucanie niedokończonego tekstu na dno szuflady. Mamy dziś dla was kolejną powieść Natalii Thiel wydaną przez Zysk i S-ka Wydawnictwo, w której główna bohaterka zmaga się z problemem twórczej niemocy. Jeśli znacie recenzowany przez nas jakiś czas temu „Walc dla Izabeli” to wiecie, że po sukcesie poprzedniej powieści i w tej poprzeczka została zawieszona wysoko: moja subiektywna opinia jest taka, że klimatem i stylem książki Natalii Thiel przypominają powieści L. Riley lub

K. Hannah, więc co tu dużo mówić, sięgam z zachwytem.

Hania Skórska jest na życiowym zakręcie, a ponieważ nade wszystko chce spełnić swoje marzenie o napisaniu książki, zamyka dotychczasowe życie i w poszukiwaniu spokoju i inspiracji wyjeżdża do dziadków mieszkającym w pewnym urokliwym dworku nad morzem. Niestety szybko okazuje się, że wcale nie jest tak łatwo znaleźć pomysł na powieść. Nowa przyjaźń, nadmorskie spacery, ciepło i rodzinna atmosfera nijak nie pomagają i nasza bohaterka powoli zaczyna zdawać sobie sprawę, że z jej marzenia nic nie będzie. Jednak kiedy na targu staroci znajduje obraz pięknej kobiety, na widok którego dziadek, znany malarz i artysta, bardzo dziwnie reaguje dziewczyna wie, że to trop, którym powinna podążać. Tym bardziej, że na strychu domu dziadków znajduje tajemniczy list sprzed lat, którego adresatkę postanawia odnaleźć. Wskutek uporu i determinacji wnuczki Jan Dorosz postanawia uchylić rąbka tajemnicy i odkryć swoją skrzętnie dotychczas ukrywaną przeszłość. Rozpoczyna się historia zapierająca dech w piersiach, tak naprawdę to dopiero jest TA właściwa historia, w której przeplatają się przyjaźń, miłość, rywalizacja, dystans społeczny, poświęcenie, wyrzeczenia i sekrety. Historia dorastania trójki przyjaciół, wojennej tułaczki, rozłąki i bólu, która na długo zostaje w pamięci i która jest potwierdzeniem tego, że nic ani nikt nie jest w stanie stanąć na przeszkodzie prawdziwej miłości. I historia o miłości, która nawet po latach wywołuje mnóstwo emocji i łez wzruszenia. Zdziwicie się, jeśli myślicie, że ot tak w trakcie lektury będziecie mogli odłożyć książkę na półkę. Opowieść dziadka staje się niejako rozrachunkiem z własną przeszłością, spojrzeniem z dystansu na własne błędy i niedoskonałości oraz podkreśleniem, jak ważne i potrzebne jest wybaczenie nie tylko innym, lecz także sobie. Jest niesamowita!

Powieść dopięta na ostatni guzik, dopracowana w najdrobniejszych szczegółach, przedstawiająca minioną epokę drobiazgowo i zachwycająco subtelnie, czyli dokładnie tak, jak to potrafi tylko Natalia Thiel. Perfekcyjnie.

Piękne wydanie również zasługuje na uwagę. Miękka okładka ze skrzydełkami utrzymana w pastelowej tonacji, a w środku mnóstwo podzielonego na rozdziały tekstu, który zabiera czytelnika w jedną z najpiękniejszych podróży. Do przeczytania za jednym zamachem. Czy nadaje się na prezent? Jak najbardziej!

