Dziennik prowincjonalnej damy

Moja mama często powtarza, że czyta, żeby uciec od „prozy życia”. A ja mam chytry i przekorny plan, że podrzucę jej książkę właśnie o owej znienawidzonej „prozie życia” i jestem pewna, że będzie nią zachwycona. Powieść „Dziennik prowincjonalnej damy” - bo o niej mowa – to publikacja okraszona cudownym poczuciem humoru. Pozwala spojrzeć na codzienność z przymrużeniem oka i zwyczajnie się z niej pośmiać.

Akcja książki ma miejsce w latach 30 XX wieku. Bohaterka mieszka w Anglii, na prowincji, i zajmuje się domem. Na jej głowie jest m. in. utrzymanie dyscypliny wśród służby, zapanowanie nad rachunkami (a debet rośnie), dbanie o dobre kontakty z sąsiadami, opieka nad dziećmi i wiele innych rzeczy, którymi musi zająć się tzw. kura domowa. U jej boku stoi mrukliwy mąż, który nie wydaje się być duża pomocą.

Jak tytuł wskazuje książka została napisana w formie pamiętnika. Ja potrzebowałam chwili, żeby wgryźć się w taką formułę. Nie ma w niej miejsca na opisy, wprowadzenia. Kiedy do bohaterki przyjeżdża jakaś znajoma, nie trudzi się ona przedstawianiem jej, bo zwyczajnie ją zna. Czytelnik nie ma się skupiać na tej postaci, a na zamieszaniu, jakie zrobiła ona swoim pojawieniem się.

Kiedy już przyzwyczaiłam się do formy powieści, mogłam cieszyć się do woli cudownym humorem jaki serwuje tu E.M. Delafield. „Dziennika prowincjonalnej damy” bywa porównywany do „Dziennika Bridget Jones”. Pomimo sympatii do książki autorstwa Helen Fielding uważam, że ujmuje to „Prowincjonalnej...” klasy. „Dziennik Bridget Jones” to typowa komedia romantyczna, natomiast E.M. Delafield raczy nas subtelnym humorem skoncentrowanym na codzienności. Niewybredny komentarz kucharki, rozmowa z dyrektorem szkoły, źle rozpalony kominek, szukanie odpowiedniego stroju na bankiet – takie sytuacje są komentowane na stronach tej książki. Mnie osobiście zauroczyło wyznanie bohaterki, jak ochoczo dyskutowała o powieści „Orlando” Virginii Woolf do momentu, aż ją przeczytała. Przyznaje, że nic z niej nie zrozumiała.

„Dziennik prowincjonalnej damy” to perełka wśród literatury obyczajowej. E. M. Delafield udowadnia, że zwyczajne życie może być dobrym materiałem na książkę. Nie trzeba go ubarwiać. Nawet o przypalonej owsiance można pisać ciekawie.

Naprawdę wspaniała książka! Jak sam tytuł głosi jest to dziennik w którym młoda małżonka zapisuje swoje spostrzeżenia. Nie jest prowadzony codziennie, niekiedy przerwa trwa klika dni. Zapisuje w nim wszystko, co się w danym dniu wydarzyło. Kto ją odwiedził i czy była z tego powodu zadowolona. Co kto na jaki temat opowiadał, i tutaj mieliśmy zdanie osoby odwiedzającej, oraz naszej damy, a na końcu co ona tak naprawdę o tym wszystkim myślała. Czytamy o jej gniewie, kiedy kucharka wciąż ma swoje spostrzeżenia i choć wysłucha co jej pracodawca ma do powiedzenia, to i tak to ona musiała mieć ostatnie zdanie. Według mnie czasem przesadzała, ale jak później zobaczyliśmy jej portret i złożyliśmy do kupy wszystkie zachowania, to od tej pory wydawała mi się zwyczajnie trudna w obyciu, a nie drażliwa. A dama mimo tych wszystkich świetności, które posiada, które ukazuje innym, to jednak nie ma zbytniego luksusu. Czytamy o tym jak jest zadłużona i co o tym sądzi. Ludzie wyższej klasy nigdy nie przyznają się do braku pieniędzy. Ona sama kombinuje jak może, by spłacić zaległe długi i by jej mąż o niczym się nie dowiedział. Wiemy, że ma dobre serce, lubi pomagać, ale drażni ją, kiedy wiele osób ją poucza, choćby z sadzeniem cebulek, które i tak nie skończyły dobrze. Ma swoje drobne sekrety i zawsze podkreśla ile jej zostało w portfelu, czy innym miejscu. Niby martwi się, że na wiele rzeczy nie wystarczy i gdy ją poznacie, to zobaczycie, że to niezła kombinatorka. Często nam opisuje co wymyśliła na dany temat, jak to zostało odebrane i jak w końcowej fazie wypadło. To kobieta z klasą, która gdy zapomina coś zrobić, to zapisuje sobie uwagi na końcu dziennika. Zapiski na dany dzień mają od kliku stron nawet do jednej linijki. Jest też mamą, więc nieraz myśli jak by tu zadowolić swoje dziecko, które koniecznie chce mieć swoje zwierzątko. Z pewnością bym się z nią zaprzyjaźniła, gdyż nie grzeszyła poczuciem humoru, który niekiedy wychodził z zabawnej sytuacji, a innym razem ona sama opisywała coś, co dla niej było poważne, a dla mnie komiczne. Myślę, że warto ją przeczytać, gdyż wiele osób może się z nią utożsamić. Niby dama z wyższej klasy, ale w duchu zwyczajna kobieta, która gra na pozorach, lecz przed nami prawdziwie się otwiera. Niby lekko się ją czyta, ale czasami styl jest bardzo prosty i pozostawia nas w małym napięciu. Nie można przewidzieć fabuły, gdyż i ona sama bywała zaskakiwana nagłymi odwiedzinami. Wiele rzeczy chciała zrobić, wręcz pragnęła, ale niekiedy było to niemożliwe do spełnienia. Opowieść z dawnych lat, ale napisana o dziwo współcześnie. Rysunki postaci sprawiały, że dokładnie widzieliśmy scenę, jaka się rozgrywała. Utrzymana w napięciu do samego końca. Niby zwyczajna, ale po kilku stronach tak bardzo się bohaterkę lubi, że czujemy, jakby była naszą przyjaciółka i rozmawiała z nami przez telefon. Naprawdę bardzo mi się podobała:-) Strasznie ją polecam!!!

