Dwudziestka

Lubisz historie o mrocznych demonach przeszłości, które mieszają w życiu bohaterów? Lubisz opowieści, w których napięcie budowane jest stopniowo, a fabuła, mimo że momentami pogmatwana, wciąga od pierwszych stron? Jeżeli tak, to „Dwudziestka” Tomasza Żaka jest dla Ciebie!

Fabuła „Dwudziestki” ściśle powiązana jest z debiutem autora - „Trzydziestką”. Dlatego na wstępie zaznaczę, że najlepiej zachować chronologię w czytaniu. Autor bowiem bazuje na wydarzeniach z przeszłości, które mocno rzutują na obecne wydarzenia. Powoduje to także lekkie zagmatwanie akcji, dlatego podczas czytania trzeba wykazać się dużym skupieniem, aby niczego nie przeoczyć i przede wszystkim się nie pogubić.

Podobnie jak w poprzedniej części, Tomasz Żak nie stroni od aluzji politycznych i nie pomija kwestii korupcji oraz układów. Autor idealnie ukazuje to, co dzieje się w naszym kraju, bez zbędnego koloryzowania. Pokazuje wszystkie ułomności i wady systemu oraz ludzi, którzy nim rządzą. Zarówno w życiu, jak i w książce każdy ma na kogoś jakiegoś haka i stara się dla siebie jak najwięcej wywalczyć.

Podoba mi się, że autor pozostał wierny swojemu stylowi, dzięki któremu książkę czyta się naprawdę szybko i dość lekko. Niektórym może przeszkadzać ilość wulgaryzmów, jakie się tutaj pojawiają, jednak osobiście uważam, że bez nich ta książka znacznie straciłaby na odbiorze. One nie pojawiają się bez powodu. Mają dodawać emocji, podkreślać niektóre rzeczy i przyciągać uwagę czytelnika na niektóre kwestie.

Bohaterowie są bardzo dobrze wykreowani, chociaż trzeba przyznać, że autor nie był dla nich łaskawy. Do osób, które znamy z poprzedniego tomu, dołączyły nowe twarze. Tutaj każda postać dopracowana jest do perfekcji, począwszy od najdrobniejszych cech, kończąc na sposobie wypowiadania się. Od każdej postaci bije indywidualizm, który sprawia, że momentami można uwierzyć, jakby się czytało o prawdziwych osobach.

„Dwudziestka” to książka, która świetnie uzupełnia się z „Trzydziestką”. Intryga jest wielowątkowa, momentami może naciągana, a wręcz nieprawdopodobna. Jednak trzeba przyznać, że całość wciąga i trudno się od niej oderwać. Serdecznie POLECAM!

"[...] Ja chcę krwi. A wy musicie w końcu zrozumieć.

- Co zrozumieć?

- Że jest życie, jakie jest, i życie, jakie chcielibyśmy, by było. A za to drugie wypada czasem zapłacić. [...]"

Kto czytał "Trzydziestkę" Tomasza Żaka?

Jeśli ktoś jest po lekturze, to zachęcam do sięgnięcia po "Dwudziestkę", ponieważ jest to kontynuacja już wspomnianej "Trzydziestki". Wracamy do świata polityki, władzy, kasy i... śmierci. Zatem co nowego?

Poznajemy dwudziestoletniego Dominika, który w swoje urodziny przebywa w Tajlandii. Studiuje, dorabia w tabloidowym dzienniku "Nius" i podróżuje. Przebywając na wyspie, słyszy intrygującą rozmowę w języku polskim. Kiedy robi zdjęcie jednej osobie, nie wie, jak bardzo zmieni się jego życie.

Sprawa sprzed pięciu lat powraca jak boomerang. Ścieżki Banana, Kuby, Iwony i starego Pałeckiego znów się ścierają, co wywoła zamieszanie w ich życiu. Dlatego też polecam przeczytać poprzednią część, by się odnaleźć w tym, co się działo te kilka lat wstecz.

Muszę przyznać, że "Dwudziestka" podobała mi się bardziej. Widać też postęp samego autora, przynajmniej ja mam takie wrażenie. Oczywiście jak to w polityce bywa, nie obejdzie się bez władzy, układów i układzików. Nie śledzę za bardzo świata politycznego, bo zawsze wywołuje ON u mnie niepotrzebne złe emocje, więc ciężko odnieść mi się, na jakich sprawach mógł inspirować się autor. Nie mogę nie przyznać, że jest to kawałek dobrej sensacji.

Tomasz Żak podtrzymuje napięcie do samego końca i ciężko przewidzieć finał tejże historii. Miejscami jest wulgarnie, refleksyjnie, ale także zabawnie, jak na przykład rozmowy Pałeckiego z Zuzanną.

Z ciekawością brnełam przez "Dwudziestkę", ale czuję, że to nie do końca mój klimat. W każdym razie ja Wam polecam sprawdzić, co tym razem przygotował autor dla swoich czytelników.

Mija pięć lat od zdarzeń z „Trzydziestki”. Nic więcej o fabule powiedzieć nie mogę, żeby nie spoilerować tym, którzy „Trzydziestki” nie czytali.

