Dwuświat Księga II Pokun

Księgę I czytałam dwa lata temu. Tak, dwa lata temu! I przez pierwsze kilkadziesiąt stron było mi ciężko wdrożyć się w fabułę kontynuacji przedstawionej przez autora, ale im dalej, tym lepiej. Nadszedł właściwy czas, aby podzielić się swoimi przemyśleniami na temat Pokuna. Będzie krótko, ponieważ jest tak wiele spojlerów, których należy unikać. Samo czytanie o tym, jak żyją na co dzień, może być czymś interesującym. Tak jak w poprzedniej części możemy zauważyć, że światy są dobrze rozbudowane. Poznajemy kulturę i śledzimy zmagania bohaterów. Jest ich całkiem sporo, a są to między innymi Jasmin, Eva Noovack, Najwyższa Kapłanka Wszechziemi, Claire Gibbondy i wielu innych. Obserwujemy zachowania mężczyzn i kobiet. Wojna jest blisko, intryga między Inco a Floris, ciągłe zagrażające życiu niebezpieczeństwo. Było też coś, co nie do końca mi podpasowało. Kobiety, które są bezduszne i wykorzystują mężczyzn w jednym celu, wszechobecne wyuzdanie. Jak to bywa w książkach, każda ma swoje wady i zalety, i to już od czytelnika zależy, jak do tego podejdzie oraz co będzie dla niego najlepsze.

Ogólnie rzecz biorąc, przyjemna książka!

Pierwszy tom serii Dwuświat miałam przyjemność czytać już jakiś czas temu. Przedwojnie przypadło mi do gustu na tyle mocno, że z przyjemnością dodałam tę książkę do swojej topki najlepszych książek roku 2021. Kiedy więc otrzymałam niesamowitą okazję poznać kontynuację - nie zawahałam się nawet chwili. Tak oto w moich rękach znalazł się Pokun, czyli księga druga. Czy i tym razem powieść W.&W. Gregorego znajdzie się w podsumowaniu z najlepszymi książkami? Odpowiedź na to pytanie znajdziecie w tej recenzji.

Inco i Floris stoją na granicy wojny, która wydaje się nieunikniona w obecnej sytuacji. W grę wchodzi walka o wyższe dobro, choć nikt już nie patrzy na to, kto zostanie posłany na walkę na śmierć i życie. Ludzie stają się marionetkami w rękach rządu, a mieszkańcy Floris codziennie modlą się o narodziny tego, kto pokona Pokuna. W tym samym czasie Jasmin zmuszona jest do ucieczki i zapewnienia bezpieczeństwa sobie i swojemu przybranemu synkowi. Czy jej się to uda? Czy wyznawcy bogini Patri puszczą ją wolno?

Powiem szczerze, że rozpoczynając lekturę tej powieści, nastawiłam się na coś wielkiego. Po rewelacyjnym pierwszym tomie nie było to w zasadzie nic dziwnego. Za bardzo się nie pomyliłam w swoich oczekiwaniach, ponieważ lektura Pokuna okazała się niezwykle wciągająca, fascynująca i na swój sposób przerażająca. Nie da się ukryć, że autor potrafi wzbudzić niepokój swoim światem przedstawionym.

Co ciekawe, przy lekturze pierwszej księgi bardziej zżyłam się z Jasmin, która odgrywała tam zdecydowanie główną rolę. Tutaj natomiast autor poszedł w ciut innym kierunku i postanowił odsunąć na bok postać Jasmin, a skupić się na odpowiednim przedstawieniu Floris, mieszkańcow tego miejsca, a także Inco, stojące po drugiej strony barykady. Uważam to za dobry ruch, choć z początku dość ciężko było mi się przestawić na taki stan rzeczy. Jestem w zasadzie za to wdzięczna autorowi, ponieważ dzięki temu mogłam przyjrzeć się innym bohaterom bliżej, a co więcej - zżyć się z samymi przedstawicielami Floris (choć wcześniej nawet przez myśl mi nie przeszło, żeby coś takiego napisać).