Zastanawialiście się kiedyś jak radziły sobie kobiety w latach trzydziestych ubiegłego wieku? Jak żyły, o czym marzyły i co zajmowało ich umysły? Bo ja tak! No i się dowiedziałam. Okazuje się bowiem, że właściwie niczym nie różniły się od współczesnej Bridget Jones czy też Gotowych na wszystko, tyle tylko, że problemy dnia codziennego różniły się mocno od tych współczesnych.

Rzecz ma miejsce w deszczowej Anglii w latach trzydziestych. I jest to opowieść przykładnej żony, matki, sąsiadki i przyjaciółki o życiu. Kilkanaście miesięcy jej życia opisane w formie pamiętnika zilustrowanego ciekawymi rycinami.

To doskonała rozrywka podana w bardzo eleganckiej formie, doprawiona szczyptą angielskiego humoru i zawarta w krótkich opowieściach, które mogą pełnić funkcję rozdziałów. Nie jest to jednak jedna główna opowieść, a wiele różnych zapisków, które ostatecznie łączą się w jedną, ładną historię.

Ta niezwykła książka to spowiedź kobiety, która marzy o; pisaniu, podróżach, miłości, ale na co dzień musi zmagać się z bardziej przyziemnymi problemami, takimi jak prowadzenie domu, marudzenie męża czy plotki, które wesoło krążą w najbliższej okolicy. Musi też wymyślać coraz to nowsze wymówki by utrzymać pozory i jako taki poziom życia.

To urocza, napisana ze smakiem i gustem powieść o życiu, niespełnionych marzeniach i zderzeniu z rzeczywistością. I być może wydaje się, że to zamierzchłe czasy, ale po bliższym przyjrzeniu się okazuje się, że książka ma całkiem współczesny wydźwięk.

Lubię powieści inne niż wszystkie, zrywające ze schematami i wprowadzające powiew świeżości. Lubię też powieści z przeszłości, które nie są przesiąknięte intensywnością współczesnych czasów. Dlatego zdecydowałam się na lekturę E.M. Delafield i przyznaję, że lepiej trafić nie mogłam, ponieważ "Dziennik prowincjonalnej damy" to rozbrajająca historia przywołująca na usta szczery uśmiech.

Autorka porywa nas w urokliwą podróż ku kobiecym dylematom, które wydają się obce panom w ówcześnie opisywanych czasach. Wówczas nie było wyrównanych zasad, płeć płci nie była równa a kobiety robiły znaczne więcej niż wypadało, ale nikt nie narzekał. To wszystko oczywiście uchwycone jest w zabawnej, pełnej szczerej radości formie, ponieważ Delafield nie składa na nasze dłonie feministycznego manifestu a raczej pokazuje, że płeć piękna ma w sobie nieskończone pokłady siły.

Niby banalna w przekazie i opisująca typowe sprawy każdej damy a jednak pełna pomysłów fabuła zapewnia nam kilka godzin czystej, relaksującej zabawy. Wejście w towarzystwo tych nietypowych bohaterów było dla mnie odkryciem nowego świata, ponieważ nauczona do innych wartości nigdy nie przywiązywałam wagi do odpowiedniej roli mężczyzny i kobiety w prowadzeniu domu. A jednak okazało się, że wszystkie drobiazgi są ważne, każdy czyn ma przełożenie na dalszą satysfakcję, a zwykłe życie może okazać się niezwykłym wyzwaniem.

