Dziedzictwo

Impreza zorganizowana przez rodziców Franny z okazji jej chrzcin wcale nie miała skończy się tak, jak stało się w rzeczywistości. Jej mama nie miała mieć nowego męża, a jej tata nowej żony. Nie miała mieć nowych braci i sióstr. Ale stało się i nic i nikt tego nie zmieni. Tylko, dlaczego stało się to, co się stało i czy w ogóle przyszło z tego coś dobrego?

W ogólnym rozrachunku można stwierdzić dwie rzeczy:

1. Wielka szkoda, że On przybył na przyjęcie psując dotychczasowe idealne życie oraz

2. Gdyby nie On nie mielibyśmy tego, co mamy teraz.

Tym razem czytałam o dwóch różnych rodzinach, które musiały stawić czoło rozwodom, dorastaniem i cierpieniem. Wydawałoby się, że można pisać o tym w różny sposób, jednak autorka „Dziedzictwa” postanowiła zrobić to w swoim stylu. Na początku jest sporo ukrytego humoru, który wprowadza nas w dobry nastrój, aby na końcu przyćmić i uderzyć z nawiązką smutnych uczuć. Na dodatek musimy wysilić nasze szare komórki ponieważ fabuła może nie jest pokręcona, lecz ilość bohaterów i owszem. To nie byłoby takie trudne gdyby nie fakt, że fabułą toczy się nieszablonowo. Przeskakujemy z przeszłości do teraźniejszości, nagle przyszłość i znów przeszłość. To może napawać wielu Was irytacją. Na początku podchodziłam do tego na spokojnie, potem stwierdziłam: przesada. Teraz wiem, iż znalazłam na to patent. Każdy rozdział to inny czas (a bynajmniej część innego, który gdzieś tam jest) dlatego czytałam po jednym rozdziale, odkładałam i wracałam później. Wierzcie mi od razu lepiej! Mało tego, mam wrażenie, że lepiej wczułam się w całą powieść. Zrozumiałam ją, bo miałam czas na przetrawienie wszystkiego. Czy to był taki zamiar autorki? Czy może, po prostu się stało? Nie wiem, ale narzekać nie mogę.

Jeśli chodzi o bohaterów mogę od razu wspomnieć o dzieciach (które dorastają). Każde z nich jest wyjątkowe, ma swoją osobowość i swój styl bycia. Znaleźć można sobie osobę, którą polubimy, znielubimy, znienawidzimy i nie będziemy się wcale interesować. Podoba mi się to strasznie, bo dzięki temu wiem, że nudy nie mam się co bać, a to co się dzieje jest wywołane tym byśmy poznali ich bliżej.

wiecej i jeszcze wiecej na: [Adres usunięty]

zapraszam! :)

Czy jedno, z pozoru błahe, wydarzenie może zmienić życie dwóch rodzin? Patchett udowodniła w tej książce, że tak. Akcja rozpoczyna się podczas przyjęcia z okazji chrztu najmłodszej córki Fixa. Pojawia się na nim, bez zaproszenia i z butelką alkoholu, Albert. Losy rodzin tych dwóch mężczyzn zmienią się od tego dnia całkowicie. Konstrukcja fabuły przypominała mi trochę puzzle, które sama musiałam dopasować w odpowiednie miejsce.. Historia dwóch rodzin nie jest podana na tacy, czytelnik musi trochę się wysilić, żeby odnaleźć się w całości. Co ciekawe, “Dziedzictwo” nie ma porywającej, szybko toczącej się fabuły, każdy kolejny wątek to po prostu następny puzzel do układanki. W tym tkwi urok tej książki, która chyba może nie każdemu przypaść przez to do gustu. Czy przez to jest nudno? Wbrew pozorom nie.

Czwórka rodzeństwa z Amerykańskiego, prowincjonalnego miasteczka nagle traci tatę. No, może nie nagle, bo obce słowo ROZWÓD krążyło nad rodziną jak sęp przez dłuższy czas. Tata też nie znika całkowicie, bo pojawia się raz w roku wraz z wakacjami, nową piękną żoną i dwiema pasierbicami. Wbrew przewidywaniom czytelnika pomiędzy przyrodnim rodzeństwem pojawia się więź, może nie braterskiej miłości, ale pewnego rodzaju rodzinnej lojalności, która nie znika nawet, gdy w dorosłym życiu ich drogi rozejdą się całkowicie. Wraz z chorobą i śmiercią rodziców, trzeba będzie wypróbować siłę dawnych uczuć, sprawdzić której stronie życia chce się pozostać.

„Dziedzictwo” Ann Patchett to książka bardzo interesująca – jest to historia rodziny „patchworkowej”, posklejanej. Już od pierwszej strony wiadomo, że coś wisi w powietrzu, że fabuła rozwinie się w zaskakujący sposób, intrygując czytelnika. Jednocześnie losy bohaterów są tak prawdopodobne, że mogą stać się udziałem każdego z nas. Patchett jest mistrzynią w konstruowaniu fabuły. W jej książce każdy element ma znaczenie, ukryty sens, wszystko jest potrzebne. Każdy wybór dokonywany przez bohaterów niesie konsekwencje nie tylko dla niego, ale także dla najbliższych mu osób. „Dziedzictwo” pokazuje, że jedna pozornie błaha sytuacja może całkowicie przewartościować życie dwóch rodzin. Szczerze zachęcam do przeczytania!

