Dziennikarz, który wiedział za dużo. Dlaczego Jarosław Ziętara musiał zginąć?

Czytając reportaż Łukasza Cieśli i Jakuba Stachowiaka wielokrotnie  zastanawiałam się, czy opowiadana historia mogłaby się wydarzyć dziś. Czy służby państwowe na legalu mogą zamykać usta dziennikarzom, którzy doszukali się miażdżących mózg nieprawidłowości w funkcjonowaniu rekinów biznesu, czy też ludzi sprawujących władzę w państwie. Wnikając w kolejne rozdziały "Dziennikarza, który wiedział za dużo" nabywałam przeświadczenie, że to, co odkrył Ziętara to dopiero preludium do machlojek, które będzie się odwalać w naszym kraju, o czym przekonujemy się dzień po dniu, wspomnę choćby o policjantach bezprawnie nachodzących dziennikarza Wyborczej w jego mieszkaniu, czy reportażu "Człowiek Kamińskiego i wielki przemyt", który polecam obejrzeć.

Przemyt to słowo klucz, klucz do wielkich biznesów, które powstały w Polsce w początkach lat 90. Mówią, że pierwszy milion trzeba ukraść. Tylko po co się ograniczać do jednego miliona? Przepoczwarzanie się komuny w rozpasany kapitalizm miał wiele luk, w tym prawnych, bo prawo dostosowywano  na bieżąco. Najlepszą inwestycją biznesmena w tamtych latach byli dobrzy prawnicy. I tak podszedł do tego Mariusz Ś. Wykorzystał również etap przemian w strukturach państwowych. Znienawidzeni esbecy, kończąc pracę w milicji, odnajdowali swoje miejsce w szeregach ochraniających biznesmena. I to była mocarna mieszanka, przed którą nawet miejscowe gangi chyliły czoła.

Wyobraźcie sobie, że bestia stworzona przez Ś. nawet granice państwa miała za nic, bo prawdziwa granica była przy bramie wjazdowej firmy Elektromis. Takiego czegoś nie było w żadnym miejscu w Europie. Jakie to daje możliwości? Setki torów napakowanych papierosami, spirytusem i innymi dobrami luksusowymi, przejeżdżało przez właściwą granicę PL bez kontroli, a sprzedaż bez podatków pozwalała rozmnażać się ukradzionemu milionowi w nieskończoność.

Na ten trop wpada młody dziennikarz. Kwestią dyskusyjną pozostaje, czy wpada na to sam. Kiedy wchodzi w sprawę za mocno, znika...

Znakomity reportaż doskonale ukazujący mechanizmy, które nieustająco kręcą się do dziś, bez żadnych konsekwencji.

IG @angelkubrick

Często na zajęciach z dziennikarstwa słuchałam jak wykonywać ten zawód. Uczono nas jakie cechy trzeba posiadać. Każdy z wykładowców mówił nam, że należy zawsze mówić prawdę, być dociekliwym i ciekawym. Ciekawym rzeczy, świata i ludzi. Warto mieć zawsze otwarte oczy, bo nie wiadomo czy pani Jadzia z warzywniaka nie będzie świadkiem historii, którą warto opowiedzieć innym. I teraz gdy o tym myślę i wspominam to Jarosław Ziętara miał to wszystko.. i poniósł za to najwyższą karę.

Gdy otrzymałam wiadomość o współpracy to nie zastanawiałam się nad tym czy chcę tę pozycję zrecenzować, to był oczywiste. Dziennikarstwo studiuje już 4 lata, o sprawie usłyszałam już dużo wcześniej i teraz mogłam się w nią zagłębić.

Przyznam szczerze, że nadal nie mogę tego zrozumieć.

×Jarosław miał tyle samo lat co ja, gdy zaginął.

×Urodził się w tym samym mieście.

×Wykonywał ten zawód.

×Był uparty.

×Problemem było tylko to, że wiedział za dużo.

Muszę przyznać, że ogromnym plusem tej książki jest sam styl pisania- bardzo wciągający. Nie pamiętam, kiedy czytałam tak napisany reportaż. Myślę, że bez problemu każdy odnajdzie się w tej historii i wyniesie z niej jakąś lekcje. Jest to pozycja nie tylko dla dziennikarzy, osób które interesuje ten temat, ale także dla tych, którzy mieszkają w Poznaniu. Jeśli lubicie niedokończone oraz niewyjaśnione sprawy to ten reportaż jest dla was.

A jeśli przygoda z tym gatunkiem jest dopiero przed wami, to szczególnie polecam wam na pierwszy ogień zapoznać się z "Dziennikarz, który wiedział za dużo".

1 września 1992 roku. Jarosław Ziętara, jak codziennie wychodzi z domu do pracy, jednak ten dzień jest inny bo młody dziennikarz gazety Poznańskiej nie dociera do pracy i nigdy już nie wraca, ginie bez śladu. Przed zaginięciem rozpracowywał przekrety poznańskiej „elity” gospodarczej- właściciela Elektromisu, Mariusza Ś., który potem zostal twórcą Biedronki i Żabki. Brzmi mocno? I takie jest.

Poznańska prokuratura uznała, że dziennikarz kopał zbyt głęboko a ludzie, którym to było nie na rękę zlecili jego zamordowanie. Biznesy z lat 90 przekształciły się wielkie, prężnie działające spółki, czas płynie a zabójcy Ziętary dalej nie znaleziono. Wersji wydarzeń jest wiele, padło wiele pytań i trwało wiele dochodzeń, ale żadne z nich nie przyniosło efektów do tej pory nie udało się odpowiedzieć na pytanie kto stoi za tym przestępstwem i co tak naprawdę stało się z dziennikarzem.

