Dziedzictwo Pandory

Co według was jest potrzebne w dobrej książce fantasy? Według mnie ciekawa i zmieniająca się bohater/-ka, wciągająca i tajemnicza fabuła, niecne zamiary, widmo katastrofy, genialne wykreowany zły charakter, cudowny i bajkowy świat przepełniony magią i magicznymi stworzeniami, nie pogardzę też motywem przeznaczenia i wątkiem romantycznym. W tej książce znalazłam wszystkie te elementy więc powiem krótko jestem zachwycona.

Irin jest Dziedziczką Pandory, posiada moce żywiołów, co jest zarówno cechą jak i piętnem. Młoda dziewczyna już jest doświadczona przez życie, a przez natłok wrażeń traci kontrole nad swoimi mocami. Przez to trafia do zamczyska w Zaświecie, gdzie musi dostosować się do swojego nowego położenia. Tam też na nowo musi nauczyć się żyć, kontrolować emocje i moce. Jednak przeznaczenie zaczyna się o nią upominać szybciej niż ktokolwiek by chciał, a Dziedziczka musi stawić mu czoła.

Irin jest specyficzną bohaterką, ale ja bardzo ją polubiłam, pomimo jej trudnego charakteru. Wychowywana na wojownika, traktowana jako broń, a w rzeczywistości niepewna swojej przyszłości i przeznaczenia, z którym będzie musiała się zmierzyć. Razem z główną bohaterką poznajemy nowy świat jakim jest Zaświat, trzeba przyznać, że autorka w cudowny i wręcz bajeczny sposób opisuje wszystkie krainy, zwyczaje, ludzi i mityczne stworzenia.

Fabuła bardzo ciekawa, cały czas coś się dzieje, mamy tajemnice, spiski, używanie mocy i magii. Mamy do czynienia z mitycznymi Bogami, nawiązujemy lekko do mitologicznej Pandory. Znajdziemy tu też delikatny wątek miłosny, dopiero się budujący, ale głęboki i przede wszystkim nie nachalny. Końcówka to istne szaleństwo, ja dosłownie nie wiedziałam jak się nazywam.

To naprawdę świetna pozycja. Autorka stworzyła przepiękny magiczny świat, wspaniałych i charyzmatycznych bohaterów, zagadki, sekrety i tajemnice. Fabuła buduje i trzyma napięcie do samego końca, pełna jest emocji, intryg i plot twistów. Występuje kilka brutalniejszych scen walk czy obrażeń. Jestem zachwycona i polecam.

*olilovesbooks2*

Znana nam z mitów puszka Pandory staje się wcieleniem żywej postaci, równie mitycznej Dziedziczki i równie niebezpiecznej.

Irin Shavi to postać obarczona sporym brzemieniem, które przyjmuje z braku innej perspektywy, kierowana przeznaczeniem, które wolałaby kuć sama. Nie jest do końca szczęśliwa, wiedząc, że nie może pozwolić sobie na normalne życie. Wydaje się jednak lubić, gdy inni spoglądają na nią ze strachem.

Tragiczna śmierć zbyt wielu ludzi na wojnie sprawiła, że dręczą ją koszmary, wciąż widzi zmarłe dusze, obwiniając się o ich los.

Żeby jednak nie było za kolorowo - ciężko mi było nabrać większej sympatii do tej postaci. Miejscami Irin wydawała się dość próżna, irytująca. A momentami ją rozumiałam i współczułam. Podzielam wolę walki Irin mimo wszelkich przeciwności, jakie stawały na jej drodze. Charakter postaci zdecydowanie pasuje do tej mrocznej historii.

Fabuła płynęła niczym rzeka. Raz spokojna, stonowana, by za chwilę się wzburzyć. Nie przeszkadzała mi ta dynamika, nie nudziłam się, byłam ciekawa dalszych wydarzeń i zadawałam sobie pytanie “czym tym razem świat dowali Irin, bo jest za spokojnie”. Wszystko też było dość spójne, a styl pisania zdecydowanie przyjemny, okraszony dość wieloma architektonicznymi wyrażeniami (choć nie zawsze było to potrzebne, to ułatwiało wyobrażenie sobie komnat, w których znajdowały się postacie).

Dobrych stron tej książki było dużo. Wciągnęłam się w mroczny klimat historii, polubiłam wiele postaci. Świat jest ciekawie przedstawiony, tak samo zasady w nim panujące, które są dość brutalne dla bohaterów. Podoba mi się to, w jaki sposób został oddany mit o puszce Pandory.

Ale muszę też odrobinę pomarudzić.