Recenzja dostępna również na blogu Biały Notes: [Adres usunięty]

Wybory towarzyszą człowiekowi niemal od urodzenia. Prawie każda czynność wymaga od nas mniejszej lub większej decyzji, a każda decyzja niesie ze sobą mniej lub bardziej znaczące konsekwencje. Zły albo dobry wybór potrafi zdeterminować całe późniejsze życie, nie tylko nasze, ale także wszystkich, którzy w tym życiu z nami uczestniczą. Rodziny. Przyjaciół. Bliskich. Jedna decyzja może całkowicie odmienić losy wielu osób, może zapewnić im pasmo szczęścia albo lata smutku i przykrości. O wyborze, który wywrócił do góry nogami dzieje dwóch kalifornijskich rodzin pisze Ann Patchett w książce „Dziedzictwo”.

Przyjęcie z okazji chrzcin córki Fixa i Beverly Keating trwa już stanowczo zbyt długo. Idący w dziesiątki goście, pobudzeni ogromną butelką dżinu i lawiną świeżo wyciśniętego soku pomarańczowego, wcale nie zamierzają wyjść i rozejść się do swoich domów. Z powrotem do czekającej na niego rodziny nie spieszy się także Bert Cousins, zastępca prokuratora okręgowego, oczarowany niezwykłą urodą żony gospodarza. Wykorzystując naiwną prośbę Fixa, Bert skradnie Beverly pocałunek, który zaważy na przyszłości obydwu rodzin. Pocałunek, który wytyczy nowe ścieżki dla rodziców, dzieci oraz ich dzieci. Pocałunek, którego konsekwencje będą odczuwać nawet 50 lat później.

„Dziedzictwo” swoją konstrukcją przypomina nieco puzzle, które czytelnik musi z namysłem układać, aby w pełni poznać tę niezwykłą rodzinną sagę. Autorka książki nie koncentruje się na szerokich wyjaśnieniach, zostawia nam jedynie skrawki informacji, które odpowiednio dopasowane dadzą pełny obraz sytuacji. Taki zabieg wymusza na czytającym zaangażowanie, skupienie, a w połączeniu z przyjaznym stylem Ann Patchett gwarantuje wciągającą opowieść, od której trudno się oderwać. Historia Fixa, Beverly, Berta oraz ich dzieci porywa swoją zwyczajnością, normalnością. Nie jest przesłodzona, nie wzrusza nie siłę, nie wywołuje salw śmiechu czy lawiny płaczu. To opowieść o życiu, o nieszczęściach, które mogą dotknąć każdą rodzinę. O czymś, co naprawdę mogło się wydarzyć. O brzemiennych i nieodwracalnych skutkach wspomnianego już, pachnącego pomarańczami pocałunku. „Dziedzictwo” jednak nie ocenia, nie wydaje wyroków, nie potępia dokonanych lata wcześniej wyborów. Ono tylko pokazuje ich następstwa.

Pani Patchett zaburzyła w swej powieści chronologię, a każdy rozdział książki rozgrywa się w innym czasie i opowiada o innych wydarzeniach. Stało się to w pewnym sensie wadą „Dziedzictwa”, bowiem przedstawione historie są bardzo nierówne. Jedna ciekawa, intrygująca, urozmaicona wartką akcją; druga całkiem zwyczajna, niespieszna, tocząca się powoli. Początkowo może to dezorientować, nawet irytować, ale z czasem czytelnik uświadamia sobie, że te dysproporcje idealnie obrazują ludzkie życie. A życie jest właśnie nierówne, pełne wzlotów i upadków, naznaczone chwilami dobrymi i gorszymi. Czasem pędzi z zawrotną szybkością, czasem zwalnia bieg i niczym nie zaskakuje. I dokładnie tak samo jest z losami Keatingów i Cousinsów. Losami, które Ann Patchett potrafiła bardzo realistycznie przedstawić.

„Dziedzictwo” to książka, o której nie tak łatwo zapomnieć. Trudno ją zignorować i trudno być wobec niej obojętnym. Ta porywająca saga rodzinna niczego nie wymusza, nie przyciąga na siłę, tylko cicho i niepostrzeżenie wkrada się do czytelniczego serca i zaczyna uderzać w jego najczulsze kąciki. Każe zastanowić się nad własnym życiem, nad osobistymi wyborami i ich szeroko zakrojonymi konsekwencjami. Gorąco polecam!

Są historie, które wciągają od pierwszego zdania. Bo są wydarzenia, banalne z pozoru, jak pojawienie się Alberta Cousinsa z butelką dżinu na chrzcinach, które zmieniają życie wielu osób. Co by było gdyby…, ale ta książka, nie szuka tego typu odpowiedzi, ona pokazuje, co się stało, gdy… i jak wpłynęło to na życie dwóch rodzin. Gdy Bert posunął się o jeden pocałunek za dużo, gdy Cal dał swoje cztery tabletki małemu Albiemu, gdy Franny ściągnęła za barem buty… Świetnie opowiedziana historia dwóch rodzin, z retrospekcjami i antycypacją zdarzeń, wciąga i pozostawia pragnienie…, godna polecenia!