CzytaMy8+

Każdy z nas o czymś marzy i pragnie, aby to się spełniło. Postać z książki marzy o karierze pisarki i założeniu rodziny, tylko jakoś nic nie idzie po jej myśli. Nawet jej brat, choć zarzekał się, że poczeka ze ślubem za nią, odnalazł drugą połówkę. Wychodzi na to, że czeka ją staropanieństwo. Nie było tu jakichś większych dramatów, pisana nieco nostalgicznie, lecz bardziej na spokojnie, jakby czuła, że kiedyś nadejdzie taki dzień, że i ją spotka coś miłego. Ze splotu pewnych wydarzeń zakupuje portret na którym widnieje postać kobiety. Całkowicie zafascynowana jej osobą wpierw zaczyna się zastanawiać kim ona jest, a następnie gorączkowo poszukuje informacji na jej temat. Zdradza ją jej bardzo uznawany przez wszystkich malarz. Wyjawienie jej danych nie jest tak odurzające jak opowieść, którą jest scena okraszona. Powróci do czasów z młodych lat, które wciąż krążą mu po głowie. Oczywiście poznamy tą historię od podszewki, od naprawdę młodych lat, nastoletnie zawirowania i dorosłość, która przyniosła nieoczekiwaną i niespodziewaną miłość. Piękną i uroczą, burzliwą i przerwaną gromami wybuchłej wojny. To wszystko okraszone ozdobną formą, gdzie zarówno jak i wszystko mogło być możliwe, tak i jednocześnie niewiele po sobie pozostawiła. To opowieść, którą warto poznać, gdyż zachwyt jaki w was wywoła będzie długotrwały. Moje dzieci stwierdziły, że od połowy do końca wciąż się uśmiechałam, choć nawet nie byłam tego świadoma. Jakiekolwiek wypowiedzi zawierały bardzo dobrze dopasowane porównania, co sprawiało, że niemal każda sytuacja była dla nas widoczna. W momencie, kiedy pojawiają się opisy historii kobiety z obrazu, wydaje się nam, jakby ktoś szeptał dalsze słowa na ucho, jakby miały nie wyjść spoza naszego słuchu. Bardzo tych momentów wyczekiwałam i umiałam się nimi delektować. To naprawdę urodziwa opowieść okraszona niekiedy scenami, czy lekką nutą, domieszane zasłyszeniami o postaci Hitlera. Jeśli więc lubicie opowieści z dzisiaj i kiedyś, to ta książka na pewno was usatysfakcjonuje:-)

Natalia Thiel przekonała mnie do swojej twórczości za sprawą powieści "Walc dla Izabeli". Autorka zadebiutowała w wielkim stylu a w kolejnych krokach swojej literackiej kariery ani na chwilę nie zwolniła tempa. Wręcz przeciwnie! Mam wrażenie, że druga książka Natalii, "Dziewczyna z portretu" to jeszcze lepiej dopracowana wojenna opowieść w której marzenia konfrontują się z brutalną rzeczywistością.

Fabuła okazała się w pełni przemyślana oraz poprowadzona w bardzo wiarygodny sposób. Już pierwsze strony powieści przekonały mnie, że mam do czynienia z historią, która mocno bazuje na prawdziwym życiu a przewijające się w tle ponadczasowe wartości jedynie dopełniły dzieła. Lekki styl, ważne wydarzenia oraz nastawienie na wielowymiarową kreację bohaterów okazały się połączeniem idealnym, sprawiającym że od lektury wręcz nie mogłam się oderwać. Nie czułam również nacisku ze strony podjętych motywów, ponieważ czasami zdarza się tak, że gdy wojna zakrada się do fabuły, nic innego się już nie liczy. W tym przypadku ważniejsze były same zmiany zachodzące w postaciach na podstawie przeżytych doświadczeń aniżeli sam fakt historycznych wydarzeń.

Życie Hani to pasmo niepowodzeń. Dlatego pod wpływem impulsu kobieta decyduje się na wyjazd do dworku dziadków, Mirosławy i Jana Doroszów. Może okaże się, że Pomorze ma dla niej lepszy scenariusz. Pewnego dnia kupuje na targu portret nieznanej dziewczyny i nie spodziewa się, że ten zakup tak mocno wpłynie na jej dziadka. Okazuje się, że z obrazem wiążę się pewna tajemnica, bazująca na rodzinie Hani. I tak przenosimy się w czasie do lat dwudziestych XX wieku, by poznać piękną i jednocześnie wzruszającą historię dorastającego Janka.

Połączenie przeszłości z teraźniejszością zaowocowało historią, która wzrusza, zaskakuje oraz daje do myślenia. Płynne przejścia, piękne ukazanie wyborów sprzed lat wpływających na aktualne decyzje a przy tym obserwowanie zmiany charakteru poprzez dojrzewanie oraz zderzenie się z trudnymi wydarzeniami sprawia, że historia staje się piekielnie emocjonalna, angażująca czytelnika i bardzo szczera. Każdy czytelnik znajdzie coś dla siebie, ponieważ autorka angażuje historię, miłość, przyjaźń, wartości rodzinne, poczucie samotności czy życiowego braku spełnienia w połączeniu z trudnymi czasami II wojny światowej. Przyznaję, że dałam się porwać tej obyczajowo-romantycznej akcji, która wzbudziła we mnie wiele skrajnych uczuć a sama autorka po raz kolejny zdobyła moje pełne uznanie.

