Dzielnym będzie przebaczone

Piękna książka,bardzo poruszająca.Momentami jest zabawna,ale częściej zmusza do płaczu.Pokazuje wpływ wojny na życie zwykłych ludzi,w tym wypadku w Wielkiej Brytanii.Polecam całym sercem.

Nierzadko zdarza się, że przedsmak pierwszych emocji związanych z lekturą niesie ze sobą okładka. "Dzielnym będzie przebaczone" to doskonały przykład takiej książki, bo minimalistyczna szata graficzna wydana w jednak malowniczej formie idealnie oddaje wnętrze powieści.

Mary North, przekonana o swojej przebiegłości i pewności siebie postanawia porzucić swoją edukację na rzecz wstąpienia do wojska. Wybucha II wojna światowa, więc nic dziwnego, że wszyscy zaczynają szukać miejsca dla siebie. Mary widzi oczami przyszłości siebie w roli idealnego szpiega. Niestety los ma dla niej inne plany - w wyniku niefortunnych zdarzeń zostaje nauczycielką, a rola ta okaże się przełomowa w jej życiu i znacznie ważniejsza niż działalność szpiega.

Chris Cleave postanowił napisać książkę opartą na motywach wojny. Wątek znany i ceniony przez wielu czytelników, w tym także przeze mnie. Jednak byłabym niesprawiedliwa pisząc, że na tym koniec. Autor bowiem wyszedł o krok dalej i napisał nie tylko dobrą powieść na fasadach mocnego tematu, ale wplątał do swojej historii również błyskotliwość, urok i - nie inaczej! - subtelne poczucie humoru. Dzięki temu fabuła otrzymała tyle wartości ile tylko mogła otrzymać: w rewelacyjny sposób, na przykładzie kontrastu pokazywała jak trudne były realia życia w świecie naznaczonym wojną. Niezwykle cenne momenty śmiechu stawały się dla bohaterów elementem zaczepienia, gdy w międzyczasie przychodziło im walczyć o własne przetrwanie.

Chociaż polubiłam Mary z całego serca i kibicowałam jej do samego końca, nie mogę zapominać o Tomie i Alistairze. To dwójka męskich bohaterów historii, którzy idealnie odnaleźli się w fabule. Tom na początku nie miał zamiaru uczestniczyć w wojnie, jednak decyzja jego współlokatora wpłynęła także na niego. Nie wiem czy słusznie postąpili angażując się w konflikt zbrojny, bo może faktycznie lepszym rozwiązaniem byłoby zaszyć się gdzieś w pozornie spokojnym miejscu, ale jestem zdania, że bierna postawa jest postawą żadną. Także gdyby nie ich decyzja, nigdy nie poznaliby Mary - silnej, zdeterminowanej bohaterki, która mogłaby stanowić wzór dla wielu współczesnych kobiet. Jej odwaga, pewność siebie oraz wyznawane zasady zaskoczyły wszystkich - mnie jako czytelnika oraz Toma czy Alistaira, mężczyzn, który nie spotkali się z tak bojowym charakterem. To właśnie bohaterowie stanowili najjaśniejszy punkt tej historii, bo na własnym przykładzie pokazali potęgę miłości i przyjaźni.

Nie zabrakło w książce wątku romantycznego. Mary poznając Alistaira zaczęła dostrzegać coś więcej poza wojną i pozwoliła sobie na chwilę słabości w świecie naznaczonym okrucieństwem. Autor pokazał na przykładzie zwykłych ludzi wojenny tragizm - za sprawą niewielkich radości zbudował w sercach swoich bohaterów wielkie szczęście, ale i za sprawą tragedii pokazał jak silnie przeżywają ból. To fantastyczna paleta emocji towarzysząca trójce nowo poznanych postaci i temu, kto zdecydował się na lekturę - wartościową, wyjątkową, mocną w swoim przesłaniu a jednak lekką i subtelną przez opowieść o ludziach i dla ludzi. Uważam, że przykład "Dzielnym będzie przebaczone" jest jednym z lepszych pośród książek o tematyce wojennej - wystarczy bowiem wziąć pod lupę życie zwykłych ludzi, by ukazać ogrom sprawy. Wielka miłość i wielkie dramaty rozegrały się na kartach tej książki a mimo wszystko nie straciła ona uroku i swobody. Jestem pod wrażeniem jak sprawnie autor połączył ze sobą szczęście i wszelkie smutki w prosty, zwyczajny sposób.