Magia żywiołów to kwestia, której zawsze będę się czepiać, ponieważ jestem zwolenniczką pewnej logiki, nawet biorąc pod lupę fantastykę (więc jeśli się z tym nie zgadzacie, po prostu potraktujcie jako moje osobiste marudzenie). Lubię, gdy taka magia z czegoś wynika, ma swoje limity. Tu miałam wrażenie, że coś się do końca nie stykało. Irin rzucała różnymi zaklęciami, używała kilku żywiołów naraz. To jest okej, da się łatwo wyjaśnić - jest Dziedziczką Pandory, potężną postacią, a do tego długo trenowała. Ale mimo wszystko powinna mieć jakiś limit. Powinna mieć podstawę, by w ogóle utworzyć tak silną tarczę z lodu w miejscu, gdzie praktycznie nie widziałam ku temu sposobności. Źródło wody, dodatkowa energia, by ją przemienić w lód. Oczywiście mogłam też wszystkiego nie zauważyć, bo skupiłam się bardziej na wydarzeniach. Cieszyłam się, gdy Irin nie wychodziła z walk bez szwanku i cieszyłam się, że udawało jej się przeżyć, wygrać.

Drugą i ostatnią kwestią są relacje między bohaterami. Nie udało mi się wyczuć tej miłości między Irin a Panem Nocy. Zabrakło u nich jakiejś głębi, zwłaszcza gdy nie patrzyła na niego przychylnie, ale oczywiście był przystojny. Później wyszło parę jego lepszych cech charakteru. I w tym momencie byłam w stanie zrozumieć rodzące się uczucie do mężczyzny, który zaczął pokazywać swoją drugą naturę. Tylko zabrakło mi tu jakiegoś czynnika, który miałby sens do wyznania miłości.

Osobiście polubiłam Virgo, chciałabym mieć jej znacznie więcej w historii, choć wiem, że nie należy do grona głównych bohaterów. Jestem też ciekawa Victorii i tego, co jeszcze mogłoby skrywać całe Galed.

Corvus natomiast jest dość porywczy, ale widać, że ma serce. Kwestia jego charakteru z czasem również się wyjaśnia, ale i tak polubiłam go na swój sposób. Choć uważano go za okrutnego księcia, dbał o swój lud (wszelkimi możliwymi sposobami).

Jestem ciekawa tego, co zastanę w drugiej części. Po takim zakończeniu nie było innej opcji, a wierzcie mi, było naprawdę mocne i nieprzewidywalne!

Irin Shavi to dziedziczka Pandory, mityczna postać, która włada żywiołami. Podczas jednej z bitw traci kontrolę nad swoimi mocami i doprowadza do zagłady. Giną wszyscy- wrogowie i sprzymierzeńcy a ona sama jest na granicy życia i śmierci. Wtedy książę Corvus ukrywa ją w Noxis. Tam ma szansę na rekonwalescencję, przynajmniej tą fizyczną ponieważ dziewczyna wciąż ma przed oczami obraz masakry, do której doprowadziła. Niestety długi odpoczynek nie jest jej dany wkrótce musi zawiązać nieoczekiwane sojusze i stawić czoła księciu

Eirenowi, który pragnie unicestwić ją i wszystko co stanie na jego drodze.

"Dziedzictwo Pandory” trafiło w moje ręce dzięki letniej akcji recenzenckiej wydawnictwa YAsne!

i muszę Wam powiedzieć, że to była wyśmienita przygoda. Książka, która w 100% spełnia moje oczekiwania. Jest fantastyką z domieszką YA ze świetnie wykreowanym światem, genialnie napisanymi postaciami i intrygami, które zaskakują z każdym kolejnym rozdziałem. Corvus stał się moim nowym książkowym crushem. Do tej pory zachwycałam się postaciami wampirów ale afryt jest jeszcze bardziej idealny. Chcę go więcej w kolejnym tomie🙏

Autorka świetnie prowadzi motyw slow burn – jest nienachalny, wszystko toczy się bardzo naturalnym tempem a mimo to gdy w jednym pomieszczeniu pojawiają się Irin i Corvus to iskry przeskakują między kartkami książki.

Poza niezaprzeczalnymi walorami merytorycznymi książka jest również pięknie wydana: mapki, ilustracje, cudowna okładka💓

Z niecierpliwością czekam na dalsze losy bohaterów i gratuluję fantastycznego debiutu.

Drugi tom potrzebny na wczoraj!

Książkę otrzymałam od wydawnictwa w ramach letniej akcji recenzenckiej i przeczytałam ją w ten sam dzień ale na recenzję musiała poczekać kilka dni, by opadł kurz wzniecony przez emocje towarzyszące czytaniu tej lektury.

To wręcz nieprawdopodobne, iż jest to debiut jednakże ostatni rok udowodnił, że debiuty mają siłę przebicia a nowi autorzy i autorki tworzą genialne historie.

