Dziennik

Zacznę od tego, że tej książki nie można poddać typowej ocenie.

Jest to pamiętnik żydowskiej dziewczynki, która przez dwa lata ukrywała się z rodziną i znajomymi przed niemieckimi oprawcami. W dniu swoich trzynastych urodzin Anne otrzymuje zeszyt, w którym pisze do swojej wymyślonej przyjaciółki Kitty. Kilka tygodni po urodzinach dziewczynka z rodzicami i siostrą Margot, musza przenieść się do specjalnie przygotowanego mieszkania, ktore przez najbliższe 2 lata będzie ich kryjówką. Z nimi ukrywają sie tam Państwo van Daan z synem, z czasem dołącza jeszcze Pan Dussel.

Anne opisuje wygląd ich schronienia, codzienne rytuały, rozklad dnia. Opisuje swoich towarzyszy, trafną ocenę ich charakterów, spostrzeżenia na ich temat. Dużo miejca poświęca narastajacym konfliktom, które w takich warunkach są nieuniknione. Uwagę przykuwa jej relacja z mamą. Okres zamknięcia przypada na okres dojrzewania nastolatki, dziś bysmy powiedzieli okres buntu, cielecy wiek. Nastolatka czuje sie niedoceniana przez matkę, odrzucona. Targaja ją uczucia typowe dla tego wieku, a w dodatku nie ma swojego miejsca, przyjaciół, ktorzy w takich sytuacjach są niezbędni, pomogą odreagować.

Dziewczynka pisze o tęsknocie za światem zewnętrznym. Ile ukojenia daje otwarte okno, widok kwitnacego kasztana. Duzo radości daje jej nauka, książki, pisanie swojego pamiętnika. Z czasem zaprzyjaźnia się z Peterem, synem Państwa van Daan. Pierwsza miłość, pierwszy pocałunek, intymne rozmowy.

Moją uwagę zwróciła organizacja życia. Wszystko dobrze zaplanowane, pomoc z zewnątrz zorganizowana. Gimnastyka, posiłki o stałej porze, rozdzielenie obowiązków i dużo czsu na naukę, nawet kursy korespondecyjne. Z czsem jednak dużo się zmienia, coraz trudniej o pożywienie, co również rodzi konflikty. Coraz niebezpieczniej na zewnątrz, okoliczni złodzieje, częste bombardowania, strzelaniny, strach, obawy, zniechęcenie.

"Jestem w takim stanie, że wszystko mi jedno, czy zostanę zamordowana, czy będę żyć. Świat będzie się kręcić dalej i beze mnie, a ja i tak nie mogę się przecież przeciwstawiać wydarzeniom. Niech się dzieje, co się ma dziać, nie robię nic innego, tylko się uczę, i mam nadzieję na dobre zakończenie."

Anne jest zbuntowana, momentami arogancka. Moim zdaniem to jej zalety. Jest bardzo spostrzegawcza, zauważa poświęcenie i ryzyko jakie ponoszą przyjaciele z zewnątrz. Ma marzenia, aby zostać pisarką lub dziennikarką. Analizując jej myśli na temat kobiet, uważam, że mogłaby zostać feministką, dzialac w ruchu emancypacji kobiet. Może po wojnie pracowalaby na rzecz równości raz, nad walka z rasizmem.

Nie polecam tej książki tym co spodziewają sie scen egzekucji, zwrotow akcji.

Polecam tym, którzy chcą temat holocaustu poznać z innej strony. Strony dziecka zamknietego na dwa lata.

Główne pytanie po przeczytaniu tej książki: kto ich wydał, kto zdradził ich kryjowke?

Witajcie,

Książka ta jest trudna do pisania, ale spróbuję...

Samo to, że jest to dziennik pisany przez trzynasto, później czternastolatkę jest niesamowity i za razem wstrząsający. Dziewczyna uciekła z rodzicami na początku lat 30 XIX w z Niemiec, gdzie Naziści zaczęli pokazywać swoją niechęć do Żydów, po czym, w Holandii rozpoczęli na nowo życie, ale i tu weszli naziści. Rodzina bohaterki, postanowiła się schować w ukrytym mieszkaniu w domu. Opisy dziewczyny na początku jest spokojny, ale z miesiąca na miesiąc staję się co raz bardziej przerażający, więcej przeczytajcie sami, warto, choć ciężko się czyta z racji przeżyć i doświadczeń tej rodziny, dla osób lubiących ten okres w histori świata, bardzo ciekawa lektura, wręcz obowiązkowa, my Polacy znamy naszą historię, getto, obozy, powstanie, ale tego akcentu z zachodniej europy nie znałem. Miłej lektury

Tytuł: Dziennik

Autor: Anne Frank

Wydawnictwo: Znak

Data wydania: 14 stycznia 2015

Liczba stron: 315

Anne Frank urodzona 12 czerwca 1929r., we Frankfurcie, przeniosła się do Amsterdamu w wyniku objęcia władzy przez Hitlera. Jej rodzina ponad dwa lata ukrywała się w oficynie. Nastolatka prowadziła dziennik. Wraz z siostrą najprawdopodobniej umarła w 1945 roku.

Papier jest cierpliwszy od człowieka.

Akcja rozpoczyna się 12 czerwca 1942 roku. Język utworu jest nieciekawy. Zostają wplątane różne zagraniczne słowa. Całość nie przypadła mi do gustu, raczej ze względu na nudą fabułę niż styl pisania autorki. W środku znajdują się przeróżne zdjęcia jej rodziny oraz osób, które ich ukrywały.

Dziennik opowiada o życiu Anne Frank. Na początku o czasach szkolnych, jej relacjach z kolegami i koleżankami z klasy. Potem o ukrywaniu się. Mieszkali w osiem osób. Mieli mało jedzenia, musieli chodzić o wyznaczonych godzinach, nie mogli wychodzić na dwór, Za każdym razem bali się, że zostaną wykryci. Parę razy zostali okradzeni. Dziewczynka mówi, że ludzie zeszli na psy: "kapują" na Żydów, kradną, zabijają tylko i wyłącznie dlatego, że chcą przetrwać. Nie może ona zrozumieć także tego, dlaczego są wojny. Opowiada nam o swojej pierwszej poważnej miłości.

Miłości nie da się poskromić.

Okładka jest z nowego wydania. Na pierwszym planie zostało zamieszczone zdjęcie Anne Frank, w tle widać słowa, które najprawdopodobniej pochodzą z jej utworu. Kolorystyka została dobrana odpowiednio, aby fotografię nie przyćmiły cieplejsze barwy.

Zawsze w życiu doświadczałem, że nieskromni ludzie osiągają o wiele więcej niż skromni!

Anne była zmuszona przenieść się z okresu dzieciństwa w dorosłość. Jako młoda nastolatka nie mogła bawić się z koleżankami, czy uczyć w szkole. Musiała myśleć o przyszłości, o tym, czy uda się jej przetrwać wojnę, a jeśli tak, to co potem uczyni. Poszukiwała ciągle swojej tożsamości. Lubiła pisać, śledzić drzewa genealogiczne książąt i dużo czytać.

Głowa do góry, bądź dobrej myśli, znowu nadejdą inne czasy.

Utwór ten czasem mnie zaciekawił, że strony pochłaniałem z prędkością czasu, ale często było tak, że dłużyło mi się jej czytanie, aczkolwiek dotrwałem do końca. Może to z powodu, że jest to moja lektura albo, że nie przepadam za takim gatunkiem.