W.&W. Gregory ma bardzo dobre pióro, więc lektura książki jest bardzo przyjemna i dostarcza pewnego rodzaju satysfakcji. Może i Pokun czytałam dłuższy czas, ale uważam to za zaletę. Musiałam bardziej się skupić na fabule, a tym samym poświęcić znacznie więcej czasu na pozostanie w świecie wykreowanym przez autora. Jak dla mnie jest to plus tej pozycji, bo chciał nie chciał - nie da się o niej dzięki temu tak szybko zapomnieć.

Pokun, czyli druga księga Dwuświata to powieść, którą polecam równie mocno, co księgę poprzednią. Choć nie poczułam już tak dużej ekscytacji względem tej pozycji, to jednak czuję w stosunku do niej rosnący szacunek i przede wszystkim ciekawość. Nie mogę doczekać się kontynuacji i tego, co ze sobą przyniesie.

Jeżeli lubicie powieści fantastyczne, science-fiction, czy wszelkie dystopijne wizje świata - cykl Dwuświat jest idealną propozycją.

Pierwszej części nie czytałam i powiem wam, że już żałuję. Totalnie nie spodziewałam się takiej treści! Tak naprawdę do końca nigdy nie wiedziałam co tutaj było prawdą, a co snem lub jakimś magicznym wytworem. Przez książkę przewija się ogrom postaci, które jednocześnie mogłyby być tymi przewodzącymi i jednocześnie nie. Nie jestem pewna, czy czasem to nie trzy kobiety miały być myślą przewodnią, a reszta to po prostu postacie ważne, ale drugoplanowe. Ich opisy poznajemy pobieżnie, gdyż bardziej chodzi o to co robią, a nie jak wyglądają. Ogólnie książka bardzo tajemnicza, gdyż jeśli już jakiś wątek jest rozpoczęty, to musi utrwać zanim zostanie dokończony. Kobiety są traktowane jako osobniki do rozpłodu niekoniecznie mające wpływ na to kto będzie dawcą nasienia. Najważniejsze to by w Instytucie się zgadzało dna obu płci. Jak tylko przeczytałam o tym facecie, który rozebrał się przed jedną z kobiet od razu się zaśmiałam. Tym bardziej, że sam autor podkreślił jego maleńki skarbek gotowy do akcji:-)))

Mamy przedstawione tutaj dwa światy w których są prowadzone walki między sobą. W jednym z nich oczekują przyjścia na świat niesamowitego zbawcy, który całkowicie pokona swoich wrogów, a w drugim istnieje bardziej nacisk na słuchanie i wykonywanie rozkazów swojego rządu. Gdybym miała wybierać pomiędzy dwoma światami, to chyba wolałabym się jednak nie urodzić;-)

Bardzo podobało mi się poprowadzenie całej scenerii, gdyż na każdym kroku nas czymś zaskakiwała. Nawet jeśli już sceny zaczynały sugerować pewne wydarzenia, to od razu stawało się coś, co było całkiem oderwane od rzeczywistości.

Książka jest bardzo gruba, a co za tym idzie ma mnóstwo wątków w które czasem trzeba się wgryźć. Nie można jej czytać na odwal się, bo trudno będzie pojąć dalsze wydarzenia. Najlepiej czytać ją w ciszy przy dobrym skupieniu. Ja rozłożyłam ją sobie na pięć dni i za każdym razem gdy do niej wracałam pamiętałam co było wcześniej, choć bardzo mnie kusiło, by w ogóle nie przerywać czytania. Historia bowiem bardzo wciąga, a kończące się rozdziały pozostawiają po sobie niedosyt. Polecam fanom fantastyki i dobrego humoru. Zacznijcie jednak czytać od tomu pierwszego, gdyż czasami było nawiązanie do czasu wcześniejszego. Ja bawiłam się przy niej doskonale:-)))