"Dziewczyna z portretu" to pasjonująca podróż do przeszłości, która ukazuje oblicze wojny w nowym świetle - poprzez zwykłych ludzi, dorastających w trudnych czasach, pragnących spełniać marzenia i po prostu żyć bez poczucia nadchodzącej śmierci. Pasja, sztuka, miłość oraz codzienne wyzwania łączą się w czasami zaskakującą i zawsze opartą na prawdziwym życiu prozę, która ma wiele do powiedzenia. Ogromnie polubiłam bohaterów, mocno trzymałam za nich kciuki i z przyjemnością wraz z nimi odkrywałam tajemnice, by w finale wyciągnąć morał, który pozostanie ze mną na długo.

[współpraca reklamowa] Wydawnictwo Zysk-ka

Hania Skorska to dziewczyna przed trzydziestką, która do końca jeszcze nie wie co chce robić w życiu. Mieszka na Śląsku i pewnego dnia postanawia wyjechać nad morze do dziadków by zastanowić się nad swoim życiem. Spacerując po plaży wpada na nią pies. I tak poznaje jego właściciela Filipa.

Jej dziadkiem jest Jan Dorosz, znany malarz. Dzisiaj ma już 80 lat i zaprzestał malowania. Hania na strychu znalazła list podpisany „K”. Od kogo był? I kim był złoty chłopiec, na wieś o którym dziadki nabrali wody w usta? Parę dni później spacerując wraz z Filipem, na targu staroci znaleźli pewien obraz, który Hania koniecznie chciała kupić. Jak się później okazało namalował go jej dziadek.

Na odwrocie obrazu znajdował się napis KLARA. Po powrocie do domu, Hania chciała dowiedzieć się czegoś więcej o obrazie i tajemniczej kobiecie. Jednak dziadki nadal niechętnie chcieli rozmawiać o przeszłości. Po pewnym jednak czasie pan Jan otwiera się i zaczyna opowiadać o swoim życiu. Zaczął od tego gdzie się wychowywał, w jakich warunkach. Później jak poznał Klarę Potocką i jaki miała wpływ ta znajomość na jego życie. Wspomina również o jej przyjacielu Williamie Goldsteinie. Jego historia jest raczej smutna. Na nowo staruszek przeżywa swoją młodość, pierwszą miłość i wielkie rozczarowanie. Jak również opowiada o czasie wojny, która wszystko zmienił.

Książka porwała mnie od pierwszych stron. Autorka na początku stworzyła wspaniały sielankowi klimat, w którym znalazła się Hania. A później zabrała nas w również klimatyczne początki XX wieku. Pani Natalia świetnie połączyła teraźniejszość z przeszłością. Dawno również nie spotkałam tak dobrze wykreowanych bohaterów. Dziadków, którzy nie chcą rozdrapywać starych ran przez co budują napięcie u czytelnika. Hani, młodej i pełnej życia dziewczyny, która wraz z Jankiem porywa nas do początku XX wieku. Klary, która niczym duch przeszłości nie daje o sobie zapomnieć. W końcu zawsze pragnęła tego, by być nieśmiertelną.

Książkę czyta się bardzo szybko. Autorka posiada lekko pióro. Bohaterowie i świat stworzony przez Panią Natalie na pewno zainteresuje każdego z nas. Nie ma mowy tutaj o nudzie. Powieść wywołuje również wiele emocji: od uczucia błogiego spokoju przyjazdu do spokojnej miejscowości, po smutek, żal i poczucie krzywdy jakie powoduje wybuch II Wojny Światowej.

Jeśli lubcie wraz z bohaterami książek przenieść się przeszłość i odkrywać rodzinne tajemnice, to bardzo polecam „Dziewczynę z portretu”. Obok tej powieści nie da się przejść obojętnie. Przykuwa oko nie tylko okładką, ale również opisem. Wciąga od pierwszej strony i nie pozwala o sobie zapomnieć przez dłużysz czas.

Pasja i miłość w czasach wojennej zawieruchy…

Gdy w zeszłym roku miałam okazję przeczytać przedpremierowo „Walc dla Izabeli” byłam nim zachwycona. Dlatego długo nie wahałam się przed sięgnięciem po „Dziewczynę z portretu”.

