Dusza. Trylogia namiętności. Tom 3

WĄTEK KRYMINALNY I SEKS

Chase jest opiekuńczy, szalenie zakochany i zaniepokojony. Gillian rozbita, niesamodzielna, uzależniona od towarzystwa innych. Bywa, że skutecznie zapominają o wszystkich troskach. Kiedy? Można się domyślić, w łóżku. Nie ukrywam, że namiętne harce tych dwoje już na mnie nie działają. TE sceny przekartkowywałam, bo mam wrażenie, że znam je już na pamięć. Jak wspomniałam, na szczęście czytelnika – i nieszczęście bohaterów – w akcję tego tomu wkrada się wątek kryminalny, aktywny zwłaszcza na początku i na końcu. To nie sensacja rodem z powieści Mroza, ale jak na romans, autorka poradziła sobie nieźle, w efekcie czego trzecia część zyskała nad dwójką przewagę.

TENDENCJA WZROSTOWA

Seria nie należy do genialnych, zaczyna się pospolicie, potem robi się lepiej, więc śmiało stwierdzam, że pod względem jakości ma tendencję wzrostową. Jeśli udało się Wam zaangażować w pierwszym i drugim tomie, tym się nie rozczarujecie. Wbrew pozorom autorka nie pozostawiła wrażenia ciągnięcia tej serii na siłę. Co więcej, pomimo wepchanych rozlicznych scen erotycznych, miała o czym opowiedzieć i tylko mogła jeszcze bardziej rozbudować co poniektóre wątki, a byłoby naprawdę ciekawie. Tymczasem na horyzoncie kolejne tomy serii, miejmy nadzieję, że o losach innych już bohaterów – w przypadku tych raczej już wszystko zostało powiedziane. Czy zgodnie ze stwierdzeniem dotyczącym pierwszych trzech tomów, czwarty okaże się lepszy niż trzeci? Myślę, że będę chciała się przekonać.

[Adres usunięty]

Gillian i Chase mają wreszcie stanąć na ślubnym kobiercu, jednak nie wszystko jest takie piękne i kolorowe jak mogłoby się wydawać. Dziewczyna zostaje porwana przez swojego stalkera. Mężczyzna ją przetrzymuje i ani myśli, aby uwolnić kobietę. Gillian jednak ma nadzieję, że jej narzeczony użyje wszystkich kontaktów i ją odnajdzie.

Po zakończeniu pierwszego tomu nie mogłam się doczekać, aż będę miała okazję sięgnąć po kontynuację, jednak jak już przyszło co do czego i trzymałam w dłoni kolejny tom, to stwierdziłam, że jednak wstrzymam się z jej czytaniem, aż na mojej półce zagości trzecia i ostatnia już część, aby nie musieć znowu czekać. I szczerze Wam powiem, że dobrze zrobiłam! Cieszę się, że miałam wszystkie książki pod ręką, bo od razu po nią sięgnęłam.

„Dusza” to idealne zakończenie serii „Trylogia namiętność". Zawsze mam wrażenie, że kontynuacje są kiepskie, autorki nie mają o czym pisać i wymyślają dramy, że tak powiem z [motyla nóżka] wzięte. Na szczęście w tym przypadku nie stało się nic takiego. Wszystko było przemyślane napisane z umiarem i w sam raz.

Nie spodziewałam się tego, jak autorka postanowi poprowadzić całą fabułę. Myślałam, że wątek kryminalny zostanie raczej wspomniany, szybko napisany i zapomniany a ON na szczęście ciągnął się przez całe trzy tomy, był dawkowany w odpowiednich ilościach co bardzo przypadło mi do gustu. Dzięki temu nie siedzieliśmy jak na szpilkach przez pierwsze dwie części, a w ostatniej się nudziliśmy tylko cały czas coś się działo. Podoba mi się, jak to zostało napisane i ciesze się, że twórczyni nie zabrakło pomysłów na całą serię. Niektóre fragmenty czytałam z zapartym tchem, choć w krytycznych sytuacjach miałam ochotę rzucić książką o ścianę i powiedzieć, że mam dość. Jednak bardzo się ciesze, że historia została stworzona właśnie tak a nie inaczej.

Audrey Carlan w "Trylogia namiętności" pokazała nam piękną kobiecą przyjaźń. To jaką relację stworzyła między główną bohaterką, a jej przyjaciółkami bardzo mi się podoba. Szczerze powiedziawszy, cieszę się, że takie tematy są poruszane w książkach, bo znaleźć cudowną, oddaną i prawdziwą przyjaźń jest naprawdę ciężko. Gillian i Chase to przykład idealnej miłości. Mimo że cały czas mieli pod górkę, to wspierali się i szanowali wzajemnie. Nie chcę Wam tu zbyt wiele spojlerować, ale naprawdę podoba mi się jak autorka, prowadziła relacje między bohaterami.

Owszem „Trylogia namiętności” to nie jest literatura najwyższych lotów, ale nie oszukujmy się wszystkie romanse/erotyki trzymają się pewnych schematów i są raczej przewidywalne. A w tej serii może i pojawia się przewidywalność, ale mimo wszystko przez większość czasu autorka trzyma nas w napięciu.

Trylogia klimatem przypomniała mi delikatnie serię „Crossa” (chociaż do niej to nic się nie umywa. Jest to jedna z moich ulubionych serii) nie wiem, dlaczego, ale nie mogłam się pozbyć tego uczucia. Ciągle gdzieś tam z tyłu głowy pojawiała mi się myśl, że to klimat jak właśnie w serii „Cross".

Sceny seksu oczywiście się pojawiają jak to w większości tego typu książek. Nie ma co się oszukiwać, że w tym przypadku jest inaczej. Są one raczej zwyczajne i nie powinny nikogo zgorszyć. Audrey Carlan stworzyła romans o idealnej miłość i przyjaźni z delikatnym wątkiem kryminału, który naprawdę umiejętnie wplotła w historię.

Tak teraz sobie myślę, że jednak odrobinę będzie mi brakowało bohaterów tej serii. Nie wiem właściwie, dlaczego nigdy nie mam takich problemów po zakończeniu serii (staję się chyba za bardzo sentymentalna). Wiem, że na wrzesień zapowiedziana jest kolejna książka tej autorki tym razem seria „Namiętność”, która ma opowiadać historię Marii jednej z przyjaciółek Gillian. Sama jeszcze nie zdecydowałam czy po nią sięgnę, ale to może być równie ciekawe, jak seria „Trylogia namiętności".

Audrey Carlan cechuje się lekkim i przyjemnym w odbiorze językiem. Jej książki czyta się naprawdę szybko. Myślę, że spodobają się one fankom romansów. Nie powinniście długo męczyć się z tą serią. Ja przeczytałam każdą z lektur w kilka godzin.

~Zaczytana Anielka~