Dziedzictwo. Apteka pod Złotym Moździerzem. Tom 2

Drogie panie – sznurujcie gorsety, panowie – poprawcie binokle, bo oto przenosimy się do Polski XIX wieku!

Lucyna Olejniczak potrafi pisać tak, że można się zapomnieć, zatracić w lekturze. Niby pokazuje nam zwykłe wydarzenia, ot jakieś małżeństwo otwiera aptekę, a jednak wszystko wydaje się fascynujące. Co czułam podczas czytania? Ciepło, miłość, przyjaźń wobec bohaterów. Te postacie były żywe, z chęcią każdej towarzyszyłam, obchodził mnie ich los.

Bardzo podobało mi się, w jaki sposób została odwzorowana epoka. Często autorzy popełniają taki błąd, że osadzają akcję w jakimś charakterystycznym miejscu lub czasie, a tak naprawdę mogłoby się to rozgrywać wszędzie. Na szczęście barwny XIX w. widnieje tutaj w całej okazałości i nie sposób czytelnikowi o tym zapomnieć. Przez powieść przewijają się różne nowinki techniczne, wiadomości ze świata, nawet zachowanie ludzi na ulicy jest bardzo realistyczne i adekwatne do tych czasów. Stworzenie takiej historii jest świetną okazją, żeby poruszyć ważne tematy, np. o prawach kobiet, i autorka chętnie z tego korzysta.

Książkę przeczytałam bez znajomości poprzedniego tomu, nie miałam też wcześniej pojęcia o tym, czym jest Saga Kobiet z ulicy Grodzkiej. „Dziedzictwo” opowiada o przodkach bohaterów przywołanej sagi, także dla wielbicieli tych powieści będzie nie lada gratką. Z łatwością umiałam się odnaleźć w tym świecie. Naprawdę czułam, jakbym miała tylko do poprawienia buty i gorset, a mój kolejny krok magicznie przenosił mnie do innej krainy, a raczej do znanych mi już w Polsce miejsc tylko w innym czasie. Tak jak rzeczywistych przyjaciół poznajemy na pewnym etapie ich życia, tak samo tutaj możemy potraktować to nasze „wejście w życie” Teodora i Magdy zupełnie naturalnie.

Polecam miłośnikom powieści obyczajowych i powieści historycznych. Polecam każdemu, kto chciałby poznać piękną historię o miłości i spełnianiu marzeń. Tylko ostrzegam, że potem prawdopodobnie będziecie chcieli więcej!

Egzemplarz do recenzji otrzymałam od wydawnictwa.

Jesień idealna pora na czytanie, tym bardziej jak trafia się na powieść magiczną, pełnią ciepła, osadzoną w XIX wieku, w Krakowie, który jeszcze nie był wielkim miastem. Tak dokładnie wróciłam na ulicę Grodzką, mimo że sagi Kobiety z ulicy Grodzkiej nie czytałam, ale mam za sobą pierwszy tom Apteki Pod Złotym Moździerzem. Po raz kolejny Lucyna Olejniczak zaczarowała mnie słowami płynącymi ze stron powieści.

Magda i Teodor są w podróży poślubnej, tam kobieta spotyka wróżkę, daje sobie przepowiedzieć przyszłość, nie wierzy we wróżbę, ma osiągnąć wszystko czego chce ale nie będzie przy tym szczęśliwa. Przecież to nie możliwe, jest spełnioną kobietą, niedługo otworzy z mężem aptekę, w skrytości ducha marzy też o dziecku. Czy na pewno wszystko o czym marzy da jej szczęście? Wydaje się że tak i że nic nie pokrzyżuje jej planów, tym bardziej że Magda to waleczna dziewczyna.

Zapamiętajcie te wróżbę, a przy ostatniej stronie sami odpowiecie sobie czy się spełniła. Książka jest grubaskiem ale moim zdaniem to jeszcze jest mało, dla mnie za szybko się skończyła, nie miałam ochoty jej kończyć. Na tyle zadomowiłam się w Krakowie ma Grodzkiej, że nie miałam ochoty się z niej wyprowadzać. Kto nie czytał sagi, tak jak ja, to apteka jest do niej doskonałym wstępem.

