Duszan przygody prawie prawdziwe

Wszystko zmieniło się tamtego lata.”

Poznajemy Duszana chłopca, który razem z bratem przeżywa niezwykłe przygody podczas wakacyjnego pobytu u babci, w Zalesiu. Początkowo chłopcy dziwią się wszystkiemu, są niepewni i zdystansowani. Babcia bowiem mieszka w pięknym, urokliwym, tajemniczym miejscu, w lesie. Tutaj świat wygląda zupełnie inaczej niż ten, jaki mają na co dzień w mieście. Babcia daje chłopcom możliwość odkrywania intrygującego ich otoczenia po swojemu. Wydaje im się bardzo „inna”, niczego nie nakazuje, nie zabrania, podpowiada, wspiera, ciekawie opowiada o rzeczach, o których nie mieli zielonego pojęcia.

Książeczka napisana jest w formie pamiętnika, wkraczamy w świat Duszana i razem z nim przeżywamy jego przygody. Natura, tajemniczość, zwierzęta, wieś - gdzie życie toczy się zupełnie innym rytmem. Piękno otaczającego świata, miłość braterska, przyjaźń, troska o bliskich, moc, która drzemie w każdym z nas.

Przeczytałam ją z ogromną przyjemnością i ciekawością. Pobudza dziecięcą wyobraźnię i daje do myślenia. Przepiękne ilustracje Pani Doroty Wojciechowskiej zwracają uwagę i podnoszą jej walory. Mądra, magiczna, wartościowa, pozytywnie zaskakująca książka nie tylko dla milusińskich. Serdecznie polecam małym i dużym. Książka nagrodzona w konkursie Wielokropek 2016. Tatiasza i jej książki :)

„Duszan” to piękna książka dla dzieci. Tu rzeczywistość dyskretnie miesza się z wyobraźnią.

Duszan i Janko to dwójka braci, którzy spędzają wakacje u swojej babci w Zalesiu. Przytłoczeni miejskim życiem chłopcy odnajdują na wsi coś niezwykłego i przeżywają niesamowite przygody. Zaprzyjaźniają się ze zwierzętami, wspólnie budują szałas, dobrze spędzają razem czas, a dzięki temu zbliżają się do siebie. Autorka w subtelny sposób splata ze sobą to, co rzeczywiste z tym, co jest dziełem wyobraźni. Podobało mi się też to, jak sprytnie przemyciła tu istotne wartości.

Książka napisana jest w formie pamiętnika, który był zakopany wraz z ciekawymi ilustracjami w Kapsule Czasu. Już samo to pobudza wyobraźnię czytelnika. A jak dodamy do tego wartościową treść, to mamy tu książkę godną polecenia.

,,To język zwierząt mój chłopcze(...) Żeby się go nauczyć, musisz najpierw oswoić wilka, odnaleźć marzenia, wskoczyć w ogień, zgubić się i odnaleźć".

To naprawdę magiczna opowieść:-) Przepełniona pięknymi rysunkami, które są zabawne i urocze jednocześnie. Strony pięknie przyozdobione w miejscach, których dotyczy poruszana treść. W ogóle podobało mi się zaskoczenie samych bohaterów książki, którzy przyjechali w odwiedziny do babci i nie myśleli, że będą traktowani odwrotnie niż u nich w domu. Tam zawsze zmuszani do śniadania musieli napełnić żołądki, choć w ogóle nie mieli na to ochoty. Tutaj nikt ich na śniadanie nie woła. To wywołuje wpierw zadowolenie, a później dziwny szok, gdyż nie spodziewali się, że jednak przygody u babci będą się odbywały na głodnego. Do tego zaczęli się zastanawiać, dlaczego ich babcia jest inna, mówi dziwnymi skrótami, w ogóle opowiada rzeczy o których oni nie mieli pojęcia. Czyżby zwariowała?

Chłopcy są z miasta i rodzice nigdy nie wymagali od nich podejmowania jakichkolwiek decyzji. Zawsze decydowali za nich, a im pozostawało jedynie biernie się temu przyglądać. Tutaj panuje zupełna odwrotność. Muszą nauczyć się samodzielnego myślenia, co ich dziwi i ciekawi jednocześnie. Jak myślicie, jak się ta historia zakończy? Czy ich babcia faktycznie jest szalona, czy też zwyczajnie pozwala im swobodnie dorosnąć?

