Dzieci

Wszystkich, których dzieciństwo lub czas dorastania przypadł na początek XXI wieku zapraszam do zajęcia miejsca w literackim wehikule czasu, który przeniesie Was w pierwsze lata drugiego tysiąclecia. Będzie to słodko-gorzka podróż do świata, którego już nie ma. I po wspomnieniach współdzielonych z autorem niezwykłej książki. Podczas czytania powieści “Dzieci” Jacka Paśnika nie raz i nie dwa padnie bowiem z Waszych ust "pamiętam to!", "też tak miałem/miałam". Tak jak i z moich padały. Kto wie, może za sprawą opisanej historii zdołacie nawet przywołać charakterystyczne zapachy i kolory powietrza, towarzyszące Waszemu dojrzewaniu? Może pochylicie się nad tym, co z Was "wyrosło"? Bo na pewno otworzycie szkatułki z własnymi skrawkami pamięci. Tymi radosnymi i tymi, przez które odczuwa się ból pękających, nie do końca wygojonych blizn.

“Dzieci” Jacka Paśnika. Wszystko zaczęło się od Wariata...

Powieść “Dzieci” Jacka Paśnika zaczyna się od zdania: "Było to nieopodal miejsca, w którym Wariat złożył ubranie w kostkę". Niby kilka słów, ale to właśnie w tym momencie pisarz łapie uwagę czytelnika na haczyk tajemnicy. Kim był ten cały Wariat i o co chodzi z ubraniem poskładanym w kostkę? Kluczem do rozwiązania tej zagadki jest opowieść chłopaka imieniem Teodor, którego dorastanie przypadło na początek nowego milenium. Tak dobrany czas akcji nie dziwi, ponieważ jest bliski autorowi książki, Jackowi Paśnikowi, urodzonemu w 1997 roku.

Historia wysokiego i bardzo wrażliwego Teodora jest tak wciągająca, że książkę przeczytałam za jednym zamachem. Całą. Miałam bowiem wrażenie, że narrator - Teodor we własnej osobie - opowiada swoją historię właśnie dla mnie. I że nie mogę i nie chcę go zawieść brakiem zaangażowania i nie odwzajemnić tej pasji, która wręcz wylewa się z niego podczas opowieści o pierwszych doświadczeniach: przyjaźniach, miłości czy zetknięciu z reakcją na inność.

Drugie dno “Dzieci”

Historię bohater (z woli pisarza) podzielił na dwadzieścia trzy części (rozdziały). Opisał w nich swoje życie w kontekście istotnych z punktu widzenia chłopca zjawisk lub przedmiotów charakterystycznych dla przełomu wieków i kilkunastu pierwszych lat nowego milenium. Kartridż z gorylem, płyta DVD czy diabełki (takie [Adres usunięty]. tytuły mają poszczególne rozdziały) są jedynie punktem wyjścia dla istotnych wydarzeń, emocji i przeżyć. Zagadkowy motyw Wariata, który złożył ubranie w kostkę pojawia się w tej historii wielokrotnie. Ten intrygujący element to kolejny powód, dla którego nie sposób odłożyć książkę. Ponieważ lekturze towarzyszy paląca wręcz chęć poznania odpowiedzi na pytania: "Kiedy, gdzie i dlaczego Wariat tak ułożył swoją odzież?".

Podczas czytania książki widać wyraźnie, że opowieść, którą snuje Teodor, ma dla niego ogromne znaczenie. Od początku czuć, że nie stoi za tym jedynie chęć podzielenia się wspomnieniami i pokazania "jak to u mnie było". Ale również swego rodzaju pragnienie uwolnienia. Zrzucenie bagażu dźwiganego od dzieciństwa, który spowodował, że ten beztroski czas się skończył. Nagle, bez uprzedzenia i "pozostało tylko ciągłe branie się w garść". W ten sposób autor ewidentnie stara się pokazać, jak plastyczne są dzieci. Jak wydarzenia, których doświadczają w dzieciństwie odbijają się na nich i jak je kształtują. Jak tłumaczą sobie pewne rzeczy i jak sobie z nimi radzą. Lub nie. I jak jedno wydarzenie może wpłynąć na ich dalsze życie.

