Dziewczęta z Castle Deverill. Kroniki Deverillów. Tom 2

Po lekturze "Pieśni o wojnie i miłości" pojawiła się kontynuacja serii Kroniki Deverillów. Trzytomowa saga rodzinna miała poruszać serca czytelników i opowiadać historię pełną wzlotów i upadków. W przypadku pierwszego tomu całość wypadła idealnie i szybko zakradła się na półkę moich ulubionych lektur. Nie mogłam się zatem oprzeć kontynuacji i postanowiłam przekonać się osobiście, czy dalsze losy rodziny, której losy zostały zaplanowane od samego początku poradzi sobie w życiu kompletnie rozbitym przez wojnę i miłość.

Pierwszą rzeczą za jaką polubiłam twórczość Santa Montefiore było drobiazgowe rozłożenie na czynniki pierwsze bohaterów. Nie otworzyła ona przed czytelnikiem im profili psychologicznych a pozwoliła poznać od innej - emocjonalnej - strony. Dzięki temu bardzo szybko utożsamiłam się z bohaterami i kibicowałam im przy kolejnych trudnych wyborach. Jestem wielką fanką sag rodzinnych, więc była to dla mnie czyta przyjemność, szczególnie w przypadku tak mądrze napisanej historii.

Drugi tom nie zbacza z kursu. To wciąż dobra lekcja życia dla bohaterów i czytelników, nawiązująca do wydarzeń historycznych. Akcja rozgrywa się w roku 1925. Wojna już się skończyła, jednak nie zapomniano o tym co ze sobą przyniosła. Wielka posiadłość rodziny Deverillów wygląda tragicznie, a piętno wojny w tragiczny sposób odcisnęło się na ukochanym domostwie rodziny. To Celia poznana już w pierwszym tomie serii ze strony lekkomyślności i działania wbrew wszystkim postanawia odbudować utracone mury. Sprawę ułatwia jej majętny mąż, jednak nikt nie spodziewa się, że odbudowa posiadłości w Castel Deverille nie przyniesie dawnych radosnych wspomnień.

Santa Montefiore to angielska pisarka, która pisze w charakterystycznym dla Anglii stylu. Nigdzie się nie spieszy, jej fabuła jest drobiazgowa a bohaterowie wielobarwni. Klatka po klatce zatrzymuje się obraz filmu - malowniczy i przepełniony masą emocji, nakreślony sprawną ręką artystki a dopiero później pisarki. Dzięki temu powieść nabiera znaczenia, jest wielobarwna i wielowymiarowa. Nawiązuje do ponadczasowych aspektów miłości i przyjaźni, wartości rodzinnych oraz motywacji dnia codziennego, dzięki czemu szybko odnajduje miejsce w sercu czytelnika swoją szczerością i wartością. To jedna z lepszych sag rodzinnych jakie czytałam - warta każdego przeczytanego słowa, zupełnie inna niż znane mi do tej pory historie dotykające problemów, a nie tak jak w tym przypadku: ludzi.

Jestem pod wrażeniem drugiego tomu serii i już z zapartym tchem wypatruję finału. Santa Montefiore po raz kolejny przeniosła mnie do wczesnych lat XX wieku, w których bohaterowie nie mieli łatwego życia. Snuta niczym bajka dla dorosłych opowieść o stu twarzach to idealna propozycja na długie jesienne wieczory, typowo oczywista a jednak warta uwagi, która zapada w pamięć i opowiada o tym, że w życiu liczy się coś więcej niż majętność i dobre imię.