Cudowna bajka spisana jako pamiętnik. Pierwsze słowa z książki idealnie opisują jego tajemniczość. Wkraczamy w prywatny świat Duszana, który jest jego autorem. Podobno umieścił go w kapsule czasu, więc dobrze się zastanówcie, skąd macie tą książkę. Być może zawiera w sobie coś, co było warte ukrycia, więc możecie czuć się wyjątkowi:-)

Historia rozbudza nie tylko wyobraźnię, ale i myślenie dzieci. Z niej dowiadują się, że życie na wsi jest zupełnie inne od tego miastowego i widok dzikich zwierząt wcale nie musi być tragiczny w skutkach. Zresztą pod koniec książki można się zapytać naszych pociech jaka jest różnica między wsią, a miastem. Ciekawe, czy ją zapamiętali:-)

"Duszan", czyli główny bohater książki Antoniny Todorović, to chłopiec mieszkający na codzień w dużym mieście. Razem z bratem Jankiem wyjeżdża na wakacje do Zalesia. Dom, w którym mieszka babcia chłopców jest wyjątkowy i różni się od wielu domów wystrojem i panującą w nim atmosferą. Stara, żółta leśniczówka ma w sobie coś magicznego, a sama babcia (inna niż wszystkie poznane dotąd babcie) nieco przypomina czarownicę. Żyje wśród kotów, z rudą kurą na piecu i popija ziołowe mikstury. Jej największa moc tkwi jednak w tym, że zna najpotężniejszy spośród wszystkich języków - język zwierząt. Spędzenie wakacji w tym dziwnym miejscu nie napawa chłopców optymizmem, lecz gdy poznają Pana Śmiejko zmienia się wszystko.

"Duszan" to piękna historia o braterskiej miłości, przyjaźni i poszukiwaniu własnego "ja". To opowieść o byciu sobą, trudnych rodzinnych relacjach, o marzeniach i ogromnej sile wyobraźni.

Niesie w sobie cudowne przesłanie, mówiące o tym, że każdy z nas ma w sobie moc, która może zmieniać świat.

Napisana lekko w formie pamiętnika, jest ciekawą propozycją kierowaną nie tylko do dzieci, ale i do dorosłych. Unikatowe ilustracje Doroty Wojciechowskiej podkreślają jej wyjątkowość.

Lektura godna uwagi, która z pewnością zaciekawi niejednego czytelnika.

Wróćmy do czasów dzieciństwa, kiedy to wyobraźnia działała na najwyższych obrotach, przeżywaliśmy najlepsze przygody swojego życia i beztrosko biegaliśmy pobrudzeni, z obdartymi kolanami i łokciami marząc, by dzień szybko się nie kończył.

Zakopaliście swoją kapsułę czasu czy w inny sposób zatrzymaliście wspomnienia z dzieciństwa?

Antonina Todorović stworzyła piękną historię, która pomaga nam wrócić do czasów, kiedy naszym największym zmartwieniem było, o której mama będzie wolała do domu. Każdy przeżywał przygody, o których pamięta do dziś. Wakacje u babci? Ach, co to były za czasy!

Tytułowy Duszan zapisuje wydarzenia, które miały miejsce podczas wakacji u babci. Mieszka w mieście, w którym nikogo nie zna, czuje się samotny i razem z bratem jadą do babci. Ten wyjazd zapamiętają na długo, ponieważ w Zalesiu czeka ich mnóstwo przygód. Później zapisany pamiętnik oczywiście trafia do Kapsuły Czasu.

Zacznę od tego, że okładka, jak i ilustracje są przepięknie wykonane i od razu przyciągają wzrok. Myślałam, że nie spodobają się córce, ponieważ są dość oryginalne, ale mocno się myliłam. Chętnie i z zachwytem im się przyglądała.

Ale nie tylko ilustracje pani Doroty Wojciechowskiej są warte uwagi. Najważniejsza jest treść, która ma wiele do przekazania czytelnikowi. Ukazuje, jak ważna jest braterska miłość, życie w zgodzie ze sobą i członkami rodziny, by korzystać z uroków dzieciństwa, pielęgnować wyobraźnię i marzenia, bawić się i czerpać z tego radość.

Historia Duszana i Janko nie jest długa, a pozorna jej prostota niesie ze sobą dużo mądrości i refleksji. Moja prawie już 7-latka czytała bez problemu i podobały jej się przygody braci. Uważam, że "Duszan" jest naprawdę warty uwagi i serdecznie go polecam.

Duszan wraz ze swoim młodszym bratem, Jankiem przyjeżdża do Zalesia. Chłopcy mają tu spędzić całe wakacje pod opieką babci. Dom babci znajduje się w lesie.

Bracia początkowo są niepewni, przyzwyczajeni do obowiązków i miejskiego zgiełku. Babcia daje chłopcom dużo swobody, a oni przeżywają wakacje życia. Obcują z naturą, codziennie odkrywają coś nowego, budują własny domek, a na swojej drodze spotykają ciekawe postaci.

