Duchy

Dolly Alderton robi ukłon w stronę czytelników i zamyka trudy dorosłości w bardzo sympatycznej, przewrotnej opowieści. Trochę niczym śmiech przez łzy mamy możliwość zmierzenia się z opowieścią o każdym z nas.

To bardzo pomysłowa lektura od której - przyznaję - nie mogłam oderwać się nawet na moment. Sięgnęłam po nią jako przerywnik pomiędzy innymi, cięższymi lekturami, licząc na niezobowiązującą historyjkę poprawiającą humor. Ależ się pomyliłam! Okazało się bowiem, że autorka zdecydowała się na podjęcie wielu współczesnych, ponadczasowych, prywatnych i w pełni zrozumiałych problemów, pisząc plastycznie, ale też bardzo dosadnie. W ten sposób złożyła na nasze dłonie książkę błyskotliwą, przełamującą bariery i tak smaczną, że przewracanie kolejnych stron było dla mnie niekłamaną przyjemnością.

Nina nie była przekonana czy dorosłość jest dla niej. Właśnie rozpoczęła start w nowym mieszkaniu, ale wciąż nie potrafi poczuć się tam jak u siebie. W pracy trochę pokombinowała i chociaż odniosła sukces, martwi się, czy prawda nie wyjdzie na jaw. I co wtedy z nią będzie? Jej były bierze ślub, rodzice przeżywają kryzys wieku średniego a na horyzoncie pojawia się miłość, która może być zgubna. W ten sposób Alderton pisze o nieuniknionym, o bolesnym przemijaniu, o rodzinach, którzy nie żyją wiecznie a także o zagubieniu w sercowych dramatach, które przecież miały być wyznacznikiem lepszego życia.

Największą zaletą jest lekka forma połączona z dużą plastycznością. Bez problemu potrafimy wejść w buty Niny i zrozumieć wszystkie prywatne tragedie z jakimi się mierzy. Jesteśmy świadomi wagi wydarzeń, ponieważ zostały one ze sobą ciekawie skonfrontowane, z jednej strony bowiem błahy (dla bohaterki absolutnie nie) motyw ślubu byłego partnera stoi tuż obok poczucia osamotnienia w miejscu, które przecież miało być domem. To taka prawdziwie życiowa książka, która pokazuje świat we wszystkiego jego odcieniach a autorka perfekcyjnie dopełnia całości odpowiednimi emocjami, kolorami, nawet dialogami, które płynnie prowadzą nas przez szereg zmian w życiu głównej postaci pokazując trudny, ale i konieczny proces adaptacji. W żadnym momencie nie czułam się jednak przytłoczona czy zmęczona trudami życia - nie, bowiem w ostatecznym rachunku akcja miała pozytywny, momentami wręcz zabawny wydźwięk.

Wydaje się, że mając pod ręką "Duchy" świat przestaje być taki zły. Dolly Alderton z wrażliwością i błyskotliwością snuje opowieść o każdej z nas, o bohaterach własnego nieprzewidywalnego życia, które rzuca kłody pod nogi i wciąż stawia wymagania. A jednak jest w tym wszystkim promyk nadziei, dawka ciepłych emocji i poczucie, że po burzy zawsze wychodzi słońce. Taka jest właśnie ta książka - pokonująca dystans między fikcją a rzeczywistością, angażująca, mądra, otulająca nas swoimi ramionami od pierwszej do ostatniej strony.

Bohaterka bardzo szczera, wspaniała, w pierwszej osobie opowiada o swojej codzienności. Na początku niespiesznie zgłębiamy jej życie, pracę, relacje rodzinne, poszukiwanie miłości. Z biegiem stron wydarzenia zaskakują ją, jak i nas, bo przecież przeżywamy to wspólnie, bo tak dobrze pisze autorka, tak prosto, a jednocześnie z polotem, dystansem do trudnych spraw, z ironią i humorem.

Nie spodziewałam się tak wnikliwej, wzruszający relacji z rodzicami. Dosadnie, z bólem, z radością, smutkiem, z chorobą i starością, która może przerażać, a tu zostaje uwydatniona. Każdy szczegół w tej relacji ważny. Ogromne uznanie za wprowadzenie tematu do powieści w taki sposób, który uderza w najczulsze struny serca. Również relacje w związkach nie tylko Niny, ale i przyjaciółek są bardzo złożone, a ich partnerzy popaprani przez los, którzy mają swoje lęki, humory, wady, a zalety ulotne, jak dmuchawiec, piękny, nim wiatr zawieje.

Tak wiele ostatnio mówi się, że za mało dzieci się rodzi, bo kobiety gonią za karierą, bo są wygodne. Nic bardziej mylnego. By stworzyć rodzinę, potrzebny jest również ogarnięty mężczyzna, odpowiedzialny za drugą osobę. Gdzie oni są..., bohaterki szukają..., to nie kobiety się pozmieniały, to dojrzali mężczyźni gdzieś przepadli.

