Duchy i boginie. Kobiety w koreańskich wierzeniach

Jeżeli sądzicie, że sięgając po pozycję „Duchy i boginie. Kobiety w koreańskich wierzeniach” dostaniecie coś, co chociaż w znikomym stopniu będzie przypominało „Mitologię” Jana Parandowskiego to się rozczarujecie. To zupełnie inna lektura. To zupełnie inne boginie. Nie ma w niej odpowiednika Artemidy czy Demeter. Są za to dusze kobiet, które straciły życie w niejasnych okolicznościach a ich oprawcy nie ponieśli za to zasłużonej kary. Zatem pojawiają się i próbują naprowadzić żywych, głównie mężczyzn, na odpowiednie rozwiązanie. Dlaczego mężczyzn? Ponieważ to oni dzierżyli władzę. Kobiety niestety żadnej nie posiadały. Dlatego to mężczyzna, najlepiej taki, który posiadał posłuch lub miał władzę podobną do tej, która pozwalała wymierzyć cierpiącym duszom sprawiedliwość, był nawiedzany. W opisywanych przez autorkę przypadkach, taką właśnie posiadali i dusze dziewczyn lub kobiet mogły w końcu zaznać spokój, gdy sprawa została rozwiązana.

Opowieści w tej książce jest mnóstwo. Od morderstw popełnionych pod wpływem impulsu jak i tych zaplanowanych. Możemy odnaleźć w nich nawet podobieństwo do złej macochy. Jednak, czy to bajka czy prawda, to takie historie dzieją się naprawdę na całym świecie.

Nie da się ukryć, że książkę pisała kobieta i wyczuwa się w niej narrację podszytą dozą feminizmu, jednak z drugiej strony były czasy w których kobiety znajdowały się pod całkowitą pieczą mężczyzn a ci nie potrafili ich ochronić a wszelka krytyka była skierowana przeciwko nim. Nigdy przeciw mężnym i uczonym przedstawicielom męskiego gatunku. I chociaż w pewnym momencie miałam zawahanie, czy krytyka mężczyzn nie jest zbyt duża to przecież oni byli wolni i uczeni. Zatem moja konkluzja po zastanowieniu brzmi „nie”. Na pewno nie ma uchybień względem nich.

Pozycję przeczytałam z dużym , zainteresowaniem, bo jest kompletnie inna od tego czego spodziewałam się doświadczyć a znowu dzięki serii „Mundus” wiele się dowiedziałam.

Polecam z całego serca.

Współpraca barterowa z Wydawnictwem [Adres usunięty].

„Duchy i boginie. Kobiety w koreańskich wierzeniach” autorstwa Jeon Heyjin to niezwykle fascynująca i głęboko poruszająca książka, która w niebanalny sposób wprowadza czytelnika w świat koreańskiej duchowości, mitologii i folkloru – przez pryzmat kobiecych postaci i kobiecych doświadczeń. To nie tylko kompendium wiedzy o tradycyjnych wierzeniach Półwyspu Koreańskiego, ale także intymna opowieść o sile, cierpieniu i przemianie, jakie towarzyszą kobiecemu losowi w mitologicznym i kulturowym kontekście.

Autorka z niezwykłą wrażliwością i precyzją analizuje postacie duchów, bogiń, szamanek i kobiecych bóstw, ukazując ich wielowymiarowość – od groźnych i mściwych, po opiekuńcze i pełne współczucia. Wśród nich pojawiają się [Adres usunięty]. kobiece duchy han – dusze niespokojne, które zginęły w dramatycznych okolicznościach, boginie związane z narodzinami, domem czy przyrodą, a także żeńskie wcielenia bóstw, które niosą zarówno zagładę, jak i odkupienie.

To książka, która balansuje między antropologią, duchowością, a refleksją nad rolą kobiet w społeczeństwie – dawnym i współczesnym. Heyjin nie tylko przywołuje dawne legendy i rytuały, ale też łączy je z rzeczywistością dzisiejszej Korei, gdzie wpływ szamanizmu i ludowych wierzeń pozostaje wciąż żywy, szczególnie w kontekście kobiecej tożsamości.

„Duchy i boginie” to lektura niezwykle wartościowa – zarówno dla osób zainteresowanych kulturą Azji Wschodniej, jak i dla tych, którzy chcą poszerzyć swoje spojrzenie na duchowość i kobiecość w innych kręgach kulturowych. Książka porusza, uczy i zmusza do refleksji, jednocześnie urzekając stylem i głębią.

Z całym przekonaniem polecam tę pozycję – to wyjątkowe, intelektualne i emocjonalne doświadczenie, które zostaje w czytelniku na długo.

Literatura koreańska to zdecydowanie dla mnie coś nowego.