Jakie? To już musicie przekonać się sami, sięgając po książkę.

"Duszan" to przepięknie wydana książka nie tylko dla najmłodszych. Ilustracje autorstwa Doroty Wojciechowskiej są magiczne i oddają atmosferę książki. Napisana jest w formie pamiętnika Duszana, który schował go w kapsule czasu. To idealna lektura przed wakacjami i na wakacje.

"Duszan" to nie tylko ciekawa historia dla dzieci. Według mnie rodzice również powinni po nią sięgnąć. Czy można w dzieciach zabić wyobraźnię?

Okazuje się, że można. I często całkiem nieświadomie to robimy. Antonina Todorović pokazuje, jak dzieci poznają same siebie, swoje mocne i słabsze strony, mając trochę swobody. Kiedy nie są przytłoczone obowiązkami i mogą tworzyć i działać tak jak podpowiada im wyobraźnia.

To cudowna historia braterskiej miłości i przyjaźni. Wiadomo, czasami to szorstka przyjaźń, a o tym, kto ma rację, decydują pięści. Jednak szybko następuje zgoda. I jak się okazuje miłość i troska są silniejsze niż różnice charakterów.

Jeżeli jeszcze nie znacie "Duszana" to gorąco Was zachęcam do poznania. Historia i cudowne ilustracje są tego warte.

Od kilku lat z dużą regularnością obcuję z literaturą dziecięcą. Tym razem wraz z córką miałam niebywałą przyjemność zmierzyć się z lekturą Duszana autorstwa Antoniny Todorovic. Tytułowy Duszan wraz ze swoim młodszym bratem Jankiem wybiera się na wakacje do babci. Chłopcy zamieszkujący na co dzień wielkomiejską dżunglę, gdzie ich dni wypełnione są obowiązkami mają szansę przeżyć przygodę życia. Wykorzystają ją w pełni budując szałasy, sprawdzając czy można oswoić wilka, poznając język zwierząt i odkrywając magię lasu, który otacza leśniczówkę ich babci. W tym wszystkim braci czeka miła odmiana - są wspierani przez babcię, która inspiruje ich do nabywania nowych umiejętności oraz pana Śmiejko, który nauczył chłopców, że jedynym ograniczeniem jest ich wyobraźnia. Czuła opieka dorosłych sprzyja rozwijaniu skrzydeł i odkrywaniu świata przez Duszana i Janka. Jest to przepiękna opowieść o braterskiej miłości, zdobywaniu wiedzy o świecie i radości płynącej z bycia sobą. Cudownie przedstawiono rzeczywistość widzianą oczami dzieci. Fantastyczna jest również przemiana braci, którzy stają się samodzielni, pewni siebie nie tracąc przy tym dziecięcej radości, odwagi i beztroski. Duszan to bardzo wartościowa pozycja, skierowana głównie do dzieci, ale niejeden dorosły odnajdzie wiele radości z lektury tej sympatycznej książki. Dużym plusem są przepiękne ilustracje, którymi książka jest okraszona. Polecam gorąco.

"Duszan" autorstwa Antoniny Todorović jest jedną z piękniejszych książek dla dzieci jaką miałam okazję ostatnio mieć w swoich rękach. Ta piękna książka ze świetnymi ilustracjami wykonanymi przez Dorotę Wojciechowską została wydana nakładem Wydawnictwa TADAM.

Duszan wraz z młodszym bratem Jankiem mają spędzić wakacje u babci. Mieszkają z rodzicami w mieście, gdzie nikt ich nie zna, a teraz wybierają się do Zalesia, gdzie wkoło jest las. Czekają ich niesamowite doświadczenia i zdecydowanie będą to dla nich niezapomniane wakacje. Dlaczego? O tym musicie przekonać się sami sięgając po tą książkę.

Powieść napisana jest w formie pamiętnika przez Duszana, który postanowił ukryć go w kapsule czasu by kiedyś trafił w ręce kogoś, kto go przeczyta i pozna całą opowieść o wakacjach, które miały na niego duży wpływ.

Książka niesie w sobie wartościowe przesłanie, ukazuje jak ważne jest życie w zgodzie ze swoją naturą oraz jak piękny może być świat gdy pozwolimy sobie być sobą i uwolnić swoją wyobraźnię. Jest to piękna opowieść o braterskiej miłości, o przygodzie i beztroskim dzieciństwie. Ukazuje jaką siłę mają dziecięce marzenia i jak bardzo dzieci mogą wpływać na dorosłych i uleczyć ich dusze. Mi ogromnie podobała się ta opowieść mimo, że była trochę za krótka, ale tak już mam, że gdy trafi się perełka to nie mam ochoty jej kończyć i chciałabym by opowieść trwała w nieskończoność.

