Dynastia Miziołków

“Dynastia Miziołków” to pełne humoru perypetie młodego człowieka o dziwnym przydomku Miziołek, który boryka się z niezwykle poważnymi problemami świata dzieci. Historia przedstawiona w formie dziennika dwunastolatka, wypełnionego niesamowitymi obserwacjami i przeżyciami, jakie każdego dnia spotykają głównego bohatera. To zabawny obraz rzeczywistości widziany oczami dziecka, a jak wiadomo, z tej perspektywy wszystko wygląda inaczej :)

Chłopiec w sposób niezwykle osobliwy opisuje życie swojej zwariowanej rodzinki. O mamie pisze tak: “Są takie dni, kiedy wydaje mi się, że to Mamiszon ma dwanaście lat, a ja trzydzieści z hakiem. […] Dam głowę, że Mamiszon ciągle jeszcze zastanawia się, kim zostanie, kiedy dorośnie.”. Natomiast wg Miziołka tata, czyli Papiszon to: “Ukochany zięć mojej babci. Maniak techniki komputerowej. Łakomczuch.” I tak można by cytować bez końca, śmiejąc się niemalże przy każdym zdaniu.

Autorka, Joanna Olech, w niepowtarzalny sposób bawi się językiem, a jej znajomość dziecięcej psychiki zasługuje na największe pochwały. Z dystansem, olbrzymią kreatywnością i niebywałą swobodą opisuje świat dorosłych. Cudownie bawi się światem dzieci. Pisarka urzeka stylem i wciąga czytelnika w wir życia rodziny Miziołków.

Gorąco polecam tę książkę nie tylko dzieciom, które na pewno odnajdą w niej inspirację do życia pełnego optymizmu i humoru, ale także dorosłym, którzy często nie mają pojęcia, jak odmienne wyobrażenie rzeczywistości tworzy się w dziecięcej głowie. Niech “Dynastia Miziołków” będzie dla Was nie tylko solidną dawką dobrej zabawy, ale też przewodnikiem po dziecięcej psychice. Wesołej lektury!

Od wydania Dynastii Miziołków minęło już bez mała trzydzieści lat. Książka ta jednak w mojej ocenie nie starzeje się, czego najlepszym jest fakt, że moja córka przyniosła ją niedawno z biblioteki i zapytała, czy mamy może w domu drugą część, ponieważ chciałaby ją również przeczytać. Przyznam, że takie sytuacje przywracają mi wiarę w to, że dzisiejsza młodzież widzi coś więcej niż tylko ekran smartfonu. Cieszy mnie, że moja córka często zagląda do książek. Po cichu liczę, że pani Olech stworzy kolejną kontynuację.

Bardzo zabawna i pokazująca problemy osób z rodzeństwem. Polecam

Córka zaczęła czytać tę książkę 3 raz :), zaraz będzie znała na pamięć. Książka pełna humoru ;) idealna dla 9-10 płatków.

Nie wiem kto tą książkę dodał do pozycji obowiązkowych lektur. Język jest wulgarny, postawa bohatera względem rodziców jest pokazem braku szacunku do osób starszych. Ogólnie nie polecam, chyba że lubicie jak młode pokolenie odzywa się bez należytego szacunku do starszego pokolenia. Strata czasu dla ludzi na wyższym poziomie intelektualnym.

Rozczarowanie „Dynastią Miziołków”

Mimo że „Dynastia Miziołków” jest reklamowana jako książka dla dzieci, osobiście uważam, że jest to nieporozumienie. Styl i treść tej powieści wywołują u mnie głębokie wątpliwości co do jej wartości wychowawczej i literackiej.

Zamiast być lekką, zabawną opowieścią, która powinna dostarczać dzieciom pozytywnych emocji, książka zdaje się być przesycona sarkazmem, złośliwością i cynizmem. Relacje między bohaterami często opierają się na wyśmiewaniu czy wręcz poniżaniu – zarówno w kontekście rodziny, jak i otaczającego świata. Wydaje się, że autorka, Joanna Olech, przelała na karty powieści sporą dawkę własnych frustracji i niechęci do codzienności. Zamiast humoru – mamy tu ironię; zamiast ciepła – chłód relacji rodzinnych.

Co więcej, nie mogę oprzeć się wrażeniu, że język i sposób narracji książki – choć na pierwszy rzut oka zabawny – są pełne podtekstów, które bardziej bawią dorosłych niż budują coś wartościowego dla dzieci. Nie wyobrażam sobie, aby moja pociecha czerpała inspirację z takiego stylu komunikacji czy uczyła się relacji rodzinnych przedstawionych w książce.