Co pamiętamy z tamtych lat?

“Dzieci” są pełne wspomnianych już wcześniej zjawisk, przedmiotów i produktów charakterystycznych dla początku wieku. Nie wymienię więcej z nazwy, by nie zepsuć Wam frajdy odkrywania powiązań między opowieścią Teodora a Waszymi własnymi doświadczeniami zbieranymi podczas dynamicznych zmian gospodarczych, kulturowych, technologicznych i społeczno-politycznych.

Tak, urodzeni w latach 80. i 90. szczególnie będą mogli utożsamić się z głównym bohaterem. Nie oznacza to jednak, że jeśli przyszliście na świat wcześniej lub później, nie trafi do Was proza Paśnika. Wręcz przeciwnie - możecie bowiem usłyszeć głos pokolenia wychowanego w czasach, gdy w miastach dopiero zaczęły wyrastać nowoczesne osiedla mieszkaniowe, paliwo 95 było po 3,95 zł, internet powoli udomawiał się w mieszkaniach zwykłych obywateli, wszyscy jedli te same chrupki i nosili takie same trampki oraz imiona - Kuby i Klaudie. I porównać opisane doświadczenia z własnymi.

“Dzieci” Jacka Paśnika - co za styl!

Czytając książkę “Dzieci” nie sposób nie docenić stylu Jacka Paśnika. Nostalgiczny, obrazowy, błyskotliwy, refleksyjny i bardzo smaczny. Prozę autora cechuje inteligentny humor ze szczyptą ironii i sarkazmu, a także szczerość, naturalność i piękne, trafne metafory. Autor jest również bardzo spostrzegawczy, a jego zdolność analizy, duża wrażliwość i sentymentalność dają czytelnikowi poczucie, że nie tylko czyta, ale jest świadkiem czegoś bardzo ważnego. Paśnik nie kreuje się siłowo na człowieka, który opowiada. On sam jest Opowieścią przez duże O. Opowieścią, która płynie niespiesznie jak czas dorastania chłopca, mijający na kolejnych kartkach książki...

Tu warto zaznaczyć, że “Dzieci” to debiutancka powieść. I choć po lekturze Paśnik pozostawił mnie z goryczą w ustach, to przyznaję, że uwielbiam ten smak. Polecam gorąco jego pierwszą książkę i już czekam na kolejną.

"Dzieci" Jacka Paśnika to spojrzenie z dystansu na całkiem niedawną historię. Bohaterowie, dzisiejsi 20-30-latkowie dojrzewali na przełomie XX i XXI wieku. O tych czasach mówi debiutancka powieść autora. Główny bohater, Teodor, mieszka w blokowisku na przedmieściu. Patrzymy na wydarzenia oczami tego wrażliwego chłopca oraz jego rodziców. Książka pokazuje, jak kształtuje nas dzieciństwo. Jest też nostalgicznym powrotem do czasów pierwszych gier na komputerze, początków Internetu, zabaw na trzepaku i pojawienia się Mc Donalda. To naprawdę udany debiut.

Sentymentalna podróż, którą oferuje @jacek_pasnik , jest bliska mojemu sercu.

Przełomowe wspomnienia, które kształtowały nie tylko obraz Polski lecz również młode pokolenia.

Teodor główny bohater, mierzy się nie tylko z nowym obrazem Polski, poprzez kształtujący się kapitalizm. Fascynacja zachodzącymi zmianami początki internetu, który otwierał okno na to co dotychczas było niewidoczne, powstawanie galerii handlowych, spędzanie wspólnego czasu na grach i jedzeniu chrupek kukurydzinych. Ten czas, który kształtował jego osobowość spędzony wśród kolegów wpatrzonych w komputer, pokonujących kolejne levele. Niedostrzeganie odstępstw, innych zachowań wśród relacji rówieśniczych.

