Dziennik pocieszenia

Jest mi niezwykle miło czytać autora, którego do tej pory nie miałam okazji poznać, a w szczególności chciałam odkryć w niej to, co jest mi obce w zwykłej codzienności, z którą mam do czynienia w każdym dniu, jaki mnie otacza.

Nie zawsze zdarza się, że nowo czytana książka przypada nam od razu do gustu ze względu na zawartą w niej różną tematykę, gdyż autor może, nie do końca czuć się dobrze opisując ją lub za bardzo naciąga przedstawioną w niej historię, aby miała w sobie interesujący kontekst do wyciągnięcia odpowiednich wniosków.

Pan Wojciech Bonowicz w książce pt. ''Dziennik pocieszenia'' urzekł mnie tym, że potrafi pracować z tekstem, a przede wszystkim jest to widoczne u niego w każdym skonstruowanym zdaniu.

Doceniam u autora to, że lubi wykonywać notatki, bo to jest bardzo istotne podczas pracy nad każdym ze zdań ich analiza, a w szczególności najważniejsza jest tematyka, w której chce opowiedzieć czytelnikowi, jakie ma przemyślenia, wnioski, co go martwi, wzrusza, czy znajduje słowa pocieszenia, kiedy wokół dzieje się krzywda, która wywołuje wiele niepotrzebnych nieszczęść wśród społeczeństwa?

Gdy rozpoczęłam, czytanie książki Pana Wojciecha Bonowicza pt. ''Dziennik pocieszenia'' to postanowiłam, że nie będę spieszyć się z szybkim jej przeczytaniem ze względu na zawartą w niej interesującą tematyczną treść.

Autor oddaje w niej cząstkę prywatności, a w tym trafnie dobrane przemyślenia tematyczne, na które warto zwrócić uwagę, bo zostały one zaznaczone konstruktywnie w sensowne słowa mogące podkreślić wartość tego, czego nie zawsze zauważamy w czasie wolnym od pracy lub kiedy popadamy, zupełnie w bezsilność lubiąc, żyć nie zauważając nikogo, lecz tylko obraz wyłącznie tylko samych siebie i naszą naiwność widoczną wśród osób, którzy pierwsi dostrzegają ją w nas.

Kiedy autor zaskakuje, czytelnika jest to bardzo miłe w całościowym odbiorze, bo ma się takie wizualne wrażenie, gdyby się uczestniczyło wraz z nim w tym niezwykłym spotkaniu, jakim on osobiście doświadczył.

Najważniejsze jest, uważam, że kiedy mamy, chwile nostalgii przepełnione smutkiem i niezadowoleniem to możemy pozwolić sobie na oderwanie się od otaczającej współczesnej przepełnionej nas problemami rzeczywistości i poznać przemyślenia oparte na ciekawie opisanych wspomnieniach, które są podróżą do miejsc z poetami, malarzami lubiącymi opowiadać o tym, co już było, przetrwało, kiedy to tworzyli artyzm w postaci obrazów, poezji, bo ona pozostawiła piękny i nieodkryty ślad dla tych osób, co ją podziwiają i doceniają kunszt, w jakiej historycznej tajemnicy ona powstaje, a przy okazji odkrywają go przy głębszym zapoznaniu się z nią.

Pan Wojciech Bonowicz oprócz tego, że docenia, wartość życia codziennego potrafi, jak i również podzielić się doświadczeniem osobistym, jaki bywa dla niego przykład, którego jest świadkiem i zapamiętuje, go dzieląc się z nim ze swoim czytelnikiem, aby mógł, opowiedzieć o nim z radością wnosząc, ze sobą światło pocieszenia ciesząc się z tego, że podąża w taki sam sposób jak on sam.

Polecam przeczytać tę książkę.

Na czym powinniśmy się dziś koncentrować? Co mogłoby sprawić, że czulibyśmy się choć trochę mniej zagubieni? Skąd czerpać siłę na kolejne dni, nadzieję w czasach wojny, kryzysu klimatycznego i ludzkich tragedii, którym przyglądamy się z dystansem jak gdyby nas one nie dotyczyły? Na te pytania nie ma jednoznacznych odpowiedzi, ale dzięki wskazówkom i miłym opowieściom Bonowicza rzeczywistość naprawdę staje się jakaś taka bardziej znośna, wesoła i przyjemna. Trudno wskazać mi podobną lekturę, która tak jak ,,Dziennik pocieszenia’’ pozytywnie wpływała na mój nastrój. To takie światełko w ciemnym tunelu beznadziei. Urocza, mądra i dająca oddech. Świetnie się to czytało.