Jakie to było dobre! Miałam nieodparte wrażenie, że czytam historię, która się wydarzyła, a nie powieść sensacyjną. Osadzenie akcji w realnym, dzisiejszym świecie to strzał w dziesiątkę! Wydaje mi się, że żyję w tej samej bańce internetowej i drugiej bańce zainteresowań, w których żyje autor, bo smaczków i odniesień w powieści wyłapałam mnóstwo. Nie raz się zaśmiałam, nie raz pokiwałam głową z uznaniem i nie raz wyrwało mi się „Ha! A to dobre!”. No po prostu majstersztyk 😊

Fabuła wciągnęła mnie od pierwszej strony. Żak do końca trzymał mnie w niepewności, chociaż po drodze trochę okruszków wiadomości mi rzucił. Do końca również trzymał mnie w zachwycie nad kreacją bohaterów, nad językiem, nad fantastycznymi dialogami. Książki autora są jak powiew świeżego powietrza - wybitnie przyjemne w odbiorze.

Ja gorąco polecam i czekam na więcej.

„ […] jest życie, jakie jest, i życie, jakie chcielibyśmy, by było. A za to drugie wypada czasem zapłacić. Uważaj, o czym marzysz […]. Bo potem może nie starczyć siły.”

Wbrew temu co może sugerować tytuł, „Dwudziestka” Tomasza Żaka nie jest prequelem „Trzydziestki”, a jej kontynuacją. I to jaką!

Jedno zdjęcie zrobione w Tajlandii przez pewnego polskiego studenta pracującego w tabloidzie, uruchomi lawinę zdarzeń. Martwy okaże się żywy, życie bohaterów, dobrze znanych nam z debiutu Autora, pieczołowicie budowane na fundamentach z przemilczeń, kłamstw i półprawd rozsypie się jak domek z kart. Boleśnie przekonają się, że od przeszłości nie ma ucieczki, a za błędy prędzej czy później trzeba zapłacić. Autor nie ma litości, stawia swoich bohaterów w sytuacjach, z których tak naprawdę nie ma dobrego wyjścia. Zmusza ich do nieustannej walki z największymi słabościami.

W „Dwudziestce” małomiasteczkowy, smrodliwy klimacik choć wciąż obecny, funkcjonuje na obrzeżach fabuły. Tomasz Żak zabiera nas na polityczne salony. Do ministerialnych gabinetów, sejmowych korytarzy i kuluarów. Chciałoby się rzec: tu jest jakby luksusowo. Otóż nie jest. Jest smrodliwie, niemoralnie, obłudnie i brudno. Jak w przedstawionym w „Trzydziestce” zaścianku. Tylko bardziej. Wykreowany przez Żaka świat wielkiej polityki przeraża. Tym bardziej, że wydaje się mieć wiele punktów stycznych z naszą aktualną rzeczywistością.

Autor bezlitośnie obnaża i obśmiewa społeczno-polityczne „dolegliwości”. Wszechobecny fałsz i zakłamanie. Układy i układziki rządzące światem polityki. Kolesiostwo, korupcję, brak jakichkolwiek zahamowań w drodze na szczyt. Pokazuje, że niekiedy awans pozbawia realnej władzy. Sprawia, że człowiek staje się jedynie marionetką w rękach tych, którzy stoją wyżej.

„Dwudziestka” to pędząca w tempie, za którym momentami ciężko nadążyć akcja. Świetnie

wykreowani, wyraziści i przede wszystkim wiarygodni bohaterowie. Błyskotliwe dialogi i cięte riposty. Prosty i dosadny język, który idealnie koresponduje z przedstawionym światem i postaciami. Tomasz Żak ma swój oryginalny styl i pomysł na powieść kryminalną. Niewątpliwie to, co i jak tworzy jest nie do podrobienia. Mnie się to bardzo podoba!

(współpraca z @wydawnictwo_wab)

Ulubiony cytat : Nigdy wcześniej nikogo nie zabił. Myślał, że będzie to bardziej ekscytujące, a tu zwykły huk i ofiara leży i kwiczy.

Dwudziestka to moje kolejne spotkanie z autorem. Pierwsze było bardzo udane, więc poprzeczka zawieszona została wysoko 👌

Uwaga …. Nie zawiodłam się i cieszę się jak pisarze tak pięknie rozkwitają na oczach czytelników.

Tomasz ma bardzo specyficzny styl, który idealnie wpasowuje się typ książki - kryminał o politycznym charakterze. Kompletnie nie są to moje klimaty, aczkolwiek tutaj całkowicie jestem wciągnięta w ten świat. To wielka rzecz, aby przekonać czytelnika do literatury innej niż na codzień czyta.

Ponownie ukazane są demony, które czyhają w każdym człowieku. Degradacja społeczeństwa XXI wieku - narkotyki, korupcja, układy polityczne. W dwudziestce akcja jeszcze mocniej się rozkręca i wypadają z szafy trupy - jeden za drugim, aż na końcu standardowo wybucha emocjonalna bomba.

Dawki sarkazmu, które otrzymujemy są jak miód na moje serce. Mistrzostwo !