Przenosimy się do klimatycznego prowincjonalnego miasteczka położonego gdzieś w Anglii, do lat trzydziestych XX wieku. Autorka z pasją, smacznym poczuciem humoru oraz naciskiem na odpowiednie momenty rozbraja czytelnika inteligencją oraz przenikliwością. Pisze o codziennych sprawach, o pracy w ogrodzie, doglądaniu domu, małych konfliktach z kucharką i pokazuje, że każdy z nas mierzy się z prywatnymi problemami czy wyzwaniami dnia codziennego. Ważne, by robić to z uśmiechem na ustach i zawsze podniesionym czołem.

"Dziennik prowincjonalnej damy" to opowieść o kobiecie, która zrobi wszystko, by utrzymać odpowiednie pozory. Nie mają znaczenia ciągłe przeciwności i przeszkody rzucane przez los, liczy się to, by wścibscy sąsiedzi (szczególna jedna lady), byli przekonanie, że w tej rodzinie wszystko jest pod kontrolą. E.M. Delafield składa więc na nasze dłonie przesympatyczną opowieść o niezależnej postaci, z cudownym klimatem oraz lekkością gwarantującą cudowną zabawę przez kilka wieczorów.

„Jestem troskliwa, czuła, odważna, umiem tyle rzeczy! (…) u nas nieprzyjęte dobrze o sobie mówić. Wypada krygować się, zaprzeczać, ale walnąć tak zwyczajnie: Fajna jestem! Miła i dobra! Zdolna! .(…) Wciąż pokutuje w moim pokoleniu stara seksistowska zasada: Stój w kącie, znajdą cię! Albo Nie wychodź przed szereg! Jesteś kobietą, to nie wypada”.

Małgorzata Kalicińska

Całkiem niedawno ukazało się kolejne wznowienie ponadczasowej książki, Dziennik prowincjonalnej damy. Autorka do dziś porównywana do bezsprzecznie klasycznej Jane Austen, od roku 1930 porywa kobiety na całym świecie zapiskami z życia, no właśnie całkiem zwyczajnej, a zarazem kreatywnej pani domu z prowincji. Tom pierwszy książki, który ukazał się w roku 1930, zrobił tak wielką furorę w Anglii, że każdy kolejny był wydarzeniem na miarę tamtych czasów.

Pranie, sprzątanie, gotowanie, która z nas tego nie zna? Do tego gromada rozwrzeszczanych dzieci i mąż, pan i władca, któremu trzeba dogodzić. To obraz nie tylko polskiej kobiety, który królował w mijających epokach. Dziś odrobinę to się zmieniło, jesteśmy ambitne, wykształcone, inteligentne, na dodatek każda z nas jest mistrzynią gotowania zupy z gwoździa. W naszych polskich realiach nie ważne, czy to w mieście, czy na wsi radzimy sobie lepiej niż dość leniwe Niemki, czy ufryzowane Francuski. Lata wojennych doświadczeń sprawiły, że biorąc przykład z naszych babć, czy matek jesteśmy twarde, oraz niemal niezniszczalne. Mamy swoje słabe strony, trawią nas kompleksy, wredne sąsiadki, które kochają obgadywanie, a jednocześnie siedzą w pierwszej ławce w kościele. Popadamy w depresje, krzyczymy, rzucamy przekleństwa, jednak każda z nas bez względu na status społeczny i wykształcenie, bez wątpienia radzi sobie lepiej niż niejeden mężczyzna.

O tym właśnie, jest pozycja Pani Delafield, kolejne wspaniałe wznowienie dziennika gospodyni domowej, która w latach 30 XX wieku, borykała się z takimi samymi problemami, jakie mamy dziś. Prowincjonalne miasteczko w Anglii, mrukliwy mąż, gromada dzieci, oraz całe mnóstwo domowych dylematów od kiepskiego urodzaju w ogrodzie po niezapowiedzianych gości, którzy przychodzą, aby oceniać. Mimo wielu trudności nasza prowincjonalna dama cały czas w biegu radzi sobie doskonale udowadniając, że kobieta może ogarnąć wszystko.

Uznany klasyk, który pomaga przejść z humorem przez rolę bycia matką, żoną i panią domu. Napisana z wielkim rozmachem i sporą dawką poczucia humoru książka, którą przeczytałam jednym tchem. Pozycja, ta nie ma kompletnie wad, czyta się ją tak samo dobrze, jak uznane powieści dla kobiet. Dziennik prowincjonalnej damy ma jednak jedną niezaprzeczalną zaletę, której nie posiadają inne powieści, jest napisany specjalnie dla kobiet, aby udowodnić nam, że damy radę zawsze. Pokazuje, że nie musimy nic nikomu udowadniać, a dom, który prowadzimy, ma służyć nam i naszej rodzinie, a nie otoczeniu dookoła.

Bardzo cieszę się z tego wznowienia. Publikacja, która podnosi na duchu, napawa optymizmem, oraz pokazuje, że każda z nas jest wyjątkowa.