Już sam początek bardzo mnie wciągnął do świata przedstawionego przez Ilonę Turczyn.

Bitwa, która zebrała ogromne, śmiertelne żniwo i ona - dziedziczka, która to wszystko spowodowała.

Kiedyś unikałam fantastyki, gdyż była głównie skupiona na bitce i akcji, pozbawiając bohaterów charakteru a do tego nie stroniła od imion niedających się wymówić ani choćby przeczytać.

Tym razem jest inaczej.

Nasza bohaterka jest postacią rozbudowaną, ciekawą, zmagającą się z wielkim brzemieniem, stawiającą czoła ogromnym problemom nie tylko fizycznie ale także psychicznie.

Przeżywamy jej rozterki, zaglądamy do umysłu, miotamy się wraz z nią by odkryć prawdę.

Jest zdeterminowana ale nie boi się czasem poddać, załamać czy pomylić.

Irin jest dziedziczką Pandory, jednakże nie należy do zwykłych dziedziczek.

Ma ona moc wszystkich żywiołow a jej los jest związany z pewną przepowiednią.

Podobają mi się wątki mitologiczne, łączące różne nurty, które tutaj są ukazane.

Bogini, która miała być nadzieją a stała się upadkiem.

Bogowie kombinujący jak odzyskać moc.

Bohaterowie z charakterem, historią do opowiedzenia, obdarzeni mocami lub przeklęci...

Stworzenia nie z tego świata a jednak kiedyś tak bardzo ludzkie...

Ludzie, których zaślepia rządza władzy.

Fabuła łączy ze sobą różne gatunki tworząc wyborny koktajl, po którym człowiek ma ochotę na więcej i więcej.

Z ogromnym zainteresowaniem śledziłam losy Irin i Corvusa, razem z nimi walczyłam o królestwa, z nimi pragnęłam odkryć prawdę.

Śledziłam ich relację i pojawiającą się nić porozumienia.

Bohaterowie drugoplanowi także zasługują na brawa, bowiem postacie nie są ani trochę płaskie czy pozbawione swojego ja, wprost przeciwnie.

Każdy z nich ma wpływ zarówno na charakter naszych głównych bohaterów jak i na kreację przedstawionego świata. Kolejnym plusem jest połączenie różnych mitologii, wierzeń i legend - moje serce kradnie Leszy, który zyskał moją sympatię a także stał się kimś więcej niż tylko strażnikiem kniei. Nie będę Wam spojlerować ale jeśli lubicie fantastykę, akcję, nieco wątków psychologicznych, stopniowo budowane napięcie, bardzo subtelną nutkę romantasy to zdecydowanie powinniście sięgnąć po tę propozycję.

Choć książka jest YA to jednak starsi czytelnicy znajdą tutaj bardzo dobrą historię dla siebie a może i nawet dostrzegą więcej... Książka poza świetną treścią i powiewem świeżości ma przewspaniałą okładkę a także zawiera cudowne rysunki. Czy zgadniecie, czyjego są autorstwa?

Wydawnictwo wraz z autorką skutecznie kusiło mnie, aby poznać historię dziedziczki Pandory. Jako fanka klimatów fantasy nie mogłam przejść obojętnie obok tej przygody. I to była bardzo dobra decyzja.

Wiadomo, że człowiek z początku musi się przyzwyczaić do nowych krain, bohaterów i bogów. Autorka tak wszystko to pięknie opisała, że nie miałam problemu w poznawaniu i zagłębieniu się w tym świecie. Z każdą kolejną stroną pochłaniał mnie coraz bardziej.

Do tego kreacja bohaterów, która moim zdaniem jest na najwyższym poziomie. Dopracowani pod każdym względem, każdy jest inny i na swój sposób wyjątkowy. Najbardziej jednak moją uwagę zwrócił książę Corvus. Ten tajemniczy, intrygujący i mroczny mężczyzna z pewnością zawładnie niejednym sercem.

Akcja z początku rozwija się w powolnym tempie. Dla mnie był to dobry zabieg, aby przygotować mnie na późniejszy wybuch. Jak lawina ruszyła to, już nie było można, jej zatrzymać. Niespodziewane zwroty akcji napędzały tylko kolejne wydarzenia.

Pod koniec nie mogłam się oderwać od lektury, tak mnie ciekawość, zżerała co będzie dalej. Do tej pory nie mogę zapomnieć o zakończeniu, które pozostawia wiele pytań. Mam nadzieję, że w kolejnym tomie uzyskam wszelkie odpowiedzi.

Wspomnę tylko, że mam przed sobą debiut autorki, który w moim odczuciu wypadł genialnie. Dla takich książek warto dawać szansę nowym autorom.

Z niecierpliwością czekam dalsze losy Irin i Corvusa.