Wśród, których zawsze znajdzie się jakiś Wariat, tak jak i w tej historii, który diametralnie odmienił postrzeganie ich rzeczywistości.

To obraz nostalgii za tym co było, co przeminęło, zatrzymany, zawieszony na wydarzeniach, które tak wiele zmieniły w nastoletnim życiu Teodora i jego przyjaciół, nie dając możliwości spojrzenia w przyszłość.

Autor z łatwością, wdziękiem lekką nutą ironii prowadzi nas przez świat ukazując jego cienie i blaski. Głównego bohatera cechuje niezwykła wrażliwość, która przebija się przez strony książki.

Jednicześnie bije z niej niezwykła naturalność.

Zdecydowanie więcej takich debiutów chcę czytać :-)

Dorastanie u progu XXI wieku i spojrzenie na nie z dzisiejszej, wcale nie tak odległej, perspektywy.

To była niezwykła podróż dla mnie. I choć jestem ciut starsza niż tytułowe dzieci, to doskonale pamiętam klimat tamtych dni. Jednak ta powieść to nie tylko rzewne wspomnienie pierwszego burgera w „maku” czy wystawania pod klatką z kolegami. To raczej rozprawienie się z przeszłością, uzmysłowienie sobie jak dzieciństwo wpływa na dzisiejszych nas. A przecież ono nie zawsze było kolorowe.

Jestem pewna, że każdy, kto złapię za tę książkę, odnajdzie w niej część siebie. Być może tego dawnego, być może teraźniejszego. Bo „Dzieci” są o nas wszystkich. Trochę miałam wrażenie, że czytam taki zbiorczy pamiętnik - mój i moich znajomych i przyjaciół. Dziwne uczucie. W jakiś niewyjaśniony sposób debiut Jacka Paśnika zadziałał na mnie jak ogrzewający napój i ciepły koc. Takie książki to skarb, do takich chętnie wracam i takie zawsze będę polecać.

Przeczytajcie.

"Dzieci" to debiutancka powieść Jacka Paśnika. Wraz z lekturą tej krótkiej książki czytelnik będzie miał okazję wrócić do kilkunastu pierwszych lat XXI wieku. Dla Teodora (jak i samego Autora) to czas dzieciństwa, dorastania, pierwszych przyjaźni i pierwszej miłości.

Bohater jest uczestnikiem zmian kulturowych, technologicznych oraz społeczno-politycznych. Jednak – jeśli czytelnik liczy na to, że powróci pamięcią do szczegółów takich jak Windows 98, programy telewizyjne czy smak oranżady – to może się przeliczyć. Dla Teodora to część jego własnej historii i o wiele większe znaczenie mają osobiste wspomnienia i wydarzenia, które ukształtowały jego samego.

To historia, w której można się zatracić. Wyobraźcie sobie, że siadacie obok Teodora i przysłuchujecie się temu, co ma do powiedzenia. Po chwili on sam już żyje tą opowieścią, a Wy – chcąc, nie chcąc – także.

Tak właśnie jest napisana ta powieść. Czyta się ja wyśmienicie. Styl Jacka Paśnika jest lekki, sporo w nim inteligentnego humoru, sarkazmu, ale też nostalgii. Autor wiedział, jak wykorzystać możliwości języka polskiego, żeby nadać narracji naturalności i spontaniczności bez utracenia sensu wypowiedzi.

"Dzieci" nie jest historią dzieciństwa w dynamicznie zmieniającym się świecie, z którego można tylko czerpać. To historia drogi do końca dzieciństwa Teodora. Jednak będzie to także powieść, z którą mogą utożsamiać się współcześni 20-kilkulatkowie. Umożliwi im otwarcie się na wspomnienia własnego dzieciństwa, doświadczeń i postrzegania rzeczywistości z tego okresu życia.

Co do mnie – jestem już trochę starsza i dotyczą mnie inne przeżycia z tych czasów, jednak głos młodszego pokolenia jest niezbędny, żeby spróbować właściwie ocenić przeszłość i teraźniejszość.