Łukasz Cieśla i Jakub Stachowiak próbują odkryć prawdę, zadają pytania, przeprowadzają setki rozmow, drążą i walczą z podejściem rodem z lat 90′, murem milczenia oraz strachem bo chociaż upłynęło wiele lat to potęga podejrzanych o to przestępstwo dalej trwa. Dziennikarze dociekają i piszą a piszą tak, że czapki z głów.

Kawał solidnego reportażu, mam wrażenie że panowie bardzo rzetelnie przygotowali się do jego napisania, tu nie ma miejsca na partyzantkę, czy niedociągnięcia. Podziwiam ilość czasu jaki musieli na to śledztwo poświęcić, podziwiam język jakim jest napisany- wow!

Jestem ciekawa czy kiedykolwiek ta sprawa zostanie rozwiązana, jak musiała się czuć żona Ziętary kiedy zaginął ? Ile razy wyglądała przez okno wypatrując jego sylwetki? Nie chcę myśleć…

Polecam wam ten reportaż z całego serca, ale uprzedzam lojalnie: pobudza myślenie, przeraża i skłania do refleksji.

1 września 1992 roku. Młody dziennikarz "Gazety Poznańskiej" ginie bez śladu w biały dzień. Nie pojawia się w pracy, nie wraca na noc do domu, nikt nie wie gdzie jest. Jarosław Ziętara, bo o nim mowa, rozpracowywał poznańskie afery gospodarcze, dotarł do przekrętów, do których dochodziło w największym polskim holdingu- Elektromisie, założonym przez Mariusza Ś., późniejszego właściciela między innymi Biedronki czy Żabki.

Jak ustaliła prokuratura, został ON uprowadzony i zabity. Według nich "kopał" zbyt głęboko co też na pewno nie spodobało się wielu biznesmenom. Pomimo przeprowadzonych śledztw i dwóch procesów, winnych uprowadzenia nia ma a pytanie "kto i dlaczego?" wciąż pozostaje bez odpowiedzi.

Łukasz Cieśla i Jakub Stachowiak przeprowadzili własne śledztwo i próbują odkryć prawdę o śmierci Jarosława Ziętary. Ale żeby dowiedzieć się jak najwięcej trzeba sięgnąć do lat 90tych, kiedy to Polska przechodziła transformację, zaczęły tworzyć się wielkie biznesy i układy z władzą. To wtedy powstała fortuna Jana Kulczyka a Aleksander Gawronik rządził na salonach. W książce pełno jest znanych nazwisk biznesmenów, naukowców, ludzi ze służb specjalnych, kryminalistów.. Wszyscy oni powiązani byli z półświatkiem poznańskim.

Autorzy reportażu przeprowadzili wiele rozmów, odwiedzili wiele osób, które w tamtych czasach bały się odezwać... Najciekawsze w tym wszystkim jest to, dlaczego przez rok od zaginięcia Jarosława Ziętary policja i prokuratura nie zrobili nic. Czy jest ktoś komu bardzo zależy aby prawda o jego zaginięciu nie wyszła na jaw ? Kto w tym wszystkim pociąga za sznurki? Jak wysoko postawieni są ci, co odpowiadają za zniknięcie młodego mężczyzny?

Podejrzewam, że prawdy nigdy się nie dowiemy, chociaż są osoby, które walczą o nią od początku...

"Dziennikarz, który wiedział za dużo to bardzo rzetelny reportaż. Autorzy wykonali kawał dobrej roboty, aby chociaż trochę zbliżyć się do poznania prawdy. Z mojej strony ogromne brawa. Nie pozostaje mi nic innego jak zachęcić do lektury wszystkich tych, którzy choć w niewielkim stopniu chcieliby przybliżyć sobie sprawę zaginięcia Jarosława Ziętary. Gorąco polecam!

@wydawnictwootwarte dziękuję za egzemplarz do recenzji♥️

Jarosław Ziętara był dziennikarzem Gazety Poznańskiej, gdzie zajmował się tropieniem afer gospodarczych. 1 września 1992 roku wyszedł z domu do pracy i zaginął bez wieści. Prokuratura, która z braku dowodów kilkukrotnie umarzała śledztwo, jest przekonana, że reporter został uprowadzony i zabity. Ciała do dziś nie odnaleziono. Dwójka dziennikarzy śledczych, Łukasz Cieśla i Jakub Stachowiak, wraca do tych wydarzeń, próbując nakreślić kilka najbardziej prawdopodobnych scenariuszy, co mogło spotkać Ziętarę i czemu sprawa do dziś jest niewyjaśniona. Docierają do świadków, badają tropy. Wszystko kręci się wokół firmy Elektromis i jej ówczesnego szefa Mariusza Ś., który dorobił się fortuny, w noworodzącej się demokracji. I to jest właśnie tło tego reportażu. Autorzy drobiazgowo opisują Polskę z tamtych lat, gdzie szybko powstawały fortuny, niejednokrotnie nielegalnie, z pieniędzmi z szemranych interesów, w które często zamieszani byli ludzie z półświatka, ale także prominenci władzy i służby specjalne. Muszę przyznać, że fakty tu przedstawione, dotyczące Poznania, były dla mnie do tej pory nieznane. Ciekawie było przeczytać, co działo się w stolicy Wielkopolski, podczas dzikiej transformacji. Tę część książki czytało mi się jak dobrze napisaną fikcję, a trzeba pamiętać, że była to rzeczywistość. Całość czyta się z zapartym tchem. Jest to znakomita literatura faktu. Sprawa Ziętary do dziś budzi kontrowersje, ale można uznać, że doszło w niej do jakiegoś przełomu, bo w 2014 roku na ławie oskarżonych zasiadło kilka osób. Sprawa się toczy, ale dalej jest w niej dużo niewiadomych, za dużo. Książkę zdecydowanie polecam!!!