Dziewczyna z konspiracji

Bardzo chciałam przeczytać tę książkę. Ciągnęło mnie do niej niesamowicie. I słusznie, bo to NA PRAWDĘ fantastyczna pozycja. Aż trudno mi uwierzyć, że jest to debiut.

Być może to już było, na pewno było coś podobnego.

Ale zupełnie mnie to nie interesuje, gdyż „Dziewczyna z konspiracji” została TAK podana, że to uczta bez dwóch zdań.

Główną bohaterką jest Wanda. Kobieta już długie tygodnie, a nawet miesiące wiernie czeka na wiadomości o mężu i oczywiście na jego powrót.

Robi, co może, by podsycać nadzieję, która z biegiem czasu po prostu blednie. Wraz z przyjaciółką podejmują się pracy w hotelu Bazar. Jest to zajęcie wymagające odpowiednich manier i trzymania w ryzach swoich emocji i zachowań. Tam dziewczyny niemieckie mundury widzą nader często, co nie wpływa na nie korzystnie, oj nie. Niedługo później Wanda otrzymuje propozycję, z góry wiadomo, że nie do odrzucenia. Ma zostać gospodynią w niemieckim domu...

Gdzie ją to wszystko doprowadzi?

Czy dane jej będzie zaznać spokoju u boku męża?

Jestem zauroczona i z niecierpliwością czekam na kolejną powieść autorki. Tak dobrze „skrojonej” książki dawno nie czytałam. Czyta się lekko i sprawnie, a sama fabuła wciąga i jest bardzo emocjonująca. Polecam!

Minął długi dzień od zakończenia lektury „Dziewczyny z konspiracji” autorstwa poznanianki Weroniki Ilskiej. To debiut autorski i aż trudno mi w to uwierzyć. Przeczytałem w swoim życiu wiele pierwszych książek, ale dojrzałość tej powieści i pióra autorki jest zdumiewająca. No i ta odwaga.

Wziąć na tapet Poznań w czasie II wojny światowej i sięgnąć po tematy raczej mało znane, czyli konspirację w tym mieście, to bardzo ambitne wyzwanie. W roli przewodniczki po tamtych czasach autorka obsadza fikcyjną postać Wandy – młodej dziewczyny, której mąż Leon we wrześniu 1939 roku nie wrócił do domu i ślad po nim zaginął. Bohaterka kroczy przez kolejne lata, a autorka wkłada do jej życiowego plecaka kolejne ciężkie kamienie. Jej losami można by obdarzyć kilka osób. Nie napiszę, jakie wątki się wyłaniają, bo zepsułbym całą misternie uplecioną opowieść. Powiem Wam tylko, że akcja obraca się kilka razy, a zakończenie kompletnie mnie zaskoczyło. Wanda marzyła, by zostać wolną i to mogę Wam zdradzić – jej marzenie się spełniło. Po drodze jest jednak tak dużo cierpienia, że ktoś mógłby powiedzieć: „to tylko fikcja”. Już kiedyś pisałem: rozejrzyjcie się wokół siebie i przekonajcie się, że tak niesamowite sploty sytuacji dzieją się w realu.

Życie to nie przypadek, to splot wielu wydarzeń, których nie bylibyśmy w stanie sami wymyślić – nawet tarot okazałby się mało kreatywny. To, kim jesteśmy, często nie zależy od nas; wiele tajemnic rodzinnych odkrywa się w najmniej spodziewanym momencie. Czy możemy mieć wpływ na bieg naszego życia? Czasem wystarczy jeden „pstryczek”, by świat wywrócił się do góry nogami. Przykład Wandy to potwierda.

Autorka pięknie kreśli poznańskie ulice i miejsca, jak park Sołacki i platan, który słucha cierpliwie jej opowieści. Napełnia książkę zapachami, które wręcz sączą się z kart – nie tylko tymi przyjemnymi, ale także fetorem potu, alkoholu czy dymem cygara. Pojawia się polska literatura, która trafia do rąk bohaterki od Niemca z pierścieniem trupiej czaszki na palcu. Czyta więc z uwielbieniem „Noce i dnie”. Dźwięczy tu także muzyka: od arii śpiewanych przez znane diwy, po polską kolędę zagraną przez tego samego Niemca na fortepianie, który stał kiedyś w mieszkaniu Leona i Wandy.