Najważniejsza w odbiorze tej pięknej książki była dla mnie ta wielka przyjemność z czytania. Serio dawno tak nie miałam, żeby czytać coś z wielkim uśmiechem na twarzy i tym niepowtarzalnym uczuciem zrelaksowania. Te felietony przypomniały mi za co tak bardzo kocham literaturę. Za tę wyjątkową głębię, którą najlepsi pisararze potrafią urzeczywistnić w umysłach swoich czytelników. Zmuszają ich do refleksji, do myślenia o lepszym jutrze, ale też przyjrzrenia się co ważne tu i teraz. Niezależnie od tego czy Wojciech Bonowicz pisze o swoich wstydliwych przywarach, które ma każdy z nas czy dzieli się z nami wiedzą nt. malarstwa, poezji czy literatury, jego pisanie ma sens, nadaje życiu sens. Trudno chyba o lepszą recenzję.

Książka zawiera zbiór felietonów autora z Tygodnika Powszechnego zmodyfikowanych i połączonych tak, by tworzyły spójną, przeciekawą całość. Niektóre fragmenty były tak piękne, że ściskały mnie za serce. Wzruszałam się nad talentem i cudownością tej krótkiej, ale jakże potrzebnej nam dziś książki. Jestem przejęta ładunkiem emocjonalnym i mądrością, którą dzieli się z nami autor. Pisze o zwykłych codziennościach, podróżach, momentach na które składa się piękne i pełne życie, ale przede wszystkim daje czytelnikowi przestrzeń na swoje przemyślenia i własne interpretacje. Doskonale spędzony czas. Książka już krąży wśród moich przyjaciół. Polecam z całego serca.

Żyjemy dzisiaj w tak dziwnych i zwariowanych czasach, że każdy z nas potrzebuje chwili spokoju, pocieszenia i ukojenia. Nie każdy jednak wie, w jaki sposób można taki stan osiągnąć. Nie każdy potrafi się wyłączyć na chwilę z życia i być tylko sam z sobą, ze swoimi myślami. To jest wielka sztuka, w nawale informacji i zdarzeń być obok, nie dać się wciągnąć w matnię informacyjną … Ale Wojciech Bonowicz spróbuje was odciągnąć od codzienności i pokazać, ja można się cieszyć spokojem, jak można na chwilę być samotnym, ale szczęśliwym …

Autor znakomicie diagnozuje i wytyka bolączki obecnych czasów. Ciągłą i nieustanną pogoń za czymś, czasami za czymś nieokreślonym i niezdefiniowanym. Brak czasu, kryzys związany z chęcią bycia najlepszym, niedoścignionym i samowystarczalnym. Takie życie na tip top często sprawia, że jesteśmy z tym wszystkim sami, nie chcemy niczyjej pomocy i uwagi, odsuwamy się od bliskich i znajomych. Gramy tylko na siebie. A jak zmienią się okoliczności i realia i odczujemy brak drugiej osoby, wtedy jest już często za późno. Znajomi zrozumieli, że nie byli dla nas ważni i trudno teraz ten stan zmienić. Trudno sprawić, aby relacje się ociepliły, aby można się cieszyć wspólnie spędzanymi chwilami.

Warto zwrócić uwagę, że autor nie tylko celnie diagnozuje, ale wskazuje delikatnie sposoby, jak sobie z tym wszechogarniającym kryzysem poradzić. Z przymrużeniem oka uczy nas znajdować ukojenie i spokój, wskazuje, że osiągnięcie stanu harmonii wcale nie jest takie trudne i nieosiągalne. Wymaga od nas tylko trochę odwagi i chęci, trzeba też dać coś od siebie, a nie tylko liczyć, że będziemy zadowoleni z życia, nic nie robią w tym kierunku.

Dziennik pocieszenia to odpowiedź na poszukiwanie nadziei i radości, na odnalezienie prostej drogi do szczęścia. Warto mieć nadzieję, ona zawsze jest szansą na poprawę naszego losu, takim nieocenionym życiowym drogowskazem. Nie można obok niej przechodzić obojętnie, nie można jej lekceważyć. Warto się dokładnie rozejrzeć wokół i zawalczyć o swoją przyszłość. O ukojenie i radość. O spokój i wewnętrzna harmonię.

Ta mała objętościowo lektura daje dość mocny przekaz. Daje powód do refleksji i zastanowienia się nad tym, co jest dla nas najważniejsze, nad czym warto skupić swoją uwagę. Nie mogę powiedzieć, że lektura mnie zwaliła z nóg, ale na pewno dała wiele do myślenia, zasiała pewien niepokój …

Zachęcam do sięgnięcia po Dziennik pocieszenia. Szczególnie dla tych smutnych i szukających pocieszenia. Bądźcie radośni i szczęśliwi. Każdemu się to należy!