Powieść Chrisa Cleave opowiada historię zwyczajnych ludzi, którzy o wojnie wiedzieli tylko tyle, ile przeczytali w książkach. Każde z nich na swój własny sposób stanęło z nią w szranki i idąc z dumnie uniesioną głową tak właściwie nie wiedzieli czego się spodziewać. Traktowali ją jak coś strasznego, coś, co dotknęło inne kraje, ale nie dotyczyło ich. Mieli swoje plany, ambicje, miłości i zobowiązania. Wszystkie spełzły na niczym w momencie, kiedy na Londyn spadła pierwsza bomba.

Rozpoczyna się ewakuacja dzieci i wywóz dzieł sztuki. Z dnia na dzień za oknem jawią się coraz bardziej mrożące krew w żyłach sceny. Domy, a nawet całe dzielnice zostają zrównane z ziemią, a z gruzów wykopywane są ciała ich mieszkańców. Jedynym sposobem, żeby nie ulec panice jest udawanie normalnego życia. Nie ugiąć się. Młodzi nie przestają się uśmiechać spotykając się w restauracjach. Mary postanawia zeswatać swoją najlepszą przyjaciółkę z Alistairem. Doskonale bawią się do momentu, w którym kolejny nalot zmusza ich do zejścia do schronu. A później oglądają kolejną część miasta w ruinie.

Z każdą chwilą w Mary coś się burzy, coś pęka, ale panicznie próbuje być dzielna i za żadne skarby nie chce rezygnować z nauczania, w którym odnalazła pasję. Razem z Tomem wracają do pracy, Alistair wraca na front. Do momentu aż czwórka przyjaciół uszczupli swoje szeregi wydaje im się, że dadzą radę. A później już nic nie jest takie samo jak było przedtem. I to odkrycie sprawia, że ich odwaga przechodzi największy kryzys.

Wybór lektury zaskoczył mnie samą, bo zupełnie nie nadaje się ona na wakacyjną porę. To książka trudna, wymagająca zaangażowania emocjonalnego i wyświetlająca przed oczami makabryczne sceny. Czytałam wiele książek wojennych. Tych mniej i bardziej romantycznych, a „Dzielnym będzie przebaczone” pewnym drobnym szczegółem wyróżnia się spośród nich. Otwiera oczy na fakt, że tak naprawdę nie mamy pojęcia jak naprawdę wygląda wojna. Choćbyśmy przeczytali milion książek, obejrzeli wszystkie filmy związane z tematem, będziemy mieli co najwyżej maleńką namiastkę prawdziwych emocji, jakie jej towarzyszą. Cleave wykreował bohaterów w taki sposób, że każdy z nas znajdzie wśród nich swój odpowiednik. Reakcja ich psychiki jest zupełnie nieprzewidywalna. Nie ma tam mniej i bardziej poszkodowanych. Każdy stracił kogoś lub coś, a najczęściej fragment samego siebie. Codzienny strach o życie, niepewność, czy tym razem nie trafi na mój dom, podejmowanie ryzyka, żeby pomóc komuś zupełnie obcemu, patrzenie na śmierć i cierpienie deklaruje jakimi jesteśmy ludźmi. Fabuła dochodzi do momentu, w którym największą odwagą staje się nie uciec z miejsca, a później następuje zobojętnienie.

To niezaprzeczalnie piękna historia przeciętnego obywatela stającego w obliczu katastrofalnego wyzwania. Zobrazowane oblężenie Londynu i Malty, bo tam właśnie dociera pułk Alistaira, w pewnym momencie dusi swoją intensywnością. Choć niektóre momenty były przegadane, mało istotne dla fabuły i nużące, ostatecznie to właśnie one podsycały realizm. Brytyjski humor pozwala troszkę ochłonąć, ale w miarę postępowania powieści nawet ON staje się jakiś taki paniczny. Po przeczytaniu książki byłam urzeczona tytułem. Bo my, dzieci wolnego (choć doświadczonego) kraju nie mamy pojęcia czym jest prawdziwa odwaga.

[Adres usunięty]

Wciągająca i refleksyjna historia miłości pokazana w tle wojennej zawieruchy. Anglia. Rok 1939. Mary North, dziewczyna z dobrego londyńskiego domu na wieść o wybuchu wojny postanawia odmienić swoje dotychczasowe życie. Odkłada naukę na później i zgłasza się do War Office, by jako ochotniczka służyć ojczyźnie. Chce zostać szpiegiem, ale los ma wobec niej swoje plany. Dostaje posadę nauczycielki i zostaje przydzielona do pracy z niepełnosprawnymi dziećmi, które nie znalazły schronienia na wsi. Te odtrącone przez bliskich istoty znajdują swoje miejsce przy boku Mary. To ona walcząc z uprzedzeniami, spędza z nimi każdy swój wolny dzień. Dba o ich dobro, bezpieczeństwo, rozwój intelektualny i kulturalny.