We współpracy z @proszynski

,,Dziedzictwo. Apteka Pod Złotym Moździerzem" Lucyny Olejniczak to druga część wstępu do ,,Kobiet z ulicy Grodzkiej".

Magdalena przebywała ze swoim mężem w podróży poślubnej. Młodzi zdawali sobie sprawę z tego, że mają szansę zobaczyć coś nadzwyczajnego. Nie mieli jednak aparatu, by uwieczniać te chwile w rezultacie czego mogły się one zapisywać tylko w ich pamięci. Po powrocie do kraju okazało się, że założenie apteki jest bardzo możliwe. Mąż znalazł dla Magdy pomocnika, który miał razem z nią sprzedawać. Dzięki temu doktorowa mogła zostać współwłaścicielką apteki. Cały czas martwiono się o sklep wuja i dzieci w ochronce. Do czego to miało doprowadzić?

Przed zapoznaniem się z tą częścią warto skusić się najpierw na lekturę ,,Obcej". Wydarzenia rozpoczynające ten tom są bezpośrednio związane z poprzednią częścią. Bez jej znajomości można czuć się nieco zagubionym w lekturze. Nie miałam okazji zapoznać się z sagą ,,Kobiet z ulicy Grodzkiej", jednak uważam, że zapoznanie się najpierw z tymi dwoma tomami nie jest też najgorszym pomysłem. Apteka Pod Złotym Moździerzem to miejsce, w którym sprzedaje kobieta, nie bojąca się wyzwań stawianych przed nią przez życie. Czy wszystkim z nich podoła?

,,Dziedzictwo. Apteka Pod Złotym Moździerzem" Lucyny Olejniczak to obszerna pozycja, z którą warto zapoznawać się w wolny dzień. Jest tak wciągająca, że nie sposób oderwać się od niej przed przeczytaniem ostatniego zdania. Jej główna bohaterka, Magdalena, jest osobą silną, walczącą o swoje prawa, nawet z najbliższymi. Nie brakuje tutaj także nieszczęść i różnych przypadłości, które spotykają rodzinę i jej bliskich.

Żyjemy z dnia na dzień.Biegniemy, ślepo zapatrzeni przed siebie. Każda chwila zdaje się ulotna niczym piórko na wietrze, blada i nic nie znacząca. A gdyby tak na tę jedną, jedyną chwilę przystanąć gdzieś znienacka i rozejrzeć się dookoła. Co wtedy dostrzeżemy? Wszystko!!!

Jesień to zdecydowanie pora roku, która skłania do wielu przemyśleń i refleksji.

Co za tym idzie, w mojej głowie roją się miliony myśli. Mój umysł jakby bardziej się wyostrza, zaczynam dostrzegać wszystko niewidzialne i błahe.

Jesienią bardzo lubię sięgać po powieści obyczajowe, zwłaszcza te osadzone w XIX wieku.

,, Dziedzictwo " Lucyny Olejniczak to prequel przepięknej, wzruszającej sagi ,, Kobiety z ulicy Grodzkiej". Zakochałam się w tej historii od pierwszej strony. Po prostu wiedziałam, że powrót na ulicę Grodzką będzie dla mnie niezwykłym doświadczeniem emocjonalnym. Bardzo zżyłam się z bohaterkami tej sagi. Uwielbiałam czytać o ich rozterkach, dorastaniu, walce o własne ja, o sukcesach jak i wielu porażkach.

Przeogromnie byłam ciekawa opowieści o przodkach tych niezłomnych, walecznych kobiet. To co zaserwowała autorka w tej powieści to istny majstersztyk. Wybitna historia sięgająca 1849 roku. Opowieść o narodzinach zła, zepsucia i okrucieństwa a także matczynej miłości,niezwykłej empatii oraz walecznej kobiecie,która każdego dnia walczy o lepsze jutro.