A co z tą konspiracją? Jest, ale nie stanowi głównej osi książki, chociaż Wanda jest świadkiem i uczestnikiem dramatycznych sytuacji. Cierpi z ich powodu, ale myślę, że autorka chciała przekazać przede wszystkim uczucia i emocje. Wanda tęskni za mężem, ma trudne relacje z rodzicami, potem z przyjaciółką. Odżywa w niej miłość do Stefana. Gdy pojawia się oficer niemiecki, czytelnik zastanawia się, czy rodzi się tu jakieś uczucie… Autorka tak rysuje postać Wandy, by sugerować, że nie byłaby zdolna do takiego związku, ale co tak naprawdę siedzi w sercu bohaterki – to wie tylko ona sama.

Jestem pod wrażeniem narracji Weroniki Ilskiej. Krótkie, mocne zdania, bez zbędnych opisów. Ta książka ma swoje tempo, nie ma tu ani jednej zbędnej chwili. Może wdziera się w nią odrobinę patosu, szczególnie w momentach granicznych polsko-niemieckich, ale to nie razi. Takiego debiutu mógłby sobie życzyć każdy chwytający za pióro – wróć, za klawiaturę! Ten start jest tak dobry, że z pełną odpowiedzialnością mówię: czekam na kolejną książkę. A wiem, że pani Weronika już pisze!

Na okładce widnieje zdanie: „Wojna zabrała im to, co najważniejsze”. „Dziewczyna z konspiracji” zabierze trochę czasu tym, którzy po nią sięgną, ale nie będą żałować. Będą czekać na kolejną opowieść Weroniki Ilskiej.

1941 rok, Poznań, Wanda weszła w struktury Polski Podziemnej i jej zadaniem jest podsłuchiwanie rozmów w Hotelu Bazar. Na kobietę zakusy ma niejaki Kurt, jednak raz za razem w osiągnięciu celu przeszkadza mu wyższy rangą Friedrich. Wanda tymczasem ciągle ma nadzieje i czeka na powrót męża, który zniknął na samym początku wojny. W świecie którym nie wiadomo na pewno kto jest wrogiem, a kto przyjacielem, gdzie Polska na mapach nie istnieje zostaje jedno...poczucie polskości w sercu, nawet jeśli trzeba za nią poświęcić życie. Wolność ma swoją cenę i nie każdy potrafi ją docenić.

Jest wiele miejsc na mapie Polski gdzie wojna wyglądała tak samo jak w tych najczęściej opisywanych, czyli Krakowie, Warszawie, Breslau czy Łodzi. Tym razem poznajemy losy Poznania, a nawet nie tyle losy miasta, co jego mieszkańców. Chęć odzyskania Polski w niektórych przypadkach jest przeogromna. Dla Jej wolności poświęcą oni wiele, a nawet wszystko.

Autorka napisała niezwykle kobiecą powieść wojenną. Przez cały czas - oprócz jednego krótkiego rozdziału - narratorką jest Wanda, postać fikcyjna, w której życie zostały wplecione losy różnych kobiet. Walczących, kochających, współczujących i oddanych do samego końca.

Akcja toczy się w niej niespiesznie, ale to co jest atutem tej historii to głęboka refleksja bohaterki nad sytuacją w jakiej znalazła się ona i jej podobni. Widok niesprawiedliwości, dysonansu między Niemcami i Polakami czy Żydami, przeraża. Obraz Wigilii w domu okupanta, gdzie wszystkiego jest po kokardkę kontrastuje z biedą wokół. Bezczelność i poczucie wyższości. Buta i okrucieństwo. A w tym wszystkim kobiety, na pozór kruche i nie mające nic wspólnego ze światem walki.

Zdziwiłam się, kiedy dotarło do mnie, że to debiut. Powieść na debiut nie wygląda, jest napisana w sposób niezwykle dojrzały i tak iż niejeden autor może pozazdrościć tak dobrego początku pisarskiej drogi. Gorąco polecam.