„Miłość, nie jest karkołomnym skokiem z mostu i nie żarem fajerwerków, tylko pokorną zgodą na przyjęcie wyciągniętej reki, nim zgaśnie niebo".

W pracy Mary poznaje Toma Shawa, młodego dyrektora oświaty. Relacje zawodowe szybko przenoszą się na grunt osobisty. Tom i Mary zostają parą. To początek wojennych losów bohaterów. To z ich perspektywy widzimy atakowany i niszczony przez okupantów Londyn, śledzimy wieści z frontu. Na kartach książki pojawia się jeszcze dwoje ważnych bohaterów – przyjaciel Toma Alistair – konserwator w Tate Gallery, ochotnik służby wojskowej i Hilda, koleżanka Mary. Los wystawia tych młodych ludzi na ogromną próbę. Jak poradzą sobie w tym trudnym czasie? Jak wojna wpłynie na ich losy?

„Dzielnym będzie przebaczone” to wzruszająca książka o ludziach uwikłanych w Wielką Historię. To opowieść o miłości, intymności, codziennym życiu. Świadectwo czworga splątanych dziwnymi relacjami ludzi, marzących, kochających, walczących z poczuciem obowiązku wobec ojczyzny. Chris Clare jest mistrzem opisywania psychiki ludzkiej. Zagląda w dusze bohaterów, by pokazać że nic w życiu nie jest takie proste. Udowadnia, że miłość jest uczuciem, którego potrzebuje każdy, a wojna jest tym okrucieństwem, które potrafi na ludziach odcisnąć swoje piętno.

Czytelnicy „Dzielnym będzie przebaczone” powinni być przygotowani na to, że nie będą mogli oderwać się od lektury. Dobra fabuła, lekki styl, pełen ciekawych dialogów i przede wszystkim ogromne poczucie humoru sprawiają, że ta książka po prostu wciąga. I to jest niezwykle ważne w twórczości Cleara. Autor potrafi mówić o ciężkich doświadczeniach, rozterkach, dylematach moralnych w sposób niezwykle autentyczny, trafiający do odbiorcy. Sytuacje tragiczne i komiczne mieszają się ze sobą, tak jak to jest naprawdę w ludzkim życiu. Mary, Tom, Alistair to bohaterowie wyraziści, obdarzeni niezwykłym ładunkiem emocjonalnym, których dusze targane wichrami wojny wystawiane są na ciągłe próby. Czy da się tak żyć? Autor próbuje znaleźć odpowiedź na to trudne pytanie. Dlatego też w książce znajdziemy mnóstwo filozoficznych refleksji, dywagacji. Słowa bohaterów często stanowią warte do zapamiętania motta, które z pewnością poruszą czytelnicze dusze.

„To książka dla tych, którzy byli na tyle odważni, żeby tak zatracić się w miłości żeby przekonać się w pełni, co ona oznacza. Tłem dla takiej miłości staje się tutaj wojna, kiedy świat dookoła rozpada się w pył”(...)Mam nadzieję, że poczujecie się, jakbyście tam byli, w Londynie, w czasach niemieckich nalotów, w latach 1939-1942 jakbyście sami byli zakochani, i doświadczali tej radości i grozy".

Autor liczy na to, że po lekturze tej książki czytelnik spojrzy na wiek XXI z zupełnie innej perspektywy. To po prostu książka o tym, co w życiu najważniejsze.

"Dzielnym będzie przebaczone" to również książka mająca wydźwięk osobisty. Autor zadedykował ja swoim krewnym.

"Inspiracją powieści była postać mojego dziadka i nie mogłaby ona powstać bez niego, ale w żadnym wypadku nie stanowi opisu jego autentycznych przeżyć. Inspiracją dla postaci Mary była moja babcia ze strony ojca, Margaret Slater, która podczas nalotów kierowała karetką w Birmingham, oraz babcia ze strony matki Marwest, nauczycielka prowadząca własną szkołę i przedszkole."

