Dzieci nazistów

Czy dzieci muszą pokutować za winy rodziców? Moim zdaniem nie, bo po przecież nie są winne, ze akurat w takich rodzinach się urodziły.

Bohaterowie ksiązki “Dzieci nazistów” całe swoje życie odczuwały czym zaimowali się ich rodzce. Jedni nie przestali kochać swoich rodziców, ale też nie uwierzyli, że mogli oni robić takie okropne rzeczy, inni znienawidzili swoich ojców. Na pewno każde dziecko nie miało łatwo po skazaniu i ujawnieniu czym ich rodzice się zajmowali.

Mam bardzo mieszane uczucia co do tej książki. Bardzo chciałam ją przeczytać, bo byłam ciekawa jak potoczyło się życie córek i synów największych zbrodniarzy wojennych. Oczywiście coś się dowiedziałam, ale w moim odczuciu książka bardziej poświęcona jest samym nazistom niż ich potomkom.

Na każdego inaczej wpłynęło zachowanie rodziców. Niektórzy odcięli się od swoich rodziców, potępili ich, inni nie wiedzieli, jak się zachować, z jednej strony wiedzieli, że rodzice robili bardzo złe rzeczy, ale ciągle widzieli w nich kochających opiekunów.

To moja druga książką autora i niestety znowu odczułam, że to zlepek innych książek. Niestety chyba książki Pana Molendy nie są dla mnie. A szkoda, bo tematyka jest bardzo interesująca. Niestety jak dla mnie za mało jest o dzieciach, a za dużo o samych nazistach. Chyba nie sięgnę po inne książki autora 🤷🏻‍♀️

@onaczytanoca

,,Gdy Monika miała pół roku i matka spacerowała z nią po Bad Tolz, jakiś mężczyzna rzucił się na wózek i dźgnął dziecko nożem. Ruth przypuszczała, że to któryś z byłych więźniów obozu koncentracyjnego w Płaszowie chciał zabić córkę Amona Gótha. Była podobna do ojca”.

Przeczytałam książkę i przyznaję, że co jakiś czas łza się w oku kręciła. Niestety dzieci nazistowskich zbrodniarzy nie miały łatwego życia. Każde jednak radziło sobie na różne sposoby. Jedne były dumne ze swojego nazwiska i naprawdę kochały swoich ojców. Zresztą oni sami mówili im, że nie mają grzechu, skoro nie czują wyrzutów sumienia. Pouczali maluszki, by tak jak oni zostawili to za sobą i cieszyli się obecnym tu i teraz. Byli jednak i tacy, którzy nie przyznawali się do rodzin, bo było im za nich wstyd. Czuli krzywdę innych ludzi, choć same nie były niczemu winne. Trudno tu mówić, by nie kochali swoich rodziców. Bardziej można by rzec, że nie byli z nich dumni. Jeszcze inni powierzają swoje ciała i umysł wierze w kościół i Boga. Chcą odpokutować ich winy, chociaż nigdy sami niczego złego nie uczynili. Naprawdę każde dziecko, później dorosły przeżywał całe zajście na inny sposób. Nie mieli łatwo, gdyż ludzie nie patrząc na ich niewinność, jedynie na grzechy ojców wielokrotnie chcieli im zrobić krzywdę, zresztą przykład macie w cytacie. Jeszcze inni uciekali z kraju i co chwila byli zmuszani zmieniać stanowiska pracy. Naprawdę cierpieli, choć nic prócz więzów krwi ze zbrodniarzami ich nie łączyło. Chowali się w kościołach, szpitalach, gdzie tylko karcący wzrok ich nie dosięgał.

W każdym rozdziale poruszana jest opowieść o innych dzieciach. Kryje w sobie urywki wspomnień za dziecka, poprzez dorastanie w świecie, który ich nie chciał. Niektóre fragmenty wywoływały we mnie ogromny smutek, gdyż szczerze oni opowiadali co ich spotykało. Ludzie bardzo chcieli wymierzyć im sprawiedliwość, lecz czy słusznie? Oczywiście przed oczami mieli mord na setkach, czy tysiącach ludzkości, więc takie traktowanie ich potomstwa wciąż nie było dla nich wystarczające. Wiele osób zastanawia się dlaczego kochali swoje dzieci, skoro śmierć innych była im obojętna? Czy chcielibyście poznać na to pytanie odpowiedź?

Pomimo bólu przy czytaniu, jest napisana naprawdę lekkim stylem. Niby przytacza nam fakty, jednak są urywki opowieści tego, co działo się w tamtych czasach. Myślę, że warto ją poznać choćby dlatego, by nauczyć się przesłania jakie za sobą niesie. Mi bardzo się podobała!

Książki o tematyce wojennej stały mi się ostatnimi czasy bliższe, niż kiedykolwiek i sięgam po nie dosyć często z powtarzalną niemal regularnością. Stanu tego faktu jednak sprecyzować nie potrafię i szczerze mówiąc zwyczajnie nie chcę.

„Dzieci nazistów” autorstwa Jarosława Molendy to kolejny z reportaży opisujący nieludzkie czasy ludzi, których jedynym i największym marzeniem było po prostu żyć, przeciwstawiając się tyranii wysłanników samego diabła, chcących unicestwić ich najmniejsze pokłady człowieczeństwa, odbierając ludzką godność poprzez torturowanie na niewyobrażalne sposoby. W tym jednak przypadku autor poszedł o krok dalej, pokazując czytelnikom, nieco inną, nieznaną dotąd stronę zbrodniarzy wojennych. Himmler, Mengele, Göring, Göth to nazwiska, które budziły, budzą i z całą pewnością budzić w ludziach będą odrazę, wstręt i pogardę.