Hani Skorskiej nic nie dzieje się tak, jak sobie wymarzyła. By oderwać się od problemów, Hania decyduje się na wyjazd do dworku dziadków, Mirosławy i Jana Doroszów, na Pomorzu. Na targu pod wpływem impulsu kupuje portret nieznanej dziewczyny. Osobliwa reakcja dziadków na obraz skłania Hanię do poszukiwań odpowiedzi na pytanie, kim jest dziewczyna z portretu. Splot wydarzeń sprawia, że Jan Dorosz, obecnie słynny malarz, postanawia zdradzić wnuczce swój sekret i wrócić pamięcią do czasów wczesnej młodości.

Jejku co to była za książka. „Dziewczyna z portretu” to urzekająca i porywająca historia, która spowodowała że zarwałam dla niej nockę. Wielowątkowa fabuła jest dopracowana w każdym szczególe i wciąga od samego początku do końca. Intryguje, niesie za sobą wiele emocji, a akcja płynie swoim idealnym tempem. Teraźniejszość przeplata się z przeszłością. Widzimy skomplikowany świat ludzi żyjących w czasach wojny, ale i zderzenie się ze sobą dwóch sfer społecznych - bogatej panienki i biednego syna krawca. Dostrzegamy różne oblicza miłości i przyjaźni. Widzimy do czego prowadzą niedomówienia i rodzinne tajemnice.

Autorka ma cudowny styl pisania - niespieszny, lekki, bardzo naturalny. I to właśnie dzięki niemu cała historia nabiera prawdziwego realizmu, a bohaterowie są bardzo naturalni. To wraz z nimi pokonywałam ich życiowe problemy. Czułam ich rozgoryczenie, poczucie samotności i niemoc.

„Dziewczyna z portretu” to książka obok której nie da się przejść obojętnie. Bije z niej wiele emocji, a cała opowieść jest życiowa i ukazuje jak nasze życie jest kruche oraz ulotne. Jej lektura była dla mnie niesamowitą podróżą w tragiczne czasy II wojny światowej. Nie mogę się doczekać kolejnych książek autorki.

Walc dla Izabeli to jedna z moich ulubionych książek tamtego roku. Niezwykle wzruszająca, złożona i subtelna opowieść o zakazanej miłości, która trwa całe życie. A że nowa powieść Natalii Thiel obsadzona była czasowo mniej więcej w tych samych ramach, toteż nie wahałam się ani chwili i pewnego jesiennego wieczora zasiadłam do lektury. Spędziłam przy niej kilka długich i absolutnie urzekających godzin, co później przekładało się na chroniczne niewyspanie, ale tak już jest z dobrymi książkami – po prostu trzeba je przeczytać, by poznać jak najszybciej zakończenie!

Młoda, ambitna kobieta marzy o napisaniu książki, dlatego w poszukiwaniu weny, wyrusza w podróż na Pomorze, do swoich dziadków. Na strychu olbrzymiego dworku znajduje tajemniczy list, później na pchlim targu wypatruje portret pięknej kobiety, której losy splotły się niegdyś z losami jej dziadka. Wszystkie znaki na niebie i ziemi mówią, że tajemnica z przeszłości chce ujrzeć światło dzienne, dlatego też Jan Dorosz otwiera się przed wnuczką i po raz ostatni opowiada o burzliwych czasach młodości.

To była jedna z bardziej urzekających historii jakie czytałam. Znakomicie przygotowana pod względem historycznym i osadzona w miejscu, które niegdyś świeciło jasno na orłowskim firmamencie, czyli majestatycznym "Białym Dworze".

Wszystko miało tu swój początek i koniec. I zachwycało beztroską dziecięcych psot, i radością dorastania, pierwszą, niewątpliwie najważniejszą w życiu miłością, ale też gorzką porażką i rozstaniem. Cała gama emocji, którą tak pięknie autorka rozmieściła, atakowała czytelnika bez ostrzeżenia i sprawiała, że powieść czytało się jak pamiętnik. Jak dziennik osoby, która przeszła w swoim życiu wszystkie etapy i teraz jest z nim pogodzona na tyle, żeby pewne rzeczy wybaczyć. Nie tylko osobom z przeszłości, ale także sobie.

Na uwagę zasługuje fakt, że Natalia Thiel nie osądza swoich bohaterów. To zadanie stawia przed czytelnikiem. Robi to jednak w sposób dość wysublimowany, co sprawia, że zanim padnie oskarżenie, to człowiek sam siebie stawia w podobnej sytuacji i nie jest w stanie odpowiedzieć sobie na pytanie co by wtedy zrobił i jakie decyzje podjął. Dzięki temu zabiegowi, mamy tu kilka poważnych pytań moralnych, na które każdy będzie miał swoja odpowiedź.