" Mam nadzieję, że czytelnicy będą postrzegać tę książkę po prostu jako wyraz szczerej zadumy człowieka, potomka tytanów, wpatrującego się w szczyty, z których upadł. "

Izabela Nestioruk

Powieść „Dzielnym będzie przebaczone” jest literacką fikcją, zainspirowaną losami dziadka autora. Wojna, przyjaźń i miłość to dominujące problemy, z jakimi muszą zmagać się bohaterowie.

Chris Cleave twierdzi, że nigdy nie napisałby tej książki, gdyby nie rodzinne historie i wspomnienia bliskich, którzy przeżyli drugą wojnę światową. Niektóre wydarzenia i postaci stały się inspiracją do stworzenia interesującej fabuły, która trzyma czytelnika w napięciu do ostatnich stron.

Główni bohaterowie są młodymi ludźmi, którym wybuch wojny przewraca życie do góry nogami.

Mary North pochodzi z tzw. dobrej rodziny z licznymi koneksjami. Jej decyzja o wstąpieniu do organizacji niosącej pomoc dzieciom jest dla bliskich szokiem, tym bardziej, że młoda kobieta zajmuje się uczniami upośledzonymi umysłowo lub z innych przyczyn uznanymi za wyrzutki.

Tom Shaw to mężczyzna, który pomaga Mary zdobyć pracę. Początkowo nie zamierza wikłać się w wojnę, gdyż uważa, że potrwa ona niedługo, zaledwie kilka tygodni lub miesięcy.

Gdy jego przyjaciel, Alistair Heath, zgłasza się do wojska na ochotnika, Tom uważa tę decyzję za absurdalną. Wkrótce jednak zmieni zdanie, gdy dowie się, jak wygląda bezpośrednia walka z wrogiem.

Losy tej trójki przeplatają się nieustannie. Wojenna rzeczywistość zmienia ich życie i całkowicie je przewartościowuje. Bohaterowie zaczynają doceniać uroki codzienności, jaką wiedli. Żyją w nieustającym lęku o siebie i innych, zaczynają doceniać drobne przyjemności, a przede wszystkim uczucia, nad którymi wcześniej głębiej się nie zastanawiali.

Jednocześnie dochodzą do wniosku, że trzeba korzystać z życia, które w każdej chwili może być przerwane.

„Dzielnym będzie przebaczone” to nie tylko złożona historia miłosna. To przede wszystkim powieść o wojennym koszmarze, który rozgrywa się na europejskich frontach i w bombardowanym Londynie. W tym zdegradowanym świecie niektóre wartości przestają się liczyć, więc trzeba wiele wysiłku, by je utrzymać i nie poddawać się psychicznie.

Dla części bohaterów to równie ważne jak fizyczne istnienie.

Powieść Chrisa Cleave podejmuje jeszcze inną, równie ważną kwestię społecznych uprzedzeń i absurdalnych konwenansów, których część Anglików nie chce odrzucić. Do ich wyobraźni nie przemawiają argumenty bardzo wrażliwej, ale i zdeterminowanej Mary.

Nawet w bombardowanym Londynie niektórzy codziennie pijają popołudniową herbatkę, zajadają się ciasteczkami i organizują rauty.

Z takim podejściem do życia Mary nie potrafi się pogodzić. Dlatego wyprowadza się z domu, dojrzewając szybko do roli silnej, odpowiedzialnej i zbuntowanej kobiety, co w jej kręgach uznane zostaje za skandal.

Na życie młodej kobiety mają wpływ także losy Toma i Alistaira.

Chris Cleave zwraca uwagę w swej powieści na kwestię moralnych wyborów, jakich muszą dokonywać ludzie żyjący podczas wojny. Nieraz jedna decyzja zmienia wszystko i jest nieodwracalna.

Pisarz udowadnia również że wojna nie jest przygodą. Tak na przykład traktował ją Alistair, zgłaszając się na ochotnika. Podobnie jak inni młodzi ludzie, szybko musiał zweryfikować swoje idealistyczne wyobrażenia z brutalną rzeczywistością.

Dużym plusem fabuły jest jej nieprzewidywalność. I decyzje bohaterów, i ich losy niezmiennie zaskakują czytelnika, kierując akcję na różne tory.

Dzięki temu trudno oderwać się od tej powieści, która na długo pozostaje w pamięci.

Całość napisana jest lekko, ale z literackim zacięciem. Zaletą są też naturalnie wypadające dialogi i rozmowy o wojnie.

Polecam z czystym sumieniem!

BEATA IGIELSKA