Dziennik włoski. Sycylia

Grzegorz Musiał, i ja muszę, bo przeczytałam tę książkę w jeden dzień, turlając się ze śmiechu. O Sycylii tam niewiele, a to, co jest, przepisane z Iwaszkiewicza. Ale ile pięknych megalomańskich skojarzeń, ile homofobicznych podejrzeń, ile martyrologicznych porównań Włoch z Polską, ile rasizmu, resentymentu, zakompleksienia! Ile nieodwzajemnionej miłości własnej autora, któremu chyba w życiu bardzo coś nie wyszło, skoro, podróżując po południu Włoch, podziwiając ich sztukę, historię i krajobrazy - narzeka, zazdrości, ma za złe... Szczególnie jest wyczulony, jak przystało na prawdziwego Polaka katolika i incela, na wszelkie przejawy homoseksualizmu. Łączy w pary kelnerów i właścicieli restauracji, odbiera zdawkowe uśmiechy turystów, przypadkowo zawsze Niemców, jak niemoralne propozycje. A tymczasem odbywa tę podróż ze skretyniałym włoskim przyjacielem, mormonem, z którym najpierw mieszka w jego rzymskiej kawalerce, a następnie, w trakcie peregrynacji - w wynajętych pokojach z małżeńskimi łożami. Ekscentryczne zachowania Livia opisuje szczegółowo i zjadliwie, nie szczędząc nam naturalistycznych efektów węchowych, wzrokowych i usznych.

Jest także, jak przystało na gorliwego wyznawcę jedynie słusznej religii, mizoginem. Bez żadnych kompromisów operuje wszelkimi potocznymi nazwami najstarszego zawodu świata, którego przedstawicielki, osobliwie Polki, potrafi dostrzec w najbardziej ukrytych zaułkach włoskich miast. Twierdzi jednocześnie, udzielając przyjacielowi gratis krótkich wykładów z historii Polski, że w naszym kraju "zawsze rządziły kobiety".

Oglądając perły włoskiego baroku, leje łzy nad utraconymi Kresami i zastanawia się, jak "Polska to wszystko zniosła"... I, z braku godnych siebie rozmówców, sam siebie pociesza i sobie odpowiada: "Tu widzę, jaka jest potworna siła Polski" (s. 67).

Nic lepszego dziś nie przeczytacie, toż ta skromna, ale zgrabnie uformowana kupka wrażeń to kurs przedmiotu "Historia i Teraźniejszość" min. Czarnka.

Dziennik włoski to bardzo ciekawy, niezwykle plastyczny dziennik z zapiskami dot. wędrówek Grzegorza Musiała – autora wydanej ostatnio wyjątkowo pasjonującej powieści o życiu Tamary Łempickiej Ja, Tamara.

Sycylia wylewa się z każdej kartki tej książki. Opowieść jest po prostu Sycylią. Jednak jeżeli szukacie przewodnika po tej włoskiej wyspie, opisu co, gdzie, jak, którędy, dlaczego ten zabytek, to nie ta lektura.

Dziennik włoski to owszem przewodnik, ale po przeżyciach, doznaniach, myślach, subiektywnych odczuciach autora. Przypomina trochę rozmowę, w trakcie której znajomy, czyli autor opowiada, a my słuchamy i coraz bardziej zanurzamy się w tę fascynująca opowieść.

Celne oko autora, umiejętność opowiadania sprawiają, iż słuchamy fascynującej opowieści o rzeczach, drobiazgach momentach, które wielu osobom po prostu umykają. Sycylia wręcz kipi od drobiazgów, momentów, szczegółów, które składają się na coś unikalnego, wyjątkowego. Znajduje to odbicie w każdym kolejnym zdaniu Dziennika...

Katedra w Palermo. Tylko słońce sycylijskie mogło zlać w jedno aż cztery style, a każdy z innej matki i na innym mleku chowany. Normański, świetnie sfastrygowany z gotykiem katalońskim, na to ostra przyprawa arabskiego meczetu i bite piany sycylijskiego baroku. Wariactwo tej budowli wprost onieśmiela. Do czego jeszcze zdolny jest człowiek? (...)

Lektura może być wspaniałym przygotowaniem, przedsmakiem, aperitifem przed właściwa, fizyczną podróżą. Może być także odskocznią, podróżą zdalną, w marzeniach, na kartach książki, bardzo realną w dobie epidemii.

Jedno jest pewne, lektura jest niezwykła, wyjątkowa, porywająca i będzie wspaniałym doznaniem. Jeżeli szukacie bardzo ciekawej, świetnie napisanej książki, która dużo wam pokaże, ale będzie też odskocznią, zaproszeniem do magicznej podróży czy to w wyobrażni czy w rzeczywistości, sięgnijcie po Dziennik włoski. Sycylia. Satysfakcja gwarantowana.

„Dziennik włoski. Sycylia” Grzegorza Musiała to zapis wędrówek autora po jednej z najpiękniejszych wysp Europy - Sycyli. Książkę czyta się naprawdę szybko, a język jakim posługuje się autor potrafi zadziałać na wyobraźnię czytelnika. Opisy miejsc i sytuacji są bardzo „plastyczne” dlatego czasami możemy odnieść wrażenie jakbyśmy byli u jego boku na tej wyspie. Dzięki książce poznamy wiele fantastycznych miejsc i tak naprawdę jeszcze bardziej zapragniemy odwiedzić Sycylię. Ta książka pozwoliła mi poznać miejsca o których nawet wcześniej nie słyszałam, za co bardzo dziękuję autorowi!

Koniecznie sięgnijcie po tą książkę jeżeli chcecie oderwać się od rzeczywistości i na chwilkę przenieść się w zupełnie inne miejsce. Tym razem na przepiękną i na swój sposób niebezpieczną Sycylię.