To przepiękna i wyjątkowo drobiazgowo rozpisana historia, która zachwyca językiem, znajomością minionej epoki, ale też ludzkich charakterów. Polecam wszystkim, którzy podczas lektury lubią się wzruszać.

„Jeśli czegoś można być pewnym na ty świecie, to wyłącznie niesprawiedliwości.”

Hania Sikorska mieszka na Śląsku, zbliża się do trzydziestki, jest singielką, pracuje w redakcji, od jakiegoś czasu próbuje napisać powieść. Niestety jest to trudniejsze niż początkowo jej się wydawało. Chcąc oderwać się problemów i w poszukiwaniu natchnienia postanawia udać się do dziadków i spędzić z nimi trochę czasu. Dom dziadków – przedwojenny dwór, położony jest w malowniczym miejscu, tuż przy gdyńskich klifach. To tutaj, otoczona miłością, razem z rodzeństwem przyjemnie spędzała czas. Jej dziadek – Jan Dorosz, jest uznanym malarzem. Podczas pobytu na miejscowym targowisku, Hania pod wpływem impulsu kupuje portret nieznanej dziewczyny. Reakcja dziadków na widok obrazu bardzo ją zaskakuje, wręcz niepokoi. Kobieta postanawia dowiedzieć się kim jest owa tajemnicza dziewczyna z portretu. Na jej drodze przez przypadek staje Filip, mężczyzna pomaga jej odkryć prawdę. Niespodziewanie dziadek wyznaje jej, że to on namalował ten portret… Straszy pan zaczyna mówić, wspominać, przenosi się to czasów swojego, dzieciństwa, młodości, dorastania. Słowa płyną, zaskakują i głęboko poruszają, tworząc barwny obraz jego życia i życia bliskich mu osób.

Czyżby Hania znalazła w końcu idealny temat na swoją pierwszą książkę? Urzekająca, porywają historia! Wielowątkowa akcja toczy się swoim rytmem, intryguje, niepokoi. Fabuła dopracowana w każdym szczególe, niesie ogromne emocje, wciąga – świat realny przestaje istnieć. Czuć szczerość, realizm i dbałość o szczegóły. Mamy czasy współczesne to codzienność Hani i przeszłość – historia życia jej dziadka, która rozpoczyna się na początku XX wieku. Autorka ma lekki, barwny, naturalny styl, czuć ogromna wiedzę historyczną. Rewelacyjnie, naturalnie, wyraziście, ukazani bohaterowie. Razem z nimi przemierzamy ich życiowe ścieżki. Odczuwamy ich porażki, rozgoryczenie, niemoc, poczucie samotności. Do Janka poczułam od razu ogromną sympatię, to wrażliwy, dobry, obdarzony ogromnym talentem chłopak. Jego życie nigdy nie było łatwe, a przyszłość już niebawem porwie go w swoje niszczące, okrutne szpony.

Teraźniejszość idealnie współgra z przeszłością. Opowieść Janka o jego życiu zabiera nas w trudny, pokomplikowany świat jego codzienności. Zderzenie dwóch zupełnie różnych światów, Klary - bogatej panienki z dobrego domu, Williama jej przyjaciela i Janka – biednego syna krawca. Dorastanie, przyjaźń, pierwsze porywy serca, miłość, cierpienie, nikłe chwile radości, trudne decyzje. Samotność wśród ludzi, różne oblicza miłości, troska o bliskich. Rodzinne tajemnice, brak szczerości, niedomówienia, wszystko to ma swoje konsekwencje w przyszłości, jest niczym kamień u nogi, od którego nie można się uwolnić. Poczucie bycia gorszym, wyobcowanie, wewnętrzne rozterki. Miłość do sztuki, pasja jej rozwijanie i pielęgnowanie wbrew przeciwnością. Przejmujące ludzkie losy, tragiczne oblicze II wojny światowej, która zmienia wszystko.

Obok tej książki nie da się przejść obojętnie, wnika głęboko w serce i umysł, pozostawia trwały ślad. Porywająca, do bólu emocjonalna, zaskakująca, nietuzinkowa opowieść. Autorka czaruje słowem, ukazuje jak bardzo nasze życie jest kruche i ulotne, a miłość może dodawać skrzydeł. Była to niesamowita podróż do minionej epoki. Już z niecierpliwością czekam na kolejne książki Autorki, a tę z całego serca polecam! Tatiasza i jej książki :)