Kiedy kobieta zostaje zdradzona, skrzywdzona lub uciszona, jej milczenie często staje się początkiem opowieści. Tak można w jednym zdaniu napisac o treści tej książki.

Takie właśnie historie, bolesne, mroczne, piękne i przepełnione siłą oraz nadzieją, snuje Jeon Heyjin. To nie tylko zbiór koreańskich legend i mitów – to krzyk kobiet, które przez wieki były wypychane poza margines, a dziś wracają, by dopominać się prawdy. Naprawdę warto przeczytać, poznać, a tym samym oddać hołd naszym koreańskim siostrom.

Koreańska kultura ludowa, jak się okazuje, pulsuje kobiecymi postaciami. Kobiety są wszędzie w kulturze Korei, poczynając od duchów tragicznie zmarłych kobiet, które domagają się sprawiedliwości, przez górskie boginie, aż po szamanki, które od wieków łączą światy ludzi i duchów. Jeon Heyjin z ogromną wrażliwością i jednocześnie ostrym spojrzeniem badaczki pokazuje, jak wiele z tych historii to coś więcej niż tylko ludowe bajania. To opowieści o wiekach systemowego ucisku, o niespełnieniu, o władzy, która nigdy nie była w kobiecych rękach. Z drugiej strony w tej opowieści jest także nadzieja, pozytywny promyk. Jest to siła, która w kobietach zawssze była i nigdy nie zgasłą.

Autorka nie ogranicza się do suchego przedstawienia mitów. W każdym z nich dostrzega odbicie rzeczywistości – zarówno tej historycznej, jak i współczesnej. Duch kobiety, która zginęła fałszywie oskarżona – czyż nie przypomina głosu tych, które do dziś walczą o sprawiedliwość w patriarchalnym społeczeństwie? Szamanka – przewodniczka między światami – czy nie jest echem kobiet, które od zawsze były emocjonalnym kręgosłupem wspólnot, mimo że odbierano im prawo do głosu?

Książka urzeka swoją atmosferą. Jest jak wędrówka przez mroczny las pełen szeptów – szeptów tych, które miały milczeć. Każdy rozdział to kolejna postać kobieca, kolejna legenda, a także refleksja, która nie pozwala przejść obok tej historii obojętnie. Styl Jeon Heyjin jest zwięzły, ale pełen emocji – łączy wrażliwość pisarki z precyzją antropolożki.

Czy Duchy i boginie to książka dla każdego? Zdecydowanie nie. To lektura, która porusza, czasem boli, zmusza do myślenia. Nie znajdziemy tu łatwego pocieszenia. Zamiast tego dostaniemy surową, ale piękną prawdę o tym, że kobieca siła nie zawsze nosi uśmiech. Czasem ma twarz ducha. Albo bogini. Polecam.

Niesamowita książka, która opowiada o żeńskich zjawach nadprzyrodzonych, a jednocześnie o roli kobiet w koreańskim patriarchalnym świecie. Na podstawie ludowych wierzeń i historii autorka wyjaśnia, jak bardzo zależna od mężczyzn była dawniej kobieta w Korei.

Jeon Heyjin doskonale połączyła frapującą demonologię koreańską z feministyczną analizą sytuacji kobiet. Niezwykle ciekawa analiza napisana pasjonująco i wciągająco.

Na podstawie historii dawnych zjaw kobiet, które poniosły śmierć na podstawie fałszywych oskarżeń, albo odebrały sobie życie, odkrywamy życie Koreanek, które musiały całe swoje życie podporządkowywać mężczyznom: ojcom, braciom, mężom. To ich dobro było najważniejsze. Oni byli bohaterami, wygrywali bitwy i wojny.

Mity, wierzenia, legendy o szamankach, leśnych boginiach, o łączeniu świata żywych i zmarłych, o poczuciu winy i zadośćuczynieniu, o zemście.

Kobiety zyskiwały odrobinę władzy dopiero jako zjawy i duchy. Świetnie odmalowany dawny świat, w którym wszystko musiało być w idealnym porządku, tak jak chciał tego mężczyzna. Autorka na podstawie mitów prowadzi nas przez prawdziwe życie rodzin, wyjaśnia zawiłe stosunki panujące w Korei, pokazuje układy, które decydowały o losach kobiety.

Gigantyczna praca autorki w zbieraniu materiału, docieraniu do często ustnych przekazów, odkrywaniu ukrytych znaczeń. Czytając tę książkę, zdałam sobie sprawę, jak niewiele wiedziałam na temat tego kraju i roli kobiety. Widać, że autorka nie jest obojętną obserwatorką, dotyka ją to, w jakiej sytuacji znajdowały się przedstawicieli płci pięknej, ich uprzedmiotowienie.

Książka pozwoli zrozumieć nam dużo lepiej motywy, które pojawiają się w koreańskiej literaturze i serialach.

Świetna praca tłumaczki.