Ogromnie Wam polecam tą opowieść. Nie tylko dzieciom ale i dorosłym, by mogli w niej również dostrzec naukę jaką niesie w swojej treści.

Za egzemplarz książki do recenzji dziękuję bardzo wydawnictwu.

RECENZJA KSIAŻKI "DUSZAN" Antonina Todorović.

🌲🐛🦋🐌

Książka nagrodzona w konkursie Wielokropek 2016!

Duszan jako młody chłopiec postanawia napisać pamiętnik o przygodach jakie przeżywa w domku u Babci razem ze swoim bratem Jankiem.

🦊 Co spotkało tych dwóch rezolutnych chłopców?

🐈 Czy Babcia jest zwykłą babcią?

A może potrafi rozmawiać ze zwierzętami?

🐺 Czy da się oswoić wilka?

Ile magii kryje las?

Jest to piękna historia, kapsuła czasu, która przenosi nas nie tylko do wspomnień narratora, ale również do naszych własnych.

Kto pamięta swoje dzieciństwo? Wymyślonych przyjaciół i tych całkiem realnych?

Owady, psy, koty, które były naszymi powiernikami?

Bieganie po polach, łąkach czy lasach?

Zakopywanie skarbów czy tworzenie swojej bazy?

Wymieniać można długo, a w tej książce właśnie to znajdziecie ♡

Historia dzieje się szybko, chociaż wiem, że można było rozpisać ją niczym dzieci z Bullerbyn na większej ilości stron.

Rysunki są bardzo ładne aczkolwiek żałuję, że gdzieniedzie są "skopiowane" tylko w lustrzanym odbiciu, co z pewnością miało na celu wprowadzić ten stan wymysłu i nierealności.

Uczy tego, że każdy z nas ma w sobie magię, ma w sobie umiejętności i zdolności a potrzeba tylko (albo az) odwagi, by po to wszystko sięgnąć ♡

P.S jeździliście kiedyś na osiołku? A może na krowie? Macie takie wspomnienia?;)

Takich opowieści brakuje mi na rynku książek przeznaczonych dla młodszych Czytelników. Historii, w których tragedii nie stanowi to, że dzieci wróciły brudne z podwórka lub oddaliły się od rodziców dalej niż ich pole widzenia. Autorka przenosi nas w czasy, gdy największą moc w zabawie miały nie wynalazki technologii, ale dziecięca wyobraźnia. Ale tę moc, często nieuświadomioną, trzeba w sobie odkryć.

Duszan i Janko mają spędzić wakacje u babci na wsi, co dla miastowych chłopców, nawykłych do miejskich rozrywek, początkowo nie stanowi powodu do radości. Sytuacja zmienia się, gdy chłopcy odkrywają, że mają tu więcej swobody, przestrzeni, a co za tym idzie – ich zabawy mogą być ograniczone jedynie przez ich własną wyobraźnię. Postanawiają więc oswoić miejscowe zwierzęta i na grzbiecie osła wędrują po okolicznych lasach pod przewodnictwem miejscowego wilka. Kiedy poznają pana Śmiejko, który proponuje im pomoc w budowie szałasu, bracia uświadamiają sobie smutną prawdę – ich rodzice nigdy nie robią z nimi takich rzeczy, nie mają na to czasu. Obrazu ich na pozór szczęśliwego, wypełnionego zajęciami dodatkowymi, dzieciństwa dopełniają słowa babci dotyczące taty chłopców, który „wygonił swoje wewnętrzne dziecko, pozostał człowiek pustynia”.

Duszan i Janko odkrywają tego lata swoje talenty i przeżywają mnóstwo przygód, które nie zawsze rozumieją. Nowo poznany przyjaciel, pan Śmiejko, wyjaśnia im, że to wszystko dzieje się dzięki wyobraźni. To w nich samych tkwi moc i tylko od nich zależy, dokąd ich ona zaprowadzi.

Przepiękna opowieść o dzieciństwie nieskalanym zakazami dorosłych, o potrzebie wyrażania siebie i o magicznej sile dziecięcej wyobraźni, która jest najcenniejszą i zarazem najłatwiejszą do zabicia rzeczą w umysłach młodych osób. „Duszan” to także dobra książka dla dorosłych, którym czasem warto przypomnieć, że dzieci nie zawsze pozostaną dziećmi, a straconego czasu nie da się odzyskać.

[Adres usunięty]