Stary kuferek. Dwieście wiosen. Tom 5

Na „Stary Kuferek” czekałam z niecierpliwością. To ostatni tom serii „Dwieście wiosen”, a ponieważ wcześniejsze tomy przeczytałam z wielką przyjemnością wiedziałam, że ten również przyniesie mi spora dawkę radości. I tak też się stało, chociaż przyznam, że oprócz radości nie obyło się bez wzruszeń.

Zacznę od „wady” – choć przy tak rozbudowanej sadze trudno to nazwać wadą. Otóż od poprzedniego tomu minął już jakiś czas i – pomimo przepięknego spisu osób występujących w książce – musiałam sięgnąć do „Aksamitki” i przypomnieć sobie wydarzenia. Nie sposób, po ponad roku pamiętać, kto, z kim i dlaczego. Na szczęście „Aksamitka”, jako jedna z ukochanych książek drzemała sobie spokojnie w czytniku i przewertowanie jej zajęło mi dosłownie 20 minut. Po odświeżeniu pamięci czytanie „Starego Kuferka” było cudowne. Ciepłe, wzruszające i takie jak zawsze u pani Jeromin Gałuszki – trafiające w sam środek serca.

W ostatnim tomie Sagi poznajemy losy najmłodszych przedstawicieli rodów zamieszkujących w Osadzie. Właściwie to nie tak. Większość z nich rozjechała się po świecie i do Osady wracają tylko na chwilkę. Te chwilki właśnie składają się na powieść, niczym puzzle na obrazek. Na szczęście Adela Konarska – choć bardzo wiekowa – nie narzeka na brak sił i pomysłów na życie. Trwa w Osadzie i wspomaga każdego, kto jej pomocy potrzebuje. Najbardziej martwi się o wnuczkę Matyldę, która jakoś tak pogubiła się w życiu. Sama tez potrzebuje pomocy – choć może tego nie zauważa. W związku z planami budowy zbiornika retencyjnego Osadzie grozi zalanie, a mieszkańcom wysiedlenie z ukochanej doliny. Adela jednak – z właściwą sobie prostotą – wierzy, że jakoś to będzie.

Nie będę więcej opisywać fabuły, bo najważniejsze są te słowa powieści, których nie da się opisać. Książka tryska humorem, a czytelnik co i rusz pokłada się ze śmiechu czytając dialogi bliźniaczek albo obserwując realizację różnych „cudacznych pomysłów” damskiej części rodu. Są też wzruszające chwile. Kiedy młody Bartek postanawia odbudować karczmę i wpada na pomysł ozdobienia ścian starymi zdjęciami… Oglądając je nasze bohaterki wzruszyły się niezmiernie...a ja razem z nimi.

Książka stanowi piękne, ciepłe i wzruszające zakończenie historii. Trwająca dwa stulecia wspólna podróż przez historię rodu Konarskich i Bogdanowiczów w końcu znalazła swój finał. Cała ta powieść już od pierwszych kartek zmierza do finału. Czuć w niej między słowami, że coś się zaraz skończy, że więcej po prostu nie będzie. Trudo się więc nie wzruszać, zwłaszcza, gdy każdy kolejny tom sagi był lepszy od poprzedniego.. każdy ukochany i traktowany jako perełka babskiej części biblioteczki.

Szkoda, że to już koniec. Mam nadzieję, że autorka zaraz popełni kolejną kilkutomową powieść, a wydawnictwo Prószyński wyda ją równie pięknie jak sagę „200 wiosen”.

Szkoda, naprawdę bardzo szkoda, że cała seria ma się już ku końcowi. Całość bardzo mi się podobała i musiałem poznać ostatni tom, który zamyka historię rodziny Konarskich. Przyznaje, że nie jestem zbyt wielkim fanem serii, ponieważ jak na moje dłużą się one niesamowicie, ale w tym przypadku tak nie jest. Grażyna Jeronim-Gałuszka stworzyła coś, co naprawdę ścisnęło mnie za serce i na długo pozostanie w mojej pamięci. Jestem ciekawy, czy gdzieś tam, hen daleko, faktycznie powstał taki folwark, taka cicha i spokojna wieś. Finał serii jest bardzo dobry, a kto jeszcze nie miał przyjemności poznać całej serii, to ma dużo do nadrobienia.