Zdarza się, że autorzy literatury dziecięcej wplatają w swoje historie subtelną krytykę społeczną czy ironiczne spojrzenie na świat dorosłych. Tutaj jednak ironia przysłania wszystko, pozostawiając jedynie kwaśny posmak i wrażenie, że „Dynastia Miziołków” to bardziej osobista terapia autorki niż wartościowa literatura.

Podsumowując, jako rodzic zdecydowanie nie poleciłbym tej książki. Moim zdaniem, autorka nie stworzyła dzieła, które rozwijałoby dziecięcą wyobraźnię, uczyło empatii czy budowało pozytywny obraz świata. Zamiast tego, książka jest pełna sarkazmu i krytyki, które mogą negatywnie wpłynąć na młodego czytelnika.

Moja córka jest wierną fanką Harry'ego Pottera. Uznałam, że warto przedstawić jej też inne postacie literatury dziecięcej. Mój wybór padł na książkę pani Joanny Olech zatytułowaną "Dynastia Miziołków". Książka, pomimo faktu, że ma już swoje lata, nie starzeje się, ponieważ córka była nią oczarowana. Oczywiście nie mówię, że Harry Potter jest zły, broń Boże, chciałam tylko, aby córka poznała też rodzimą literaturę dziecięcą. Z pewnością kupię jej także drugą część tej powieści. Polecam tę książkę każdemu rodzicowi. 

Za dzieciaka czytałem kiedyś tę książkę i przyznam, że bardzo zapadła mi w pamięć. Mam teraz czterdzieści lat i przyznam, że czytając tę powieść znów poczułem się jak dziecko. Odżyły we mnie wszystkie wspomnienia, które towarzyszyły mi wtedy, gdy w wieku dziesięciu lat sięgałem po nią po raz pierwszy. Czasem warto odkryć w sobie na nowo dziecko. Pielęgnować je. Osobiście jestem fanek literatury sensacyjnej, dorosłej, męskiej, ale takie książki sprawiają, że na nowo budzą się we mnie chwile z dzieciństwa.

Za dzieciaka czytałem kiedyś tę książkę i przyznam, że bardzo zapadła mi w pamięć. Mam teraz czterdzieści lat i przyznam, że czytając tę powieść znów poczułem się jak dziecko. Odżyły we mnie wszystkie wspomnienia, które towarzyszyły mi wtedy, gdy w wieku dziesięciu lat sięgałem po nią po raz pierwszy. Czasem warto odkryć w sobie na nowo dziecko. Pielęgnować je. Osobiście jestem fanek literatury sensacyjnej, dorosłej, męskiej, ale takie książki sprawiają, że na nowo budzą się we mnie chwile z dzieciństwa.

Dynastia Miziołków to obowiązkowa pozycja na półce każdego dziecka. Tak jest w moim przypadku. Czytałem ją ja, czytały ją też moje dzieci. Ciężko oprzeć się urokowi przygód tej zwariowanej rodziny, nawet jeżeli ma się już swoje lata na karku. Książka może poszczycić się wieloma nagrodami, a nawet wydaniem w formie książki dla dzieci niewidomych. Świadczy to najlepiej o jej walorach artystycznych. Liczę, że moje dzieci pójdą kiedyś moimi śladami i podarują tę książkę moim wnukom. Z całego serca polecam.

"Dynastii Miziołków" nie da się nie lubić. Cudowna, ciepła i niezwykle humorystyczna książeczka. Bardzo mi się podobała i myślę że jeszcze nie raz po nią sięgnę, by przenieść się w krainę dobrego humoru. Książka jest napisana fajnym, zabawnym językiem przez co na prawdę fajnie się ją czyta. Prawdę mówiąc po jej przeczytaniu zdarzało mi się nazywać i moich rodziców Mamiszonem i Papiszonem. Super lekturka, myślę że powinna być obowiązkowa w szkołach. Niezwykła odskocznia od rzeczywistości, w której brak Internetu, smartfonów.. Po prostu życie biegnie sobie swoim tempem, a bohaterowie są cudowni. Ogromnie polecam!

Dynastia Miziołków autorstwa Joanny Olech to jedna z ulubionych książek mojego dzieciństwa. Biorąc to pod uwagę postanowiłem podarować ją w prezencie mojemu synowi. Z początku nastawiony był do tej powieści dość sceptycznie, ponieważ uważał, że ojciec wtyka mu jakieś starocie do czytania, ale zauważyłem, że po lekturze pierwszego rozdziału książka bardzo go wciągnęła. Mam nadzieję, że zapał ten mu nie przejdzie, zamierzam bowiem podarować mu drugą część przygód Dynastii Miziołków. Zachęcam wszystkich do pójścia w moje ślady.