„Duchy” zaskakująco dobra opowieść o prawdziwych relacjach, o poszukiwaniu mężczyzn, którzy wezmą odpowiedniość za długoletni związek, za przyszłość. Piękne podsumowanie kobiecej przyjaźni z całym bagażem przeżyć, nie tylko na słodko z lampką wina, ale i na ostro w kłótni. To bardzo ważna pomocna dłoń - siostrzeństwo. Kobieta w kobiecie zawsze znajdzie oparcie, zrozumie, doda siły. Relacja z rodzicami przedstawiona przez autorkę, przejmująca, a bezradność, która się wkrada, namacalna. Proces starzenia się dotknie kiedyś nas wszystkich, a dziś rodziców. Niestety albo się zaprzyjaźnimy z kolejnym etapem życia, albo pozbawi nas radości. Świetna historia z dosadnym tupnięciem nogą i siłą charakteru bohaterki. Dla kobiet, ku pokrzepieniu, by wiedziały, że nie są same z tymi trudami życia, z lękami i nieidealnymi relacjami. Może ktoś powie, że trochę feminizm się tu wkradł..., nie sądzę. To dbałość o dobrostan ducha każdej kobiety.

📱👻 Duchy autorstwa Dolly Alderton to błyskotliwa, ciepła i niepokojąco prawdziwa opowieść o dorosłości, która nigdy nie wygląda tak, jak ją sobie wyobrażaliśmy. Autorka – mistrzyni obserwacji codzienności i kobiecych emocji – ponownie udowadnia, że potrafi pisać o sprawach poważnych z lekkością, humorem i czułością. Tym razem bohaterką jest Nina Dean – trzydziestokilkuletnia autorka książek kulinarnych, kobieta sukcesu, która powinna być szczęśliwa. Ale sukces, mieszkanie z widokiem i grono przyjaciół nie wystarczają, by uciszyć wewnętrzne echo samotności. Alderton prowadzi czytelniczkę przez wszystkie odcienie współczesnego życia: śmieszne, bolesne i absurdalne, nie pozwalając zapomnieć, że każdy z nas trochę błądzi.

📱👻 W centrum powieści znajduje się relacja Niny z Maxem – mężczyzną poznanym przez aplikację randkową, który już na pierwszym spotkaniu mówi, że chce się z nią ożenić. To brzmi jak bajka, ale Dolly Alderton wie, jak zręcznie rozbrajać iluzje. Związek, który wydaje się idealny, nagle rozpada się bez słowa. Max znika. Ghosting, znany wszystkim, którzy próbowali kochać w epoce smartfonów, staje się tu nie tylko tematem, lecz także metaforą współczesnych relacji – ulotnych, niedokończonych, pozostawiających po sobie ciszę w miejscu, gdzie miały być słowa. Alderton nie moralizuje. Raczej przygląda się, jak technologia, tempo życia i niepewność emocjonalna kształtują nasze pragnienia i lęki.

📱👻 Ale Duchy to coś więcej niż historia o miłości i jej braku. To przede wszystkim portret kobiety w wieku, w którym świat zaczyna oczekiwać stabilności, a tymczasem wszystko wydaje się płynne. Praca, relacje, przyjaźnie, rodzina – nic nie jest tak trwałe, jak mówiono. Autorka z ogromną empatią pokazuje, jak trudno pogodzić się z tym, że rodzice się starzeją, że przyjaciółki odchodzą w swoje życia, że nie ma już nikogo, kto powie, co dalej. W jednej chwili Nina jest błyskotliwa i pewna siebie, w następnej – zagubiona i zmęczona. Alderton z czułością i realizmem opisuje ten chaos, w którym łatwiej zrozumieć innych niż siebie.

📱👻 Proza Dolly Alderton urzeka autentycznością. Jej styl jest jak rozmowa z najlepszą przyjaciółką – pełna ironii, celnych obserwacji i emocjonalnej szczerości. Pisarka potrafi w jednym zdaniu rozśmieszyć, by w kolejnym wzruszyć. Każda scena, nawet ta najbardziej prozaiczna, niesie w sobie coś prawdziwego: zapach kawy o poranku, dźwięk powiadomienia, które zmienia dzień, albo milczenie, które boli bardziej niż kłótnia. Alderton tworzy literaturę z życia – nieidealnego, zwyczajnego, ale przez to bliskiego.

ㅤ

📱👻 Duchy to także opowieść o przemijaniu i o tym, jak uczymy się żegnać – z ludźmi, z dawnymi wersjami siebie, z wyobrażeniami o przyszłości. Nina obserwuje, jak jej ojciec powoli znika w mgle choroby, a matka zaczyna przeżywać drugą młodość. Te wątki, nienachalne i delikatne, są jednymi z najpiękniejszych w książce. Alderton pokazuje, że dorosłość to nie triumf, lecz nieustanne pogodzenie z utratą. I że w tej utracie kryje się czułość – dla siebie i dla świata, który nie przestaje nas zaskakiwać.

ㅤ

📱👻 Duchy to powieść, która potrafi rozśmieszyć do łez i wzruszyć w tym samym akapicie. Dolly Alderton napisała książkę o naszych czasach – o miłości online, o samotności wśród ludzi, o dorastaniu, które nigdy się nie kończy. Ale przede wszystkim to historia o tym, że nawet jeśli czasem czujemy się przez życie „wyghostowani”, to zawsze warto próbować słuchać, mówić i być obecnym. Bo to właśnie z tych drobnych gestów rodzi się sens – nawet w świecie pełnym duchów.