Wanda od miesięcy czeka na wieści o zaginionym mężu. Wierzy, że mężczyzna żyje, ale im dłużej nie ma o nim żadnej informacji tym coraz bardziej wiara wymyka jej się spod kontroli. Z pomocą przyjaciela męża podejmuje pracę w Hotelu Bazar. Kobieta chce pomóc swoim rodakom dołączając do konspiracji. Wszystko jednak ulega zmianie.

"Dziewczyna z konspiracji" to debiut autorki, choć gdybym tego nie wiedziała to nie powiedziałabym, że jest to pierwsza książka tej autorki. Od pierwszych stron trzymałam kciuki za Wandę i jej przyjaciół, choć w pewnym momencie zastanawiałam się, dlaczego kobieta postępuje tak, a nie inaczej. Cała fabuła jest ciekawa, choć czasem przewidywalna. Zabrakło mi tutaj więcej akcji konspiracyjnych. Były jakieś, ale mam wrażenie, że autorka w pewnej chwili bardziej skupiła się na przeszłości Wandy. Trochę szkoda... Jak dla mnie momentami było za dużo ciągłego tekstu. Wszystko było opisywane w najdrobniejszych szczegółach, opisy wnętrz, odczucia bohaterki... Przez to czasami musiałam robić sobie przerwy. Zakończenie mnie nie satysfakcjonuje. Przeczuwałam, że coś takiego może się wydarzyć i nie byłam zaskoczona. Debiut jest bardzo udany. Autorce gratuluję i czekam na kolejne powieści.

Bardzo się cieszę, że sięgnęłam po tę debiutancką powieść Weroniki Ilskiej, bo okazała się naprawdę bardzo dobra. Od pierwszych stron czytało mi się ją z przyjemnością i rosnącym zaciekawieniem. Mam duży sentyment do Poznania, wiec powieści osadzone właśnie tam zawsze mają u mnie specjalne miejsce. „Dziewczyna z konspiracji” pozwoliła mi pospacerować ulicami okupowanego Poznania, wejść do Hotelu Bazar, usłyszeć gwar kawiarni i poczuć klimat tego miasta.

Akcja toczy się w Poznaniu, wcielonym do III Rzeszy, gdzie miasto stopniowo traci polski charakter. Główną bohaterką jest Wanda, młoda kobieta, która od miesięcy czeka na wieści o zaginionym mężu Leonie i wciąż wierzy, że żyje. Z pomocą przyjaciela męża, Stefana, zaczyna pracować w Hotelu Bazar, eleganckim, ale pełnym napięcia miejscu, gdzie polska przeszłość miesza się z niemiecką teraźniejszością. Tam nieświadomie poznaje dwóch mężczyzn w mundurach wroga, których pojawienie się na zawsze odmieni jej życie. Wśród szeptów, donosów i cichej nadziei Wanda odkrywa bolesną, ale wyzwalającą prawdę.

To naprawdę bardzo dobra i solidna powieść historyczna z wyraźnym emocjonalnym ciężarem. Autorka realistycznie oddaje klimat okupowanego Poznania, a Hotel Bazar jako tło akcji to genialny pomysł. Wanda jest bohaterką, którą można polubić, a jej tęsknota i bezradność oczekiwania jest świetnie pokazana. Jej relacja ze Stefanem jest natomiast subtelna i bardzo ludzka. Niemieccy bohaterowie nie są jednowymiarowymi potworami. Napięcie w powieści rośnie powoli, ale konsekwentnie. Poznań jest pięknie opisany i czuć, że Autorka dobrze zna to miasto. Emocje bohaterów są wiarygodne, ale nie przesadzone. Zakończenie jest mocne i nieoczywiste. Inne powieści historyczne przyzwyczaiły mnie do happy endów, a tutaj jest zupełnie inaczej. Fabuła tej powieści zostanie ze mną na długo. Autorka ma bardzo dobry warsztat pisarski jak na debiut. Nie pozostaje mi nic innego, jak czekać na kolejną książkę Weroniki Ilskiej i mam nadzieję, że nie każe nam zbyt długo czekać!