Bardzo spodobał mi się cykl książek, którego uwieńczeniem jest właśnie powieść Stary Kuferek. Czekałem na finał tej historii, choć łezka w oku się jednak kręci, że to już koniec wspaniałej przygody. Czytałem w swoim ponad sześćdziesięcioletnim życiu już wiele książek obyczajowo-miłosnych, ale ta jest moim prawdziwym odkryciem do którego przyczyniła się wnuczka podarowując mi kiedyś pierwszy tom na moje urodziny. Tę książkę oraz wszystkie pozostałe czyta się bardzo przyjemnie i szybko, bardzo się człowiek zżywa z bohaterami, albo to ja na przysłowiowe stare lata zrobiłem się mocno sentymentalny.

Ach, jak żałuje, że to co jest tak piękne, zawsze musi się w jakiś sposób skończyć. Ja wiem, że taka jest już kolej losu, ale zawsze w jakiś sposób jest mi naprawdę bardzo przykro. W końcu nadszedł czas na to, aby pani Jeronim - Gałuszka zakończyła swoją serię o Folwarku Konstancji. Podczas czytania nie ukrywam, ale uroniłem łezkę. Z różnych powodów. Jeden z nich to koleje losu, które nie zawsze są sprawiedliwe, tak jakby człowiek sobie tego życzył. Widać tutaj piękne uczucia, które na pewno wzruszą nie jednego czytelnika. Cieszę się, że mogę tom 5 dołączyć do poprzednich części, jakie już od dawna znajdują się na półce z ulubionymi książkami.

"Dwieście wiosen" właśnie dobiegło końca. Ostatni tom tej serii to pożegnanie z rodem Konarskich. A jak wypadł finał na tle pozostałych powieści? Znakomicie. Jak ktoś miał okazję czytać wcześniejsze części to nie będzie zawiedziony. "Stary kuferek" trzyma poziom i jest idealnym zwieńczeniem całej historii. Lepiej czasem zakończyć opowieść w kilku tomach niż tworzyć ich zawrotną ilość kosztem jakości. Autorka dobrze wiedziała, kiedy i jak doprowadzić do końca całą przygodę. To doświadczona pisarka, która zna się na swojej dziedzinie bardzo dobrze. Dzięki temu powstało dzieło skończone i bardzo interesujące. Wraz z pozostałymi tomami składa się na spójną całość.

"Stary kuferek" to książka, która wciąga, wzrusza i na długo zapada w pamięć. Znam twórczość Grażyny Jeromin - Gałuszki, gdyż czytałam jej poprzednie powieści. Jednak to ta najnowsza pozycja jest, moim zdaniem, najlepsza. Od dawna już nie czytałam żadnej książki z takim zainteresowaniem, niemal jednym tchem. Powieść okazała się bardzo odprężająca, niezwykle romantyczna, a nawet magiczna. Autorka zadbała o każdy szczegół. Wykreowała świetnych, autentycznych bohaterów. Zadbała o fabułę i klimat w powieści. Zrobiła wszystko, aby czytelnik miał wrażenie, że przeżywa wszystko razem z postaciami. Zachęcam do czytania.

Od początku powstania cyklu "Dwieście wiosen" trwałem wiernie przy jego bohaterach. Teraz, wraz ze "Starym kuferkiem", w którym historia zmierza ku końcowi, nie jestem sobie w stanie wyobrazić powieści, które mogłyby mi ów cykl zastąpić. Historia jest absolutnie przepiękna, wzruszająca i ciężko mi pogodzić się z tym, że nie będzie kolejnej części. Mimo to muszę przyznać, że Jeromin-Gałuszka napisała zakończenie niemal doskonałe; płakałem, śmiałem się i zaciskałem mocno zęby, na co trudniejszych fragmentach. Chyba rzeczywiście nie mógłbym wyobrazić sobie lepszego podsumowania tej historii, wielkie brawa dla autorki.

Nigdy wcześniej nie miałem do czynienia z podobną literaturą, ale pomyślałem, że tym razem dam jej szansę. Książkę czytało się bardzo przyjemnie, styl jest lekki, bez przekombinowań. Bohaterowie przez większość historii wzbudzali sympatię, chociaż nie zawsze rozumiałem niektóre ich motywy i zdarzało mi się myśleć: „dlaczego właściwie to robisz?”. Mimo to ich losy mnie wciągnęły. Gdybym miał stwierdzić, co wydało mi się głównym minusem książki, wskazałbym zakończenie. Mam wrażenie, że pozostało trochę niedopowiedzeń i nawet krótki epilog byłby tu wskazany. Jednak jest to tylko drobna uwaga, bo ogólnie książka naprawdę przypadła mi do gustu.