Każdy z nich był także ojcem, co w obliczu potworności względem setek tysięcy niewinnych istnień, wydaje się być wręcz abstrakcją. Cechy ojca i rodzica z pewnością nie współgrają z obrazem tyrana za nic mającego ludzkie życie. Jakimi byli rodzicami i jak odbierani byli przez swoje potomstwo? Zwłaszcza wtedy, kiedy te zdążyło już dorosnąć? Przekonajcie się sami i sięgnijcie po ten reportaż. Stanowi on bowiem ogromne źródło wiedzy, o której z pewnością pojęcia nie mieliście…

Współpraca z wydawnictwem Filia.

„Jak to jest żyć z potworną spuścizną i czy można kiedykolwiek odciąć się od straszliwych zbrodni popełnionych przez przodków?”

Takie pytanie znajdziemy na okładce najnowszej książki Molendy. Zastanawiałam się nad odpowiedzią i uważam, że nie ma dobrej. Bo z jednej strony trudno jest żyć. A z drugiej wszystko zależy jakim się jest człowiekiem. Bo czy to, że ktoś nazywa się Mengele musi oznaczać, że jest tak samo złym człowiekiem i skłonnym do okrucieństwa? Jednak spotkać się oko w oko z osobą, która przedstawiłaby się Hitler czy Göring mogłoby na chwilę zważyć atmosferę, nawet jeśli na co dzień nie nienawidzimy wszystkich Niemców.

Jarosław Molenda pokazuje w swojej książce, że właśnie nazwisko może mieć moc i niestety nie zbawczą. Dzieci nazistowskich przywódców w różny sposób radzą sobie z przeszłością, swoich rodziców, głównie ojców.

Ile lat mogły mieć pociechy zbrodniarzy wojennych w czasie wojny? Może kilka, starsze kilkanaście. Jestem pewna, że żadne, albo prawie żadne dziecko nie wiedziało czym zajmuje się jego wspaniały i najlepszy na świecie tatuś, gdy wychodzi do pracy. Dla ilu z nich szokiem było odkrycie strasznej prawdy?

Reakcje były różne, ale tego można się spodziewać. Od niewiary, przez wyparcie, po odcięcie, a nawet jawne potępienie. Ale zdarzała się też duma. Bo to tata – on tak musiał; wykonywał rozkazy.

„Dzieci nazistów” to ciekawa książka, skłaniająca do refleksji. Może nie jest jakaś bardzo mocno wciągająca, ale chyba nie o to chodzi. Myślę, że osoby, które interesują się historią a przede wszystkim okresem II wojny światowej powinny być zadowolone.

„… grzechy ojca nigdy nie powinny być przypisywane synowi”. Winy rodziców nie powinny być przelewane na ich dzieci. Nawet zbrodniarzy. Dzieci katów – czy powinny brać odpowiedzialność za czyny swych rodziców? To pytanie krążyło w mojej głowie podczas lektury najnowszej książki Jarosława Molendy pt. „Dzieci nazistów”. I odpowiedź nie jest jednoznaczna. Dlaczego, skoro to nie ich czyny? Dlaczego nie, jeśli wsiąknęli i byli oddani ideologii swoich rodziców. Żyjąc u ich boku, przesiąknęli nią do szpiku kości, a ich nazwiska „zostały okryte hańbą”.

Jarosław Molenda ukazuje historię dzieci „zbrodniarzy odpowiedzialnych za najciemniejszy okres współczesnej historii”. Byli za młodzi, aby zrozumieć, to czego dokonywali ich ojcowie. Żyli u ich boku, ale czy muszą brać odpowiedzialność? Czy nie jest to za duże obciążenie dla ich psychiki? Czy prawda nie jest zbyt bolesna? Ich życie to całkiem inna karta, którą niekoniecznie muszą zapisywać czarnymi zgłoskami. Pytanie, jak bardzo po latach wiedza o ich ojcach, wykreowała ich drogę życiową?

Wiele dzieci nazistów nawróciło się na katolicyzm lub judaizm. Niektórzy związali się z Żydami. Kathrin Himmler, stryjeczna wnuczka zbrodniarza poślubiła Żyda. Martin Adolf Bormann, nigdy nie potępił swojego ojca twierdząc, że „tylko Bóg może osądzać”. Dzięki temu łatwiej było mu się zdystansować od niechlubnej historii. Surowość Bormana wywarła głęboki wpływ w dzieciństwie Martina. Nie została ona nigdy zrekompensowana choćby najmniejszym gestem czułości ze strony ojca. Natomiast Niklas Frank otwarcie krytykuje naród niemiecki. Jak twierdzi „świat nigdy nie zapomni”. Z kolei Gudrun Himmler, córka jednego z głównych przywódców nazistowskich Niemiec zaciekle broniła jego ideologii. Rolf Mengele przez lata nie miał świadomości, kim jest jego ojciec, jaką funkcję pełnił „Anioł Śmierci”, „Doktor Śmierć”. Prawda była dla niego bolesna, gdyż uważał go za bohatera wojennego.

Nie chcę zbyt wiele zdradzać tego, co Jarosław Molenda ukazuje w swej najnowszej książce, lecz warto podkreślić, że jest ona nie tylko ciekawym rzuceniem światła na tę kwestię, lecz również zaproszeniem do dyskusji – czy dzieci zbrodniarzy powinny żyć z piętnem swoich rodziców – tyranów? Czy niechlubna spuścizna zbrodniarzy wojennych winna być zapisana w życie i historię ich dzieci? Zdecydowanie polecam Wam tę lekturę i zachęcam do wewnętrznej dyskusji na temat „Dzieci nazistów”.

Książka ukazała się nakładem Wydawnictwa Filia, Filia na Faktach