Przytaczając słowa Kornela Makuszyńskiego z całą powagą mogę stwierdzić, że książki Pani Lucyny są jak

,, mędrzec łagodny i pełen słodyczy, który puste życie napełnia światłem, a puste serca wzruszeniem.”

Jeśli jeszcze nie czytaliście tej sagi to przeogromnie wam ją polecam. Dzięki autorce przeniesiecie się do malowniczego Krakowa, gdzie wraz z uroczymi damami będziecie przeżywać ich troski i zawirowania.Jestem pewna, że klimat tamtych lat, idealnie oddany w książce, sprawi, że zakochacie się w tej historii równie mocno jak ja. Ta część wywołała u mnie niespotykany natłok emocji, łez i uśmiechów. Tak bardzo kibicowałam Magdzie. Cieszyłam się razem z nią i płakałam. Przeżywałam każde wzloty i upadki. A co do epilogu( ten kto czytał zrozumie) tylko dwa słowa towarzyszyło mi podczas czytania: UCIEKAJ HANKA!!!

W momencie, gdy pisałam recenzję Obcej, czyli pierwszej części prequelu sagi Kobiety z ulicy Grodzkiej, w kolejce miałam zupełnie inną książkę do czytania. Jednak historia Magdy i ciekawość tego, jak autorka przedstawi jej dorosłe życie, na tyle mnie zaangażowała, że postanowiłam przeczytać Dziedzictwo. Od razu, bez dłuższego czekania. Czy i ta książka mnie zachwyciła i zamieszkała w moim sercu na dłużej? O tym w tej recenzji.

Jest rok 1849, a podczas podróży ślubnej Magda natyka się na tajemniczą kobietę, która mówi jej, że w przyszłości młoda doktorowa osiągnie swój upragniony cel – lecz nie będzie szczęśliwa. Magda nie bierze tego do siebie, bo jak na razie wszystko idzie po jej myśli. Nie dość, że może cieszyć się obecnością ukochanego męża, to jeszcze ma własną aptekę. W tym samym czasie małżonkowie podejmują kolejną decyzję, która odmieni ich wspólne życie na zawsze. Po upływie dekad nad głowami zakochanych zbierają się ciemne chmury. Czy są one potwierdzeniem słów tajemniczej kobiety sprzed lat?

Zacznę od głównej bohaterki, choć właściwie znacie moje stanowisko na jej temat. Nadal uważam, że Magda to postać niezwykle ciekawa, inteligentna i wzbudzająca wśród czytelników sympatię. Potrafi być wyrozumiała, ale też chętnie stawia na swoim. W tej książce dostrzegłam w tej bohaterce też pewnego rodzaju zagubienie. Oczywiście, znając sytuację oraz przeżywając opisywane zdarzenia podczas lektury, z łatwością można zrozumieć jej zmieszanie. Dla mnie jednak bywało to momentami dość nieprzyjemne - być może dlatego, że w mojej głowie zamieszkał obraz Magdy jako tej, która zawsze wszystko jest w stanie zrobić, zrozumieć i naprawić.

Pióro Lucyny Olejniczak, tak jak w przypadku poprzedniej książki, jest bardzo lekkie, przyjemnie i zdecydowanie wpływa na odczuwane podczas lektury emocje. Autorka ma bardzo plastyczny i obrazowy język, dzięki czemu podczas czytania oczami wyobraźni widziałam wszystko to, co opisywała na kartach tej powieści. Bardzo lubię, gdy autorzy potrafią przedstawiać swoje historie w taki sposób, ponieważ mam wtedy takie wrażenie, że sama jestem uczestniczką opisywanych wydarzeń.

Druga część prequelu sagi Kobiety z ulicy Grodzkiej okazał się książką utrzymującą poziom poprzedniej. Autorka oczarowała mnie swoim piórem oraz historią Magdy, która wbrew wszystkiemu daje pewnego rodzaju motywację. Magda pokazała tu, że warto walczyć o swoje marzenia i że chcieć znaczy móc. No i oczywiście pokazuje też, że życie potrafi zaskoczyć nie raz, nie dwa i nawet nie trzy – i to w najmniej oczekiwanym przez nas momencie.

Dziedzictwo to powieść z gatunku obyczajówki historycznej i choć wcześniej nie sięgałam po te książki za często, tak teraz czuję się do tego niesamowicie zachęcona. Czy będę czytać wszystkie tomy wchodzące w skład sagi? Jak najbardziej! Jestem niezwykle ciekawa tego, jak autorka ukazała tamtych bohaterów oraz czym jeszcze mnie zaskoczy.

Jeśli lubicie książki właśnie w tym gatunku, to koniecznie musicie poznać Obcą oraz Dziedzictwo. Liczę na to, że pióro Lucyny Olejniczak zachwyci i Was, a historia Magdy zachęci do sięgnięcia po inne książki autorki – tak, jak i mnie samą.

„Apteka pod Złotym Moździerzem. Dziedzictwo” to drugi tom opowiadający o historii przodków bohaterów, których mieliśmy przyjemność poznać w sadze „Kobiety z ulicy Grodzkiej”. Lucyna Olejniczak kreśli rodzinną historię naznaczoną walką o nadzieję i marzenia o lepszym życiu.

Poznawanie tej historii rozpoczynamy we wrześniu 1849 roku. Magda odbywając podróż poślubną napotyka na kobietę, która przepowiada jej przyszłość. Wróży jej osiągniecie wymarzonego celu, który niestety nie sprawi, że będzie szczęśliwa. Co zatem wydarzy się w życiu młodej doktorowej, że nie będzie mogła cieszyć się z realizacji swych marzeń? Ma przecież kochającego męża. Prowadzi własną Aptekę pod Złotym Moździerzem. Niestety jedna decyzja zmieni ich życie o sto osiemdziesiąt stopni. Co takiego wydarzy się w rodzinie Bernatów? Czy wybuch powstania styczniowego zmiecie ich plany i marzenia w pył? Czy przepowiednia sprzed lat okaże się prawdziwą? Warto się o tym przekonać i sięgnąć po najnowszą powieść Lucyny Olejniczak.

Autorka porwała mnie od pierwszej chwili. Uczyniła to w sposób wręcz magiczny, sprawiając, że choć poznawałem losy tak odległe od dzisiejszych czasów, mogłem poczuć ich atmosferę. Sugestywny język autorki oraz dbałość o klimat sprawiły, że mogłem przenieść się do XIX wieku. A cała historia zapisana na kartach tej powieści znalazła miejsce w moim czytelniczym sercu. Bo nie sposób ją zapomnieć czy wymazać z pamięci. Historia ta już na zawsze w nią zapada.

Bez wątpienia prequel bestsellerowej sagi „Kobiety z ulicy Grodzkiej” jest powieścią godną polecenia, którą warto zaprosić do swej domowej biblioteki i umieścić na honorowym miejscu Najlepszych Interesujących Książek. A ja biję się w pierś, przyznając się, że „Apteka pod Złotym Moździerzem. Dziedzictwo” jest pierwszą książką Lucyny Olejniczak, którą przeczytałem. Pierwszą i nie ostatnią, ponieważ obiecałem sobie, że sięgnę po pierwszą część pt. „Apteka pod Złotym Moździerzem. Obca” oraz sagę „Kobiety z ulicy Grodzkiej” („Hanka”, „Wiktoria”, „Matylda”, „Weronika”, „Emilia”, „Aleksandra”). Czuję, że czeka mnie prawdziwa czytelnicza uczta zapewniająca wiele wyjątkowych i emocjonujących chwil.

Trafiliście kiedyś na książkę, która tak was zajęła, że nie mogliście się skupić na niczym innym? Od pierwszych stron "Apteki pod Złotym Moździerzem" dosłownie przepadłam! Mimo, że książki są dość grube, obie przeczytałam praktycznie "na raz". Zacznijmy jednak od początku...

W 1831 roku w Galicji wybucha epidemia cholery. W wiosce, która z tego powodu została spisana na straty, mieszka Agnieszka. To odważna, zdeterminowana i silna kobieta, która, będąc w ciąży, postanawia uciec i zapewnić swojemu, jeszcze nienarodzonemu, dziecku szansę na godne życie. Kilkanaście lat później poznajemy jej córkę o równie silnym charakterze - Magdę. Dziewczyna, wychowana w klasztorze przez benedyktynki, przybywa do Krakowa - miasta, w którym ma zacząć całkiem inne, dorosłe życie. Czekają na nią świeże znajomości, magiczne miejsca, no i oczywiście - nowe kłopoty.

Tak jak już wcześniej wspomniałam książki były nieodkładalne. Szczerze mówiąc, byłam tym zaskoczona, ponieważ spodziewałam się, że będą one pełne historycznych wtrąceń i okażą się po prostu nudne - szczególnie dla osoby w moim wieku, która na dodatek uwielbia wszelkiego rodzaju akcję. Tak jednak nie było! Już w pierwszym rozdziale zostajemy wciągnięci w wir wydarzeń, a później, mimo że momentami akcja zwalnia, jest tylko lepiej!

Niezwykle oczarował mnie klimat powieści, przyjemny i ciepły, otulający jak kołderka i idealny na jesień! Słowa wychodzące spod pióra autorki mają w sobie szczególny urok i łączą się w piękne zdania.

Pierwsza część, "Obca" jest bardzo dobrym wprowadzeniem. Jest lekka, przyjemna, ale również wciągająca i zaskakująca. Charyzma oraz inteligencja Magdy sprawiają, że nie sposób jej nie lubić! A wiadomo, jeśli lubimy głównego bohatera, przejmujemy się całą historią znacznie bardziej.

Drugi tom, "Dziedzictwo" jest już bardziej słodko-gorzki, co oczywiście nie umniejsza jego wartości. O czym jest? - powiedzieć Wam tego nie mogę, musicie przekonać się sami.😉 Zakończenie lekko złamało mi serce - miałam zdecydowanie inne plany co do niego, ale obiektywnie rzecz biorąc, było bardzo dobre i niezwykle zachęciło mnie do sięgnięcia po serię "Kobiety z ulicy Grodzkiej".

Musicie bowiem wiedzieć, że oba tomy "Apteki pod Złotym Moździerzem" to prequel tej serii. Mimo wszystko jednak polecam ją nawet tym, którzy jej nie znają. Nic nie stracicie, a epilog sprawi, że będziecie chcieli więcej. Gwarantuję!

Aby to jakoś ładnie, składnie podsumować, chciałabym Was jeszcze raz gorąco zachęcić do spróbowania i zapoznania się z tymi powieściami. Niestety nadal wśród nas, Polaków, panuje przekonanie, że te książki z zagranicy są lepsze. Niestety sama też tak myślałam (wcześniej natrafiłam na wiele słabych polskich książek) ale niesłusznie oceniłam przez to całokształt. Lucyna Olejniczak jest na to doskonałym przykładem. Jej książki czyta się bardzo szybko, są szalenie zajmujące i oryginalne.

Dodatkowo, fani klasyków, takich jak "Małe kobietki" powinni być zachwyceni, jest to dla Was pozycja idealna!

Za egzemplarz i zaufanie dziękuję bardzo @proszynski_wydawnictwo

Powieści Lucyny Olejniczak cenię między innymi za niepowtarzalny klimat. W najnowszej autorka przenosi nas do XIX-wiecznego Krakowa, tego, którego wielu z nas nie zna. Spacerujemy jego ulicami, chłonąc niepowtarzalną atmosferę. I choć autorka miesza fikcję literacką z prawdziwymi wydarzeniami, to można odnieść wrażenie, że stworzona przez nią historia jest od początku do końca prawdziwa.

W „Dziedzictwie” kontynuujemy przygodę literacką u boku Magdaleny, kobiety, którą poznaliśmy w pierwszym tomie dylogii „Apteka pod Złotym Moździerzem”. Wydaje się, że znalazła ona szczęście u boku ukochanego męża, a jej wielkie marzenie o posiadaniu własnej apteki ma szansę się ziścić. Jednak nie do końca. Musi się ona bowiem zmierzyć z konwenansami i przyjąć rolę pomocnicy, gdyż prawo kobiety do bycia pełnoprawnym i szanowanym właścicielem, było w tamtych czasach niemożliwe. Mimo to postanawia zawalczyć o uznanie w oczach klientów, tworząc wyjątkowe miejsce, wkładając w jego rozwój całe swoje serce i wiedzę. I kiedy myśli, że wszystko zaczyna się w końcu układać po jej myśli, okazuje się, że przewrotny los nie powiedział jeszcze ostatniego słowa. Kobieta musi zmierzyć się z wieloma przeciwnościami, które w obliczu braku szacunku dla przedstawicielki jej płci w charakterze przedsiębiorcy, zdaje się drugorzędnym problemem.

Lucyna Olejniczak stworzyła wartościową powieść obyczajową, której walorem jest z pewnością język, jakim operuje autorka, a także niewymuszona, biegnąca niespiesznie fabuła. Autorka porywa nas w wir wydarzeń, po których przewodnikiem jest kobieta niezłomna, silna i pełna pasji w wykonywaniu swojego zawodu. Nie sposób nie przejąć się jej losem, nie kibicować jej poczynaniom w walce z otaczającą ją niesprawiedliwością i ludzką ignorancją. Niewątpliwym walorem powieści jest także wplecenie w fabułę historii Krakowa, a przede wszystkich, nakreślonych niezwykle drobiazgowo zdarzeń z 1850 roku, kiedy to w mieście wybuchł pożar, uznawany za jedno z największych nieszczęść, jakie dotknęło miasto w tamtym czasie. Autorka opisała ten fragment jego historii w sposób niezwykle przejmujący, nie oszczędzając czytelnikowi ludzkiej tragedii. Stworzyła malowniczy obraz Krakowa, który został zniszczony przez ówczesną pożogę. W czasie lektury z zapartym tchem śledzimy wydarzenia z tamtego okresu, drżąc o życie i bezpieczeństwo bohaterów. Lucyna Olejniczak na tym jednak nie poprzestaje, ale sięga także po historię kraju. Naszych bohaterów nie ominie bowiem pokłosie powstania styczniowego. Czy uda im się wyjść zwycięsko z nierównego starcia z historią? Czy przepowiednia wróżki, która wydawała się nic nieznaczącą iluzją, ma szansę się ziścić? Tego dowiecie się sięgając po najnowszą powieść autorki.

Podsumowując:

„Apteka pod Złotym Moździerzem. Dziedzictwo” to powieść wielowymiarowa. To jednocześnie fragment historii miasta, które stało się równorzędnym bohaterem wydarzeń z życia przodków „Kobiet z ulicy Grodzkiej”, ale także opowieść o kobiecie, która musiała przejść długą i wyboistą drogę, aby zaznać szczęścia. Z której los kpił i wystawiał na wiele prób. Historia, która pokazuje, jak cienka jest granica między miłością a wyrachowaniem. Która odzwierciedla odwieczną walkę między sercem a rozsądkiem, który często staje na drodze do prawdziwego szczęścia. Próbująca odpowiedzieć na pytanie: czy wszystko można wybaczyć i czy miłość zawsze wystarczy, aby rozgrzeszyć najbliższe osoby z zadanych nam ran i rozczarowania, jakie przyniosło ich postępowanie? Powieść, która zachwyca doskonałym mariażem prawdziwych wydarzeń i fikcji literackiej. Która porywa czytelnika od pierwszej strony i przenosi go do XIX-wiecznego Krakowa, dając mu możliwość odkrywania miasta, które wiele przeszło, zupełnie jak główna bohaterka